Goldman Sachs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Goldman Sachs Group, Inc.
Ilustracja
Państwo

 Stany Zjednoczone

Stan

 Nowy Jork

Siedziba

Nowy Jork

Adres

200 West Street, New York

Data założenia

1869

Prezes

David M. Solomon

Zatrudnienie

34 800 osób (2016)

Giełda

NYSE: GS

ISIN

US38141G1040

Położenie na mapie Manhattanu
Mapa konturowa Manhattanu, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „The Goldman Sachs Group, Inc.”
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa konturowa Stanów Zjednoczonych, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „The Goldman Sachs Group, Inc.”
Położenie na mapie stanu Nowy Jork
Mapa konturowa stanu Nowy Jork, blisko dolnej krawiędzi po prawej znajduje się punkt z opisem „The Goldman Sachs Group, Inc.”
Położenie na mapie Nowego Jorku
Mapa konturowa Nowego Jorku, w centrum znajduje się punkt z opisem „The Goldman Sachs Group, Inc.”
Ziemia40°42′53″N 74°00′52″W/40,714722 -74,014444
Strona internetowa
Siedziba Goldman Sachs Group, Inc.

Goldman Sachs Group, Inc. – jeden z największych banków inwestycyjnych na świecie, założony w 1869 z siedzibą w Nowym Jorku.

Goldman Sachs Group Inc. ma biura w głównych centrach finansowych takich jak: Nowy Jork, Londyn, Chicago, Los Angeles, San Francisco, Frankfurt, Zurych, Paryż, São Paulo, Bangalore, Mumbaj, Hongkong, Pekin, Singapur, Salt Lake City, Sydney, Dubaj, Mediolan, Melbourne, Tokio, Tajpej, Moskwa, Toronto, a od maja 2011 także w Warszawie[1].

Goldman Sachs działa jako doradca finansowy dla największych przedsiębiorstw, rządów i najbogatszych rodzin na świecie. Działa jako bezpośredni dealer w kontaktach z Bankiem Federalnym w Stanach Zjednoczonych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

1869–1929[edytuj | edytuj kod]

Bank został założony w 1869 przez niemieckiego imigranta żydowskiego pochodzenia Marcusa Goldmana. W 1882 do firmy dołączył jego zięć, również żydowskiego pochodzenia, Samuel Sachs, co spowodowało zmianę nazwy na Goldman Sachs. Spółka wyrobiła sobie markę dzięki pionierskiemu wykorzystaniu papierów komercyjnych dla przedsiębiorstw i w 1896 akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na Nowojorskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Na początku XX wieku był liczącym się graczem w przeprowadzaniu ofert publicznych.

1929–1980[edytuj | edytuj kod]

Reputacja firmy znacznie ucierpiała na skutek kryzysu z roku 1929. W 1930 Sidney Weinberg postanowił skupić działalność banku na transakcjach inwestycyjnych. Miał być to element poprawy nadszarpniętego wizerunku. Za czasów Weinberga bank zaczął prowadzić badania nad sposobami inwestowania, a także powstał w nim dział zajmujący się obligacjami komunalnymi. W tym czasie Goldman Sachs był jednym z pierwszych banków stosujących strategię risk arbitrage.

W latach 50. do banku dołączył Gus Levy, który był pionierem w strategii handlowania block trading.

Kolejny kryzys bank przeżywał w 1970, kiedy to zbankrutowała spółka Penn Central Railroad Company. Była to największa upadłość jak do tamtego czasu, a Goldman Sachs przeprowadził emisję większości akcji.

W latach 70. bank otworzył w Londynie pierwsze zagraniczne biuro. Rozwijał także usługi wealth management i fixed income. W 1974 zastosował strategię białego rycerza do obrony Electric Storage Battery przed wrogim przejęciem ze strony Nickel i rywala Goldmana Morgan Stanley. Ugruntowało to pozycję banku jako doradcy inwestycyjnego.

1980–1999[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. Goldman kupił firmę J. Aron & Company, która zajmowała się handlem surowcami, głównie kawą i złotem. Pracował w niej były prezes banku Lloyd Blankfein.

W 1986 powstał Goldman Sachs Asset Management, który zajmuje się obecnie głównie funduszami hedgingowymi. W tym samym roku bank przeprowadził IPO Microsoftu oraz dołączył do giełd w Londynie i Tokio.

Po rozpadzie Związku Radzieckiego bank zaangażował się w procesy prywatyzacyjne.

W 1994 bank otworzył swoje biuro w Pekinie.

Od 1999[edytuj | edytuj kod]

W 1999 bank zadebiutował na giełdzie. Jednak w ofercie publicznej pojawiło się tylko około 12% akcji. Henry Paulson został dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej.

W 1999 Goldman kupił Hull Trading Company za 531 milionów USD, natomiast w 2000 Spear, Leeds, & Kellogg za 6,3 miliarda USD.

Paulson opuścił bank w 2006, by zostać sekretarzem skarbu Stanów Zjednoczonych. Dyrektorem generalnym i przewodniczącym rady nadzorczej został Lloyd C. Blankfein.

W lutym 2009 bank Goldman Sachs poinformował, że kończy ze spekulacją obliczoną na spadek wartości złotego. Przyznał, że na osłabianiu walut z regionu Europy Środkowo-Wschodniej zarobił dużo ponad to, co zakładał[2].

W 2017 Goldman Sachs wystosował notę do klientów na temat górnictwa kosmicznego. Wynika z niej, że wydobycie platyny z planetoid może być opłacalne nawet obecnymi metodami. Szacunkowy koszt jednej takiej sondy wydobywczej to około $2.6 miliarda. Jest to około 1/3 sumy zainwestowanej w Ubera[3].

Działalność w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku Goldman Sachs otworzył biuro w Warszawie. W pierwszym okresie skupiało się ono na działalności doradczej w obszarze bankowości inwestycyjnej i mieściło się przy Placu Trzech Krzyży[4][5]. W 2014 roku działalność biura została rozszerzona o działy Technologii i Operacji a liczba zatrudnionych w Polsce pracowników w 2022 roku przekroczyła 700 osób. Obecną siedzibą banku jest wieżowiec Warsaw Spire[6].

W latach 2008-2013 pracownikiem banku był były Prezes Rady Ministrów, Kazimierz Marcinkiewicz[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Goldman Sachs otworzył w Warszawie swój pierwszy oddział Forsal.pl, 11 maja 2011.
  2. Oto bank, który grał na spadek złotego.
  3. Goldman Sachs report on space mining for platinum with 'asteroid-grabbing spacecraft' - Business Insider, www.businessinsider.com [dostęp 2019-11-15].
  4. Goldman Sachs otworzył biuro w Warszawie, Parkiet [dostęp 2022-09-15] (pol.).
  5. Goldman Sachs? Plac Trzech Krzyży, Warszawa, Forbes.pl [dostęp 2022-09-15] (pol.).
  6. Goldman Sachs Poland, Goldman Sachs [dostęp 2022-09-15] (ang.).
  7. Kazimierz Marcinkiewicz stracił pracę w Goldman Sachs, Newsweek, 18 stycznia 2013 [dostęp 2022-09-27] (pol.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]