Andrei Pleșu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrei Pleșu
Andrei Pleșu (1).jpg
Andrei Pleșu (2011)
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1948
Bukareszt
Minister kultury Rumunii
Okres od 26 grudnia 1989
do 16 października 1991
Przynależność polityczna Front Ocalenia Narodowego
Następca Ludovic Spiess
Minister spraw zagranicznych Rumunii
Okres od 29 grudnia 1997
do 22 grudnia 1999
Poprzednik Adrian Severin
Następca Petre Roman
Odznaczenia
Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

Andrei Gabriel Pleșu (ur. 23 sierpnia 1948 w Bukareszcie) – rumuński polityk, filozof, dziennikarz i krytyk sztuki. Minister kultury (1989–1991), minister spraw zagranicznych (1997–1999).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Syn chirurga Radu Pleșu i Zoe (z d. Rădulescu). Ukończył z wyróżnieniem prestiżowe liceum Spiru Haret w Bukareszcie. Studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie w Bukareszcie ukończył w 1971. Pracę licencjacką napisał pod kierunkiem profesora Iona Frunzettiego[1]. Po studiach podjął pracę w Instytucie Historii Sztuki Rumuńskiej Akademii Nauk. W 1975 uzyskał stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta, dzięki któremu mógł studiować w Bonn i Heidelbergu. W 1980 obronił pracę doktorską p.t. "Sentimentul naturii în cultura europeană".

W latach 1978-1982 uczestniczył w nielegalnych wykładach prowadzonych przez Constantina Noicę. W 1980 rozpoczął pracę jako wykładowca Uniwersytetu w Bukareszcie, ale dwa lata później z powodów politycznych otrzymał zakaz prowadzenia zajęć ze studentami. W latach 1983-1984 otrzymał po raz drugi stypendium Fundacji Humboldta i powrócił do Instytutu Historii Sztuki. Pracę tę stracił w kwietniu 1989, kiedy otwarcie poparł Mirceę Dinescu, sprzeciwiającego się reżimowi komunistycznemu w Rumunii[2]. Został zesłany do wsi Tescani, w okręgu Bacău i otrzymał zakaz publikowania. Po rewolucji rumuńskiej w grudniu 1989 współtworzył New Europe College i czasopismo Dilema. Powrócił też na Uniwersytet Bukareszteński na stanowisko profesora. Prowadził wykłady z zakresu historii sztuki i filozofii religii. Jego dorobek twórczy obejmuje prace z zakresu historii i teorii sztuki, a także antropologii kultury i filozofii.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W czasach studenckich wstąpił do Rumuńskiej Partii Komunistycznej, ale w maju 1982 został z niej usunięty W grudniu 1989 objął stanowisko ministra kultury, które sprawował do 1991. W 1997 objął resort spraw zagranicznych, którym kierował do 1999. W latach 2000-2004 był członkiem Narodowego Kolegium d.s. Badania Archiwów Securitate, ale zrezygnował z tego stanowiska w proteście przeciwko naciskom politycznym na członków Kolegium. W 2004 został doradcą d.s. polityki zagranicznej prezydenta Traiana Băsescu. Zrezygnował z tej funkcji w 2005, z powodów zdrowotnych.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1971 poślubił Catrinel Marię Petrulian, z którą ma dwóch synów (Matei, Mihai).

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 2012: On Angels - Exposition for a Post Modern World.
  • 1974: Călătorie în lumea formelor ("Podróż do świata form").
  • 1980: Pitoresc și melancolie
  • 1981: Francesco Guardi
  • 1986: Ochiul și lucrurile ("Oko i rzeczy")
  • 1988: Minima moralia ("Minimum moralne")
  • 1991: Dialoguri de seară ("Dialogi wieczorne")
  • 1993: Jurnalul de la Tescani
  • 1994: Limba păsărilor ("Język ptaków")
  • 1996: Chipuri și măști ale tranziției ("Twarze i maski transformacji")
  • 2002: Transformări, inerții, dezordini. 22 de luni după 22 decembrie 1989 (wspólnie z Petre Romanem i Eleną Ștefoi)
  • 2003: Despre îngeri ("O aniołach")
  • 2004: Obscenitatea publică
  • 2005: Comedii la porțile Orientului
  • 2006: Despre bucurie în Est și în Vest și alte eseuri,
  • 2011: Despre frumusețea uitată a vieții ("O zapomnianym pięknie życia")
  • 2012: Parabolele lui Iisus. Adevarul ca poveste ("Parabole Jezusa. Prawda jako historia")

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1990 został wyróżniony przez Francję Orderem Sztuki i Literatury. Jest także doktorem h.c. uniwersytetu we Fryburgu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Memory, Humanity, and Meaning: Essays in honor of Andrei Plesu's Sixtieth Anniversary, 2009, s. 23
  2. Brigid Haines, Lyn Marven, Herta Müller, Oxford 2013, s.54

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]