Aleksandr Matrosow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Matwiejewicz Matrosow
Алекса́ндр Матве́евич Матро́сов
Ilustracja
krasnoarmiejec (szeregowy) krasnoarmiejec (szeregowy)
Data i miejsce urodzenia 5 lutego 1924
Jekaterynosław, Ukraińska SRR
Data i miejsce śmierci 27 lutego 1943
k. Pskowa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1942–1943
Siły zbrojne Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina (pośmiertnie)

Aleksandr Matwiejewicz Matrosow (ur. 5 lutego 1924 w Jekaterynosławiu (obecnie Dnipro), zm. 27 lutego 1943 w Czernuszkach koło Pskowa) – żołnierz piechoty Armii Czerwonej, Bohater Związku Radzieckiego, który miał zginąć, zasłaniając lufę karabinu maszynowego własnym ciałem.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 lutego 1924 w Jekaterynosławiu, osierocony we wczesnym dzieciństwie wychowywał się w sierocińcach w rejonie Uljanowska[1]. Po ukończeniu siedmiu klas został asystentem nauczyciela w Ufie.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1942 wstąpił do szkoły piechoty w Krasnym Chołmie, już w styczniu 1943 został wysłany na Front Kaliniński. Służył w 2 batalionie strzeleckim 91 syberyjskiej samodzielnej brygady im. Józefa Stalina[1].

Aleksandr Matrosow na znaczku pocztowym z 1944

Dzień śmierci[edytuj | edytuj kod]

Według oficjalnej wersji, 27 lutego 1943 batalion otrzymał rozkaz ataku na silny punkt oporu armii niemieckiej w okolicach wsi Czernuszki. Wieś otaczał las, po wyjściu na jego skraj okazało się, że dostęp do wsi jest niemożliwy, ponieważ bronią go trzy punkty strzeleckie. Dwa punkty oporu zostały łatwo zdławione, pozostał trzeci, najsilniejszy. Przed atakiem wysłano na zwiady Aleksandra Matrosowa i Piotra Ogurcowa, ale ten został ciężko ranny. Powodzenie misji zależało tylko od Matrosowa, który postanowił samodzielnie zaatakować strzelców nieprzyjaciela. Zakradł się do okopów z drugiej strony i rzucił dwa granaty. Ostrzeliwujący przedpole wsi karabin maszynowy na chwilę zamilkł, po czym odezwał się ze zdwojoną siłą. Matrosow nie miał więcej granatów, toteż rzucił się na lufę KM-u przyjmując na swoje ciało serię pocisków. Moment przerwy w ostrzale spowodowany działaniem Matrosowa sprawił, że batalion przełamał opór wroga i pokonał przeciwnika, co pozwoliło kontynuować ofensywę.

Ciało Matrosowa zostało pochowane na cmentarzu wojennym w Wielkich Łukach[1].

Legenda[edytuj | edytuj kod]

Czyn Aleksandra Matrosowa stał się synonimem odwagi, męstwa i miłości do ojczyzny. 19 czerwca 1943 młody żołnierz otrzymał pośmiertnie order Złotej Gwiazdy i tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Odznaczono go również Orderem Lenina[2]. W Rosji w wielu miastach ulice i place noszą imię Matrosowa, w wielu znajdują się jego pomniki.

Zainspirowany bohaterstwem Matrosowa, Huang Jiguang dokonał podobnego czynu jako chiński ochotnik w wojnie w Korei[3].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Według innych wersji Matrosow nie zasłonił lufy karabinu maszynowego, lecz - będąc śmiertelnie rannym - położył się u wylotu szybu wentylacyjnego bunkra. Załoga przerwała wówczas ogień, by usunąć zwłoki, co wykorzystali nacierający czerwonoarmiści i zmusili Niemców do odwrotu[4][5]. Nie pochodził też z Ukrainy lecz z Baszkirii, ze wsi Kunakbajewo i nazywał się Szakirjan Junusowicz Muchamiedjanow, uciekł z domu po tym jak matka wyszła za mąż, a on popadł w konflikt z ojczymem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Герой Советского Союза Матросов Александр Матвеевич :: Герои страны (ros.). warheroes.ru. [dostęp 2018-04-20].
  2. Матросов Александр Матвеевич (ros.). Подвиг народа. [dostęp 2018-04-20].
  3. 马特洛索夫式的英雄黄继光 (chiń.). Renmin Ribao. [dostęp 2018-04-20].
  4. Pęknięta pamięć (wersja do druku). www.rp.pl. [dostęp 2015-08-15].
  5. Wielka wojna mitów. [dostęp 2015-08-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]