beta Delphini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj


Rotanev A/B
β Delphini 1,2
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Delfin
Rektascensja 20h 37m 32,944s / 20h 37m 32,934s
Deklinacja +14° 35' 42,33" / +14° 35' 42,28"
Odległość 97±3 ly
29,9±0,8 pc
Wielkość obserwowana +4,1 / +5,1m
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy podolbrzym/karzeł
Typ widmowy F5 IV / F2 V
Wielkość absolutna 14,92 / 15,37m
Jasność 18 / 8[1] L
Charakterystyka orbitalna
Odległość od środka masy 13 j.a.
Okres orbitalny 26,7 a
Mimośród 0,38
Alternatywne oznaczenia
Oznaczenie Flamsteeda: 6 Delphini
2MASS: J20373291+1435421
Katalog Henry'ego Drapera: HD 196524
Katalog Hipparcosa: HIP 101769
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 7882
SAO Star Catalog: SAO 106316
CCDM J20375+1436A/B, WDS J20375+1436

beta Delphini, Rotanev – najjaśniejsza gwiazda w gwiazdozbiorze Delfina. Jest ona odległa od Słońca o ok. 97 lat świetlnych.

Nazwa Rotanev powstała w wyniku żartu astronoma włoskiego Niccolo Cacciatore, który nazwał tę gwiazdę łacińską wersją swego nazwiska rodowego, czytaną wspak (Venator)[1][2].

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Rotanev to układ podwójny spektroskopowy o składnikach oddalonych o 0,4″, okrążających się wzajemnie z okresem 26,6 roku[3]. Składniki to podobne gwiazdy typu widmowego F.

Jest to układ wizualnie wielokrotny, gdyż w pobliżu dwóch składników można dostrzec na niebie jeszcze trzy inne gwiazdy, które nie są z nimi związane grawitacyjnie. Pozostałe składniki to:

  • beta Delphini C, rektascensja 20h 37m 33,7s, deklinacja +14° 35' 33", jasność wiz. 13,1m
  • beta Delphini D, rektascensja 20h 37m 30,9s, deklinacja +14° 36' 17", jasność wiz. 11,1m
  • beta Delphini E, rektascensja 20h 37m 25,3s, deklinacja +14° 35' 46"

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jim Kaler: Rotanev (Beta Delphini). W: STARS [on-line]. [dostęp 2015-03-24].
  2. John Scalzi: The Rough Guide to the Universe. 2003, s. 284. ISBN 1858289394.
  3. Kamil Złoczewski: Kosmos. Przewodnik obserwatora.. T. 73. Poznań: Amermedia, 2013, s. 21. ISBN 978-83-252-2006-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]