Bażeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
herb Bażeński

Bażeński - polski herb szlachecki, odmiana herbu Bartsch, sam występujący w wielu odmianach.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu złotym wiewiórka siedząca czerwona. Klejnot: Pół Murzyna (mieszkańca Afryki) w przepasce biodrowej srebrnej, trzymającego w lewicy sztandar srebrny z wiewiórką jak na tarczy, w lewo.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Według Ostrowskiego herb powstał w XV wieku[2].

Legenda herbowa[edytuj]

Udostojnienie rodowego herbu, który miał przedstawiać samą wiewiórkę, otrzymał w/g legendy Jan (Hans) de Baisen (Jan Bażeński) za zasługi dla króla aragońskiego Piotra w walce z Maurami. Jak mówi legenda, by ograniczyć przelew krwi własnego rycerstwa podczas jednej z bitew na brzegach Morza Śródziemnego, stoczył on zwycięski pojedynek z przedstawicielem Maurów. Za to i za całoksztat służby dla Korony aragońskiej został on pasowany na rycerza i powrócił do kraju w chwale, z murzyńskim niewolnikiem u boku oraz z rozszerzeniem ojczystego herbu z wiewiórką o Murzyna, który do dzisiejszego dnia jest w klejnocie herbowym rodziny Bażeńskich (von Baysen)[3]. Należy zaznaczyć, że Niesiecki nie rozróżniał herbów Bażeński I, II i III. Herb opisywany u niego jako Bażeński, to według nomenklatury Ostrowskiego Bażeński II.

Herbowni[edytuj]

Bajsen, Barski, Barszczewski, Bazylewski, Bażeński, Bużyński, Wądzyński.

Występowanie poza heraldyką szlachecką[edytuj]

herb gminy Ostróda

Wiewiórka z herbu Jana Bażeńskiego widnieje w herbie gminy Ostróda[4].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 17.
  3. Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 2. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1841, s. 84.
  4. Herb gminy. [dostęp 19 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.
  • R. Jurzak: Genealogia dynastyczna.
  • S. Orgelbranda Encyklopedia Powszechna Tom II / S.245
  • Zbiór nazwisk szlachty z opisem herbów własnych familiom zostaiącym w Krolestwie Polskim, i Wielkim Xięstwie Litewskim / przez Piotra Nałęcza Małachowskiego ułożony, poprawiony, pomnożony i powtórnie do druku podany. 1809 S. 285
  • Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. Warszawa: Główny skład Księgarnia Antykwarska B. Bolcewicza, 1897.

Linki zewnętrzne[edytuj]