Oblężenie Barcelony (1705)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hrabia Peterborough
Twierdza Montjuïc
Oblężenie Barcelony 1705
Wojna o sukcesję hiszpańską
Ilustracja
Oblężenie Barcelony
Czas wrzesień-październik 1705
Miejsce Barcelona
Terytorium Hiszpania
Wynik Zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
Anglia, Portugalia, Habsburgowie Francja, Hiszpania - zwolennicy Burbonów
Dowódcy
Georg von Hessen-Darmstadt

Charles Mordaunt, 3. hrabia Peterborough

Antonio Fernández de Velasco y Tovar
Siły
8000-10 000 5000
Straty
nieznane nieznane
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
miejsce bitwy
miejsce bitwy
41°24′07″N 2°10′17″E/41,401944 2,171389
Wojna o sukcesję hiszpańską

CarpiChiariCremonaKaiserswerthSanta MartaLuzzaraKadyksFriedlingenZatoka VigoSchmidmühlenHöchstädt an der DonauSpeyerbachDonauwörthVillingenBlenheimMalagaGibraltarBarcelona (I)Santa Cruz de TenerifePunta CabritaCassanoCalcinatoRamilliesTurynCastiglioneAlmansaDungenessLizard PointTulonOudenaardeTrenczynCartagenaLilleWijnendaalLa GudiñaMalplaquetDouai (I)AlmenarSaragossaBrihuegaVillaviciosaRio de JaneiroDenainDouai (II)

Oblężenie Barcelony miało miejsce w okresie od 13 września do 4 października 1705 w trakcie hiszpańskiej wojny sukcesyjnej. Oblężenie zakończyło się zdobyciem miasta przez wojska arcyksięcia Karola VI Habsburga.

W roku 1704 siły alianckie dowodzone przez Jerzego von Hessen-Darmstadt zdobyły Gibraltar, a następnie skierowały się ku wschodnim wybrzeżom Hiszpanii z zamiarem zdobycia przyczółka z którego otwierałaby się wolna droga do Madrytu. Liczono przy tym na pomoc Katalończyków i ludności innych prowincji na wschodzie kraju.

Dnia 5 sierpnia 1705 flota angielsko-holenderska z arcyksięciem Karolem na pokładzie w towarzystwie 48 liniowców portugalskich opuściła port gibraltarski. 11 sierpnia cała flota dotarła do miasta Altea. Tutaj oficerowie alianccy opowiedzieli się za bezpośrednim marszem na Madryt, Karol odrzucił jednak tę propozycję. W tej sytuacji oddziały ponownie zaokrętowano a flota obrała kurs na Barcelonę, w pobliżu której pojawiła się dnia 16 sierpnia.

Barcelona otoczona była szeregiem umocnień obronnych. Najmocniejszym punktem obrony była górująca nad miastem twierdza Montjuïc. W porcie poruszać się mogły jedynie niewielkie jednostki, dlatego atak od strony morza skazany był na niepowodzenie. Obroną miasta dowodził Francisco Antonio Fernández de Velasco y Tovar, który dysponował liczbą 5000 żołnierzy.

Na czele wojsk alianckich stanęli: Jerzy von Hessen-Darmstadt oraz Charles Mordaunt, 3. hrabia Peterborough. Dysponowali oni siłami składającymi się z 8000 żołnierzy piechoty i 200 dragonów, a także kilkuset marynarzy. Wkrótce oddziały te wzmocnione zostały kilkoma tysiącami partyzantów katalońskich (tzw. Miquelet). Początkowo oficerowie alianckich wojsk lądowych i Royal Navy toczyli spory dotyczące sensowności oblężenia miasta. Dnia 24 sierpnia zawarto ostateczne porozumienia w tej sprawie. Po sprawnym wyokrętowaniu wojsk, alianci zajęli stanowiska pod miastem.

Dnia 13 września siły aliantów przypuściły atak na twierdzę Montjuïc. W trakcie walk śmierć poniosło wielu żołnierzy, wśród nich Jerzy von Hessen-Darmstadt. Dnia 17 września obrońcy twierdzy poddali się, oddając tym samym w ręce aliantów bardzo silny punkt zaczepny. W zdobytej twierdzy Montjuïc ustawiono 4 baterie artylerii. Dnia 27 września rozpoczęto ostrzał bastionu St. Antonius z 30 dział, które po kilku dniach wykonały poważne wyłomy w murze.

Dnia 5 października załoga twierdzy zaproponowała kapitulację. Rozmowy kapitulacyjne trwały kilka dni. W ich trakcie doszło do ataku nieregularnego wojska i chłopów, którzy wdarli się przez wyłomy w murze do miasta i zaatakowali żołnierzy francuskich. W tej sytuacji hrabia Peterborough wysłał swoich żołnierzy do miasta, celem ochrony francuskich żołnierzy i przywrócenia porządku.

Ostatecznie 15 października arcyksiążę Karol wkroczył do opuszczonej przez siły Burbonów Barcelony. Już w trakcie oblężenia poparły go niemalże wszystkie części Katalonii. Karol wybrał Barcelonę na swoją stolicę, podczas gdy pretendent Burbonów Filip V rezydował w Madrycie. W zdobytym mieście Karol nie mógł czuć się jednak do końca pewnie. Wiosną 1706 roku doszło do kolejnego oblężenia miasta, tym razem przez wojska Burbonów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hans Eggert, Willibald von der Lühe: Militair-Conversations-Lexikon Bd.1. Leipzig 1833 S. 403f.
  • Heinrich Kuenzel: Das Leben und der Briefwechsel des Landgrafen Georg von Hessen-Darmstadt. Friedberg, London 1859.
  • Johann Rechberger von Reichkron: Spanischer Successions-Krieg. Feldzug 1705, Wien 1881, S. 507–513.
  • Tony Jaques: Dictionary of battles and sieges Vol. 1 – A–E. Westport 2007, S. 108.
  • David Eggenberger: An encyclopedia of battles : accounts of over 1,560 battles from 1479 B.C. to the present, New York 1985, S. 44.