Aranżacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Aranżacja - "ogół czynności twórczych i technicznych, związanych z rozwinięciem utworu muzycznego i nadaniem mu nowego obrazu dźwiękowego. W węższym znaczeniu, w jakim używa się tego terminu w muzyce rozrywkowej, aranżacją (opracowaniem) nazywamy przystosowanie utworu [...] do konkretnych warunków wykonania i tendencji panujących aktualnie w muzyce" [1].

Owe konkretne warunki wykonania to np. dostępny aparat wykonawczy, oczekiwania i upodobania odbiorców czy klientów, zamawiających aranżację. Określa ona charakter utworu, jego kształt formalny i brzmieniowy, który może daleko odbiegać od aktualnej mody, nadając mu np. charakter etniczny (ludowy), archaiczny itp. Może dotyczyć utworów już istniejących, znanych i wykonywanych wcześniej w innych aranżacjach, lub utworów nowych, gdzie punktem wyjścia do aranżacji jest tylko tzw. prymka, czyli zapis linii melodycznej i najprostszej harmonii. W obu przypadkach aranżer nadaje utworowi nowy, oryginalny wyraz.

W muzyce rozrywkowej i gatunkach pokrewnych istnieje wyraźny rozdział między kompozytorem, tworzącym linię melodyczną i określającym podstawową harmonię i formę utworu, a aranżerem, nadającym utworowi szeroko rozumiany ostateczny kształt i charakter.

Przearanżowanie - zmiana charakteru, stylu muzycznego danego utworu.

Przypisy

  1. Zbigniew Ciechan, "Aranżacja", Centralny Ośrodek Metodyki Upowszechniania Kultury, Warszawa 1970 r.