Aleksandr Bariatinski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksandr Bariatinski
Александр Иванович Барятинский
Ilustracja
Feldmarszałek Feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1815
Iwanów
Data i miejsce śmierci 9 marca 1879
Petersburg
Przebieg służby
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Armia Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy Wojna kaukaska, Wojna krymska
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Broń Świętego Jerzego Broń Złota „Za Waleczność” Kawaler Orderu Leopolda Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Order Wierności (Badenia) Order Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Krzyż Wielki Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Ludwika (Hesja) Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Wilhelma (Holandia) Wielki Oficer Orderu Korony Dębowej (Luksemburg) Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców Order Orła Czarnego (Prusy) II Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order św. Jana Jerozolimskiego (Prusy) Order Zasługi Cywilnej (Saksonia) Order Sokoła Białego (Saksonia-Weimar) Komandor Orderu Korony Wirtemberskiej

Aleksandr Iwanowicz Bariatinski (Александр Иванович Барятинский) (ur. 14 maja 1815 w Iwanowie w obwodzie kurskim, zm. 9 marca 1879 w Petersburgu) – rosyjski wojskowy, książę. Feldmarszałek od 1859.

Najstarszy syn dyplomaty i oficera Iwana Iwanowicza Bariatinskiego i bawarskiej hrabianki Marii Keller. W 1831 przeniósł się do Petersburga, gdzie po pewnym czasie wstąpił do szkoły podchorążych (uczył się m.in. wraz z Michaiłem Lermontowem). W 1833 skończył szkołę ze stopniem korneta. W 1835 wysłany wraz z pułkiem jegrów na Kaukaz do walk z miejscowymi góralami; podczas jednej z walk został raniony kulą w bok. Po powrocie do Petersburga został nagrodzony Złotą Szablą "Za Odwagę". W 1839 mianowany adiutantem carewicza Aleksandra. Od 1845 ponownie uczestniczył w wojnach prowadzonych przez Rosję na Kaukazie. W 1853 objął funkcję szefa sztabu korpusu kaukaskiego, a w 1856 został jego dowódcą i zarazem namiestnikiem Kaukazu. W wyniku prowadzonych konsekwentnie działań bojowych przeciwko góralom kaukaskim w 1859 został wzięty do niewoli ich przywódca Szamil. W 1848 Bariatinski został awansowany na generała-majora, w 1852 na generała-lejtnanta, w 1856 generała piechoty, a w 1859 feldmarszałka.

Był odznaczony Orderem Świętego Andrzeja z mieczami (1859), Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (1857), Orderem Orła Białego (1856), Orderem Świętego Jerzego II, III i IV klasy, Orderem Świętego Włodzimierza I i IV klasy, Orderem Świętej Anny I klasy, pruskim Orderem Świętego Jana Jerozolimskiego (1840), Orderem Orła Czerwonego III klasy (1838) i Orderem Orła Czarnego (1863), austriackim Orderem Leopolda (1839), węgierskim Orderem Świętego Stefana (1874), wirtemberskim Orderem Korony, perskim Orderem Lwa i Słońca I klasy (1852), holenderskim Orderem Wojskowym Wilhelma I klasy (1860), Krzyżem Wielkim francuskiego Orderu Legii Honorowej (1867), saskim Orderem Zasługi Cywilnej (1840), heskim Orderem Ludwika I klasy (1843), badeńskim Orderem Wierności (1861), luksemburskim Orderem Korony Dębowej II klasy (1844), saksońsko-weimarskim Orderem Sokoła Białego III klasy (1840).