Pedro Sánchez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pedro Sánchez
Ilustracja
Pedro Sánchez (2018)
Pełne imię i nazwisko Pedro Sánchez Pérez-Castejón
Data i miejsce urodzenia 29 lutego 1972
Madryt
Premier Hiszpanii
Okres od 2 czerwca 2018
Przynależność polityczna PSOE
Poprzednik Mariano Rajoy
Sekretarz generalny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej
Okres od 17 czerwca 2017
Przynależność polityczna PSOE
Poprzednik Javier Fernández Fernández (p.o.)[1]
Sekretarz generalny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej
Okres od 26 lipca 2014
do 1 października 2016
Przynależność polityczna PSOE
Poprzednik Alfredo Pérez Rubalcaba
Następca Javier Fernández Fernández (p.o.)[1]
podpis
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Karola III Wielki Łańcuch Orderu Kondora Andów Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru

Pedro Sánchez Pérez-Castejón (ur. 29 lutego 1972[2] w Madrycie) – hiszpański polityk, ekonomista i nauczyciel akademicki, parlamentarzysta krajowy, od 2014 do 2016 i od 2017 lider Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE). Premier Hiszpanii od 2018.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2018[edytuj | edytuj kod]

W 1995 uzyskał licencjat w zakresie ekonomii na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Kształcił się następnie m.in. w IESE Business School i na Université Libre de Bruxelles. W 2012 uzyskał doktorat na Universidad Camilo José Cela[2][3].

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej i jej organizacji młodzieżowej. Pracował jako doradca polityczny w Parlamencie Europejskim, biurze wysokiego przedstawiciela dla Bośni i Hercegowiny i administracji partyjnej. Od 2004 do 2009 pełnił funkcję radnego Madrytu. W 2008 został wykładowcą ekonomii na Universidad Camilo José Cela[3]. Następnie objął mandat posła do Kongresu Deputowanych, niższej izby Kortezów Generalnych, wykonywał go do 2011, po czym powrócił do parlamentu w 2013[2].

W 2014, po rezygnacji dotychczasowego lidera socjalistów w związku z porażką partii w wyborach europejskich, Pedro Sánchez został nowym sekretarzem generalnym PSOE[4]. W kolejnych wyborach w 2015 oraz w 2016 ponownie uzyskiwał mandat deputowanego[5][6].

2 lutego 2016 został wskazany przez króla Filipa VI jako kandydat na premiera Hiszpanii[7]. Jako pierwszy kandydat na ten urząd nie uzyskał poparcia Kongresu Deputowanych. W obu głosowaniach w niższej izbie parlamentu przeciwko tej nominacji głosowało 219 z 350 deputowanych[8].

Kierowana przez niego PSOE w przedterminowych wyborach w czerwcu 2016 utrzymała drugie miejsce, tracąc jednak kolejne mandaty poselskie. Pedro Sánchez konsekwentnie opowiadał się przeciwko reelekcji premiera Mariano Rajoya z Partii Ludowej, uniemożliwiając mu powołanie mniejszościowego rządu. Działania te, jak również słabe wyniki socjalistów w wyborach regionalnych z września 2016 w Galicji i Kraju Basków, doprowadziły do kryzysu wewnątrz PSOE. Publicznie zaczął krytykować go m.in. były premier Felipe González. 28 września 2016 siedemnastu członków 35-osobowego zarządu partii złożyła rezygnacje, aby (zgodnie ze statutem partii) wymusić na Pedrze Sánchezie rezygnację[9][10]. Pedro Sánchez odmówił rezygnacji, co doprowadziło do dalszego sporu wewnątrz partii pomiędzy grupą skupioną wokół sekretarza generalnego, a opozycjonistami z prezydent Andaluzji Susaną Díaz na czele. 1 października 2016 ustąpił ze stanowiska, gdy przegrał w komitecie federalnym głosowanie nad swoją propozycją zwołania partyjnego kongresu[11]. 29 października 2016 złożył również mandat poselski, odmawiając wstrzymania się w głosowaniu nad powołaniem Mariano Rajoya na premiera i nie chcąc naruszać partyjnej dyscypliny[12].

W maju 2017 wystartował w partyjnych prawyborach, które wygrał, powracając tym samym na stanowisko sekretarza generalnego PSOE[13].

Premier Hiszpanii[edytuj | edytuj kod]

W maju 2018 zapadł wyrok w sprawie caso Gürtel, w wyniku tego postępowania skazano za przestępstwa korupcyjne blisko 30 polityków i przedsiębiorców związanych z Partią Ludową[14]. Socjaliści złożyli wówczas wniosek o konstruktywne wotum nieufności, proponując na premiera swojego lidera. Wniosek ten poparła koalicja ugrupowań lewicowych, komunistycznych i ekologicznych skupionych wokół partii Podemos, a także baskijscy i katalońscy nacjonaliści[15]. Wniosek o wotum nieufności przeszedł 1 czerwca 2018 – stosunkiem 180 do 169 głosów Pedro Sánchez został wybrany na premiera w miejsce odwołanego Mariano Rajoya[14][16].

Urząd objął po zaprzysiężeniu, które zostało przeprowadzone następnego dnia[17]. 6 czerwca 2018 Pedro Sánchez ogłosił proponowany skład swojego gabinetu, w którym znaleźli się przedstawiciele PSOE, skonfederowanej z nią Partii Socjalistów Katalonii (PSC) i osoby bezpartyjne[18]. Jego rząd rozpoczął funkcjonowanie 7 czerwca, gdy doszło do zaprzysiężenia ministrów[19], pochodzących z partii socjalistycznej lub bezpartyjnych. Nowy premier nie zdecydował się na zawarcie koalicji z żadną z parlamentarnych partii, które umożliwiły mu przejęcie władzy[20].

W lutym 2019 rząd przegrał głosowanie nad budżetem[21]. Pedro Sánchez doprowadził do rozpisania na kwiecień przedterminowych wyborów parlamentarnych, w których ponownie uzyskał mandat poselski[22]. Kierowani przez niego socjaliści zajęli wówczas pierwsze miejsce, istotnie zwiększając swoją reprezentację w Kongresie Deputowanych[23]. W parlamencie nie doszło jednak do utworzenia większości zdolnej do wyłonienia rządu. 23 lipca 2019 lider socjalistów nie uzyskał większości bezwzględnej[24], a dwa dni później także wystarczającej wówczas większości zwykłej[25].

Brak wyłonienia większości skutkował we wrześniu rozpisaniem kolejnych przedterminowych wyborów na listopad[26]. Zakończyły się one zwycięstwem socjalistów, którzy jednak stracili kilka miejsc w Kongresie Deputowanych i 30 mandatów w Senacie. Pedro Sánchez uzyskał wówczas poselską reelekcję[27]. Kierowana przez premiera PSOE przystąpiła do negocjacji koalicyjnych z Unidas Podemos, blokiem ugrupowań lewicowych i komunistycznych[28]. Obie formacje uzgodniły porozumienie prowadzące do wyłonienia pierwszego od przemian politycznych koalicyjnego rządu w Hiszpanii[29].

5 stycznia 2020 Pedro Sánchez jako kandydat na premiera nie uzyskał wymaganej większości bezwzględnej w Kongresie Deputowanych. Otrzymał 166 głosów; poza koalicjantami (przy jednym pośle nieobecnym) poparło go kilkunastu posłów ugrupowań lewicowych i regionalnych (w tym PNV), 165 osób było przeciw, a 18 przedstawicieli lewicowych separatystów katalońskich i baskijskich wstrzymało się od głosu[30]. 7 stycznia Pedro Sánchez w drugim głosowaniu został zatwierdzony na stanowisku premiera; uzyskał wówczas wystarczającą większość zwykłą (167 posłów było za, 165 głosowało przeciw, a 18 wstrzymało się od głosu)[31]. Następnego dnia został zaprzysiężony na tym urzędzie[32]. Jego nowy gabinet rozpoczął urzędowanie 13 stycznia 2020[33].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma dwie córki[3]. Poza językiem hiszpańskim zna również języki angielski i francuski[36].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jako przewodniczący komisji zarządzającej kolegialnie partią po rezygnacji Pedra Sáncheza.
  2. a b c Profil na stronie Kongresu Deputowanych (hiszp.). [dostęp 2014-10-26].
  3. a b c Biografía de Pedro Sánchez Pérez-Castejón (hiszp.). psoe.es. [dostęp 2014-10-26].
  4. Sánchez promete la victoria al PSOE (hiszp.). elpais.com, 14 lipca 2014. [dostęp 2014-10-26].
  5. Listado de los diputados electos en los comicios de hoy (hiszp.). elconfidencial.com, 21 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-21].
  6. El nuevo Congreso cambia a 43 diputados (hiszp.). elmundo.es, 27 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-27].
  7. El Rey encarga a Pedro Sánchez que intente formar Gobierno (hiszp.). elpais.com, 2 lutego 2016. [dostęp 2016-07-20].
  8. Rechazada la investidura de Pedro Sánchez (hiszp.). elespanol.com, 4 marca 2016. [dostęp 2016-07-20].
  9. Pedro Sánchez reta a los críticos a dimitir hoy mismo de la ejecutiva (hiszp.). lavanguardia.com, 28 września 2016. [dostęp 2016-08-28].
  10. Las 17 dimisiones en la ejecutiva del PSOE para forzar la salida de Pedro Sánchez (hiszp.). elpais.com, 29 września 2016. [dostęp 2016-08-28].
  11. Pedro Sánchez dimite como secretario general del PSOE (hiszp.). elpais.com, 1 października 2016. [dostęp 2016-10-01].
  12. Pedro Sánchez deja el escaño y lanza su candidatura a la secretaría general (hiszp.). elpais.com, 29 października 2016. [dostęp 2016-10-29].
  13. Victoria rotunda de Sánchez en las primarias del PSOE (hiszp.). eldiario.es, 21 maja 2017. [dostęp 2017-05-24].
  14. a b Hiszpania: Rajoy odwołany z funkcji premiera, wybrano jego następcę. rmf24.pl, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-01].
  15. Spain’s prime minister Rajoy set to be forced out as Basque party throws support behind no-confidence vote (ang.). independent.co.uk, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-01].
  16. Los diputados de Podemos corean el „¡Sí, se puede!” tras la victoria de la moción de Sánchez (hiszp.). 20minutos.es, 1 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-01].
  17. Pedro Sánchez promete su cargo de presidente ante el rey y Rajoy, sin crucifijo ni Biblia (hiszp.). eldiario.es, 2 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-05].
  18. El presidente anuncia la composición del nuevo Gobierno (hiszp.). lamoncloa.gob.es, 6 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-07].
  19. El presidente del Gobierno asiste a la promesa de los miembros del Ejecutivo ante el Rey (hiszp.). lamoncloa.gob.es, 7 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-07].
  20. Maciej Stasiński: Hiszpania: slalom premiera Sancheza między demagogią lewicy a katalońskim nacjonalizmem. wyborcza.pl, 8 czerwca 2018. [dostęp 2018-06-08].
  21. El Congreso tumba los Presupuestos y Sánchez comunicará su decisión sobre las elecciones el viernes (hiszp.). eldiario.es, 13 lutego 2019. [dostęp 2020-01-06].
  22. Un Congreso casi paritario: estos son los nombres de los nuevos diputados por provincias (hiszp.). elespanol.com, 29 kwietnia 2019. [dostęp 2019-04-29].
  23. El PSOE gana las elecciones pero necesitará pactar y el PP sufre una debacle histórica (hiszp.). elpais.com, 29 kwietnia 2019. [dostęp 2019-04-29].
  24. Sesión de investidura: Pedro Sánchez pierde la primera votación pero Podemos se abstiene para retomar la negociación (hiszp.). elmundo.es, 23 lipca 2019. [dostęp 2020-01-06].
  25. Sesión de investidura: El Congreso tumba la elección de Pedro Sánchez como presidente del Gobierno con 155 votos en contra y 67 abstenciones (hiszp.). elmundo.es, 25 lipca 2019. [dostęp 2020-01-06].
  26. La falta de acuerdo entre los partidos obliga a otras elecciones (hiszp.). elpais.com, 18 września 2019. [dostęp 2019-09-19].
  27. Estos son los 350 diputados elegidos el 10-N para el nuevo Congreso (hiszp.). servimedia.es, 11 listopada 2019. [dostęp 2019-11-11].
  28. PSOE y Unidas Podemos ultiman la estructura del Gobierno de coalición: cada partido gestionará áreas separadas (hiszp.). eldiario.es, 20 listopada 2019. [dostęp 2020-01-06].
  29. Sánchez apuntala a sus pesos pesados y reserva sorpresas para el gobierno (hiszp.). lavanguardia.com, 1 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-06].
  30. Sánchez no logra la confianza del Congreso en la primera votación (hiszp.). elpais.com, 6 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-06].
  31. Pedro Sánchez logra la investidura y formará el primer Gobierno de coalición de la democracia (hiszp.). elpais.com, 7 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-07].
  32. Spain’s King Felipe VI swears in Pedro Sánchez after narrow election victory (ang.). thetimes.co.uk, 8 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-08].
  33. Pedro Sánchez asiste a la promesa de los miembros del Ejecutivo ante el Rey (hiszp.). lamoncloa.gob.es, 13 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-13].
  34. El „hermano presidente Pedro Sánchez” recupera la alianza con Bolivia de Zapatero (hiszp.). elindependiente.com, 29 sierpnia 2018. [dostęp 2019-06-27].
  35. Los Reyes ofrecen una cena de gala al presidente de Perú y su esposa en el Palacio Real (hiszp.). hola.com, 27 lutego 2019. [dostęp 2019-06-27].
  36. El ascenso de Pedro Sánchez: de diputado «desconocido» a secretario general del PSOE (hiszp.). abc.es, 13 lipca 2014. [dostęp 2019-11-16].