Goldman Sachs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Goldman Sachs Group, Inc.
Goldman Sachs Group, Inc.
Goldman Sachs Group, Inc.
Siedziba Goldman Sachs Group, Inc.
Założyciel(e) Marcus Goldman
Samuel Sachs
Data założenia 1869
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Nowy Jork
Siedziba Nowy Jork
Prezes Lloyd Blankfein
Branża usługi finansowe
Produkty zarządzanie aktywami, bankowość komercyjna, bankowość inwestycyjna
Zatrudnienie 34.800 osób (2016)
Giełda NYSE: GS
ISIN

US38141G1040

brak współrzędnych
Strona internetowa

Goldman Sachs Group, Inc. – jeden z największych banków inwestycyjnych na świecie, założony w 1869 roku oraz mający swoją siedzibę w Nowym Jorku.

Goldman Sachs Group Inc. ma biura w głównych centrach finansowych takich jak: Nowy Jork, Londyn, Chicago, Los Angeles, San Francisco, Frankfurt, Zurych, Paryż, São Paulo, Bangalore, Mumbaj, Hongkong, Pekin, Singapur, Salt Lake City, Sydney, Dubaj, Mediolan, Melbourne, Tokio, Tajpej, Moskwa, Toronto, a od maja 2011 roku także w Warszawie[1].

Goldman Sachs działa jako doradca finansowy dla największych przedsiębiorstw, rządów i najbogatszych rodzin na świecie. Działa jako bezpośredni dealer w kontaktach z Bankiem Federalnym w Stanach Zjednoczonych.

Historia[edytuj]

1869–1929[edytuj]

Bank został założony w 1869 roku przez niemieckiego imigranta żydowskiego pochodzenia Marcusa Goldmana. W 1882 do firmy dołączył jego zięć, również żydowskiego pochodzenia, Samuel Sachs, co spowodowało zmianę nazwy na Goldman Sachs. Spółka wyrobiła sobie markę dzięki pionierskiemu wykorzystaniu papierów komercyjnych dla przedsiębiorstw i w 1896 akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Na początku XX wieku był liczącym się graczem w przeprowadzaniu ofert publicznych.

1929–1980[edytuj]

Reputacja firmy znacznie ucierpiała na skutek kryzysu z roku 1929. W 1930 roku Sidney Weinberg postanowił skupić działalność banku na transakcjach inwestycyjnych. Miał być to element poprawy nadszarpniętego wizerunku. Za czasów Weinberga bank zaczął prowadzić badania nad sposobami inwestowania, a także powstał w nim dział zajmujący się obligacjami komunalnymi. W tym czasie Goldman Sachs był jednym z pierwszych banków stosujących strategię risk arbitrage.

W latach 50. do banku dołączył Gus Levy, który był pionierem w strategii handlowania block trading.

Kolejny kryzys bank przeżywał w roku 1970, kiedy to zbankrutowała spółka Penn Central Railroad Company. Była to największa upadłość jak do tamtego czasu, a Goldman Sachs przeprowadził emisję większości akcji.

W latach 70. bank otworzył w Londynie pierwsze zagraniczne biuro. Rozwijał także usługi wealth management i fixed income. W 1974 r. zastosował strategię białego rycerza do obrony Electric Storage Battery przed wrogim przejęciem ze strony Nickel i rywala Goldmana Morgan Stanley. Ugruntowało to pozycję banku jako doradcy inwestycyjnego.

1980–1999[edytuj]

W latach 80. Goldman kupił firmę J. Aron & Company, która zajmowała się handlem surowcami, głównie kawą i złotem. Pracował w niej obecny prezes banku Lloyd Blankfein.

W 1986 r. powstał Goldman Sachs Asset Management, który zajmuje się obecnie głównie funduszami hedgingowymi. W tym samym roku bank przeprowadził IPO Microsoftu oraz dołączył do giełd w Londynie i Tokio.

Po rozpadzie Związku Radzieckiego bank zaangażował się w procesy prywatyzacyjne.

W 1994 bank otworzył swoje biuro w Pekinie.

Od 1999[edytuj]

W 1999 r. bank zadebiutował na giełdzie. Jednak w ofercie publicznej pojawiło się tylko około 12% akcji. Henry Paulson został dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej.

W 1999 r. Goldman kupił Hull Trading Company za 531 milionów $, natomiast w 2000 Spear, Leeds, & Kellogg za 6,3 miliarda $.

Paulson opuścił bank w 2006 roku, by zostać Sekretarzem Skarbu Stanów Zjednoczonych. Dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej został Lloyd C. Blankfein.

W lutym 2009 bank Goldman Sachs poinformował, że kończy ze spekulacją obliczoną na spadek wartości złotego. Przyznał, że na osłabianiu walut z regionu Europy Środkowo-Wschodniej zarobił dużo ponad to, co zakładał[2]. Zatrudniony w tym banku Kazimierz Marcinkiewicz zaprzeczył, jakoby miał związek z działaniami spekulacyjnymi banku w Polsce[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]