Amadou Toumani Touré

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Amadou Toumani Toure
Amadou Toure.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1948
Mopti
Mali Prezydent Mali
Okres od 26 marca 1991
do 8 czerwca 1992
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Moussa Traoré
Następca Alpha Oumar Konaré
Okres od 8 czerwca 2002
do 22 marca 2012
Poprzednik Alpha Oumar Konaré
Następca Amadou Sanogo[1]
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego (Mali) Klasa Specjalna Odznaki Honorowej za Zasługi Order Joségo Martí Krzyż Wielki Orderu Zasługi Adolfa de Nassau (Luksemburg) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako)

Amadou Toumani Toure, wym. [amaˈdu tumaˈni tuˈʀe] (ur. 4 listopada 1948 w Mopti) – malijski polityk, prezydent kraju od 26 marca 1991 do 8 czerwca 1992 i ponownie od 8 czerwca 2002 do 22 marca 2012.

W 1991 roku dokonał wraz z grupą oficerów puczu który obalił wieloletniego dyktatora wojskowego kraju, Moussa Traoré. Touré ogłosił się prezydentem i przeprowadził szereg reform demokratycznych, wprowadziło n system wielopartyjny i rozwiązał dotychczasową wojskową monopartię. W 1992 roku przeprowadził wybory prezydenckie które wygrał Alpha Oumar Konaré. W 1993 były prezydent założył Fundację Dziecięcą.

Wygrał wybory prezydenckie w maju 2002 z 64,35% głosów. Jego przeciwnikiem był były minister Soumaïla Cissé. Druga kadencja Touré była związana z destabilizacją kraju. Już w 2003 roku na zachodzie kraju doszło do walk między zwaśnionymi grupmai islamskimi. W 2007 roku z kolei doszło do wybuchu walk z Tuaregami na skutek ich ataków na wojska rządowe. Walki trwały do 2009 roku[2][3]. Do zaognienia relacji państwa z Tuaregami doszło w 2011 roku, kiedy po obaleniu i zabójstwie przywódcy Libii, pułkownika Muammara al-Kaddafiego do Mali powrócili tuarescy najemnicy, walczący w czasie wojny domowej po jego stronie. Napływ nowych, dobrze uzbrojonych i wyćwiczonych, bojowników zmienił sytuację w regionie i w rezultacie w styczniu 2012 roku doszło do wybuchu zbrojnego powstania Tuaregów które przerodziło się w wojnę domową pod przewodnictwem Narodowego Ruchu Wyzwolenia Azawadu. Do rebelii włączył się też Arabski Ruch Azawadu. W związku z niepowodzeniami rządu w walce z rebeliantami tuareskimi, w marcu 2012 roku doszło w kraju do zamachu stanu. Władzę w państwie w następstwie przewrotu objął Narodowy Komitet na rzecz Przywrócenia Demokracji i Państwa[4][5] a Touré od tego czasu pozostawał w ukryciu. 8 kwietnia 2012 oficjalnie podał się do dymisji[6].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Jako przewodniczący Narodowego Komitetu na rzecz Przywrócenia Demokracji i Państwa
  2. Mali. Historia.
  3. Malijczyk opowiada o historii Mali
  4. Clashes between Malian army, Tuareg rebels leave scores dead (ang.). france24.com, 20 stycznia 2012. [dostęp 2012-03-22].
  5. Mali: buntownicy ogłaszają rozwiązanie instytucji państwowych (pol.). konflikty.wp.pl, 22 marca 2012. [dostęp 2012-03-22].
  6. Obalony prezydent podał się do dymisji (pol.). tvn24.pl, 8 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-09].
  7. parlament.gv.at – Lista odznaczonych odznakami honorowymi Republiki Austrii od 1952 (niem.) [dostęp 2012-10-04]
  8. Fotoarchiv von Tom Wagner (niem.) [dostęp 2012-10-04]
  9. Journal de Monaco – Billetin Officiell de la Principauté (fr.) [dostęp 2012-10-04]