Barkarola (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barkarola Fis-dur op. 60
Początek Barkaroli

Barkarola Fis-dur op. 60 – utwór w formie barkaroli w tonacji Fis-dur skomponowany na fortepian. Powstał pomiędzy jesienią 1845 a latem 1846 roku, wtedy też został wydany. W utworze tym Chopin odwołuje się do konwencji barkaroli – pieśni weneckich gondolierów, która w XIX stuleciu zainspirowała wielu wybitnych kompozytorów, m.in. Mendelssohna-Bartholdy'ego, Ferenca Liszta czy Gabriela Fauré.

Często zwraca się uwagę na pokrewieństwo Barkaroli z nokturnami, a także z Berceuse (Kołysanką) Des-dur op. 57.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]