Apollo i Hiacynt (KV 38)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Apollo i Hiacynt (KV 38)
Apollo et Hyacinthus
Karel Philips Spierincks – Śmierć Hiacynta,
Karel Philips Spierincks – Śmierć Hiacynta,
Rodzaj intermezzo
Muzyka Wolfgang A. Mozart
Libretto Rufinus Widl
Liczba aktów 3
Język oryginału łacina
Źródło literackie mitologia grecka, Owidiusz[1]
Data powstania 1767
Prapremiera 13 maja 1767, Salzburg
następna
Bastien i Bastienne (KV 50)

Apollo i Hiacynt, KV 38 (Apollo et Hyacinthus) – opera w trzech aktach. Muzykę skomponował Wolfgang Amadeus Mozart, a libretto napisał Rufinus Widl. Prapremiera dzieła miała miejsce w Salzburgu 13 maja 1767 przed rozdaniem nagród na tamtejszym uniwersytecie.

Osoby i typ głosu[edytuj | edytuj kod]

Rola Typ głosu Wykonawca
Oebalus, król tenor Mathias Stadler
Melia, córka Oebalusa sopran Felix Fuchs
Hiacynt, syn Oebalusa sopran Christian Enzinger
Apollon kontralt Johann Ernst
Zefir kontralt Joseph Vonterthon
Kapłan I bas Joseph Bründl
Kapłan II bas Jakob Moser

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Podczas gdy król Oebalus czyni przygotowania do złożenia ofiar dla Apolla, a chór wysławia chwałę bóstwa, piorun niszczy ołtarz, a za chwilę zjawia się sam rozgniewany na Zefira Apollo żądający audiencji u króla. Hiacynt, choć domyśla się kto ściągnął gniew boga, będąc przyjacielem Zefira nie chciał jednak zdradzić tajemnicy ojcu.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Niestety, zazdrosny o Apollina Zefir zranił śmiertelnie Hiacynta podczas igrzysk, co więcej, obwinia on o to boga. Król, który wcześniej chciał wydać Melię za Apolla, zmuszony jest teraz do wygnania bóstwa, co stwarza szanse dla Zefira, który szybko prosi o rękę Melii. Jednak za swoje niecne czyny zostaje przemieniony w wiatr. Melia nadal jednak nie wierzy usprawiedliwiającemu się Apollinowi.

Akt III[edytuj | edytuj kod]

Hiacynt w ostatniej chwili życia wyznaje imię zabójcy. Król i jego córka proszą zatem boga o wybaczenie. Ten przyjmuje przeprosiny i bierze Melię za żonę, a samego Hiacynta przemienia w kwiat[1].

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Prologus[edytuj | edytuj kod]

  • Intrada
  • N. 1 Numen o Latonium
  • N. 2 Saepe terrent Numina
  • N. 3 Jam Pastor Apollo

Chorus I[edytuj | edytuj kod]

  • N. 4 Laetari, iocari
  • N. 5 En! duos conscipis
  • N. 6 Discede crudelis!

Chorus II[edytuj | edytuj kod]

  • N. 7 Ut navis in aequore luxuriante
  • N. 8 Natus cadit, atque Deus
  • N. 9 Tandem post turbida fulmina

O operze[edytuj | edytuj kod]

Tradycje wystawiania łacińskich dramatów na uniwersytecie w Salzburgu tuż przed rozdaniem nagród są stosunkowo długie i sięgają roku 1617. Toteż powierzenie zadania napisania opery w 1767 roku jedenastoletniemu chłopcu było dla Mozarta także pewnym wyróżnieniem, formą docenienia jego wcześniejszych dokonań, nie mógł jednak, jako dziecko, mieć większego wpływu na jakość i treść libretta Rufinusa Widla. Także wszyscy wykonawcy byli starsi od kompozytora. Mozart jednak mógł zacząć kształtować swój warsztat operowy i wzorował się tutaj na takich kompozytorach operowych jak również mieszkaniec Salzburga Johannes Ernst Erblin, a zwłaszcza Johann Christian Bach i inni. Miejscami słychać już przebłyski geniuszu. Natomiast pewnych problemów przysparza libretto. Zefir bowiem w oryginale Owidiusza kocha się w samym Hiacyncie. Niestety, Widl chcąc uniknąć dwuznaczności i dodając postać Melii, faktycznej ukochanej Apollina, jednak córki Okeanosa, nie Oebalusa, przyczynił się do dwuznaczności jeszcze większej, tę rolę, choć kobiecą, śpiewał bowiem Felix Fuchs[1].

Opera bywa grana sporadycznie, jako w zasadzie pierwsze dzieło bardzo młodego wówczas Mozarta. W wieku XX została wznowiona w 1932 w Monachium, w 1935 w Salzburgu, a w Polsce w roku 1990 w Warszawskiej Operze Kameralnej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Piotr Kamiński: Tysiąc i jedna opera. T. 1. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne (PWM), 2008, s. 1006-1007. ISBN 978-83-224-0901-5.