Bitwa nad Speyerbach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa nad Speyerbach
Wojna o sukcesję hiszpańską
Ilustracja
Speyerbach
Czas 15 listopada 1703
Miejsce rejon rzeczki Speyerbach za zachód od Spiry
Terytorium Niemcy
Wynik zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Francja Hesja-Kassel, Palatynat Reński
Dowódcy
Kamil Tallard Fryderyk I Heski
Siły
nieznane nieznane
Straty
ok. 4 000 ok. 5 000,
2 000 jeńców
Położenie na mapie Nadrenii-Palatynatu
Mapa lokalizacyjna Nadrenii-Palatynatu
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
miejsce bitwy
miejsce bitwy
49°19′N 8°26′E/49,316700 8,433300
Wojna o sukcesję hiszpańską

CarpiChiariCremonaKaiserswerthSanta MartaLuzzaraKadyksFriedlingenZatoka VigoSchmidmühlenHöchstädt an der DonauSpeyerbachDonauwörthVillingenBlenheimMalagaGibraltarBarcelona (I)Santa Cruz de TenerifePunta CabritaCassanoCalcinatoRamilliesTurynCastiglioneAlmansaDungenessLizard PointTulonOudenaardeTrenczynCartagenaLilleWijnendaalLa GudiñaMalplaquetDouai (I)AlmenarSaragossaBrihuegaVillaviciosaRio de JaneiroDenainDouai (II)

Bitwa nad rzeką Speyerbach – starcie zbrojne w dniu 15 listopada 1703 r. podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej, w którym armia francuska marszałka Tallarda pokonała hesko-palatynackie wojska sprzymierzonych i zdobyła twierdzę Landau.

Od 17 października 1703 r. wojska francuskie oblegały twierdzę Landau, której sprzymierzeni wysłali 28 października z odsieczą hesko-palatynacką armię posiłkową pod dowództwem Jana Ernsta von Nassau-Weilburg i Fryderyka Heskiego. 13 listopada dotarła ona do Spiry, rozbijając obóz na południe od miasta, a następnego dnia wyruszając w kierunku Landau.

W tej sytuacji marsz. Tallard zdecydował się na atak wyprzedzający, wzmacniając swe siły oddziałami markiza Armanda de Pracontal.

15 listopada ok. 7:00 Francuzi skoncentrowali swe siły w Essingen, po czym pomaszerowali w kierunku rzeczki Speyerbach, docierając tam po 5 godzinach marszu, gdy oddziały aliantów gen. Vehlena nie zdążyły obsadzić wszystkich stanowisk. Tallard skierował część wojsk na lewe skrzydło przeciwnika, uderzając w luki powstałe w jego obronie. Równocześnie jednak kawaleria aliantów dowodzona przez Jana Ernsta von Nassau-Weilburg, rozbiła jazdę francuską markiza de Pracontal (który poniósł śmierć w trakcie walki), a następnie podjęła pościg za uciekającymi Francuzami.

Ok. 14:00 Tallard rzucił do natarcia całość swych sił. Choć w centrum sprzymierzonym udało się utrzymać linię obrony, na prawym skrzydle Francuzi odnieśli sukces zmuszając kawalerię Vehlena do ucieczki. Jednocześnie piechota francuska uderzyła na palatynacką kawalerię będącą w pościgu za jazdą francuską, również zmuszając ją do odwrotu. Następnie Francuzi uderzyli całym impetem na centrum wroga, całkowicie je rozbijając. Resztki wojsk alianckich ok. 17:00 wycofały się na północ od Speyerbach. Tego samego dnia skapitulowała twierdza Landau.

Francuzi stracili w bitwie około 4 tysiące zabitych i rannych, straty sprzymierzonych wyniosły ok. 5 tysięcy ludzi; dodatkowo do niewoli dostało się 2 tysiące żołnierzy, w tym 149 oficerów. Wśród poległych znaleźli się książę Filip von Hessen-Homburg oraz syn głównodowodzącego armii alianckiej Ludwik von Nassau-Weilburg. W zdobytym obozie w ręce Francuzów wpadły 23 działa, 50 sztandarów, amunicja oraz wyposażenie.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Albert Kennel: Die Schlacht bei Speier am 15. November 1703. Jäger Verlag, 1895