Sergiu Celac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sergiu Celac
Ilustracja
Sergiu Celac (2011)
Data i miejsce urodzenia 26 maja 1939
Bukareszt
Minister spraw zagranicznych Rumunii
Okres od 26 grudnia 1989
do 28 czerwca 1990
Poprzednik Ion Stoian
Następca Adrian Năstase
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Wiernej Służby (Rumunia)

Sergiu Celac (ur. 26 maja 1939 w Bukareszcie) – rumuński prawnik, dyplomata i polityk, który sprawował stanowisko ministra spraw zagranicznych Rumunii: pomiędzy 24 listopada 2014, a 17 listopada 2015 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu studiów z zakresu filologii angielskiej na Uniwersytecie Bukareszteńskim w 1961 podjął pracę jako urzędnik w ministerstwie spraw zagranicznych. W latach 1962-1967 pracował jako sekretarz wiceministra spraw zagranicznych, pełnił także funkcję tłumacza. W 1968 objął stanowisko wicedyrektora, a następnie dyrektora Departamentu Planowania Politycznego w ministerstwie. W czasie 14 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ pełnił funkcję tłumacza delegacji rumuńskiej. Z powodów ideologicznych w 1978 Celac został usunięty z ministerstwa. Po odejściu rozpoczął pracę w wydawnictwie, zajmującym się publikowaniem encyklopedii (Editura Științifică și Enciclopedică). Pracę tę wykonywał do grudnia 1989.

W grudniu 1989 należał do grona ścisłych współpracowników Iona Iliescu. Po upadku Nicolae Ceaușescu został ministrem spraw zagranicznych w rządzie Petre Romana. Funkcję tę sprawował do czerwca 1990. W latach 1990-1996 pełnił funkcję ambasadora Rumunii w Wielkiej Brytanii i Irlandii. W 1996 w randze ambasadora wyjeżdżał w misjach dyplomatycznych na Bałkany, na Kaukaz i do Azji Środkowej. W 1998 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Politycznego w ministerstwie spraw zagranicznych. W sierpniu zrezygnował z pracy w ministerstwie i poświęcił się pracy naukowej. W latach 2002-2004 pełnił funkcję doradcy prezydenta Rumunii.

Jest żonaty (żona Silvia), nie ma dzieci.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2000 został odznaczony Krzyżem Wielkiego Oficera Orderu Wiernej Służby.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]