Bitwa pod Lizard Point (1707)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa morska pod Lizard Point
Wojna o sukcesję hiszpańską
Ilustracja
Bitwa pod Lizard Point
Czas 1707
Miejsce Lizard Point
Terytorium La Manche
Wynik Zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Anglia Francja
Dowódcy
Richard Edwards Claude de Forbin
René Duguay-Trouin
Siły
5 okrętów liniowych 14 okrętów
Straty
4 okręty liniowe
15 transportowców
min. 900 zabitych
300 zabitych i rannych
Wojna o sukcesję hiszpańską

CarpiChiariCremonaKaiserswerthSanta MartaLuzzaraKadyksFriedlingenZatoka VigoSchmidmühlenHöchstädt an der DonauSpeyerbachDonauwörthVillingenBlenheimMalagaGibraltarBarcelona (I)Santa Cruz de TenerifeCabrita PointCassanoCalcinatoRamilliesTurynCastiglioneAlmansaDungenessLizard PointTulonOudenaardeCartagenaLilleWijnendaalMalplaquetDouai (I)La GudiñaAlmenarSaragossaBrihuegaVillaviciosaRio de JaneiroDenainDouai (II)

Bitwa pod Lizard Point – starcie zbrojne u wybrzeży Kornwalii w dniu 21 października 1707, podczas wojny o sukcesję hiszpańską, w którym eskadra francuska rozbiła konwój brytyjski niszcząc całą eskortę.

21 października angielski konwój liczący do 130 statków handlowych[1] w eskorcie 5 liniowców pod wodzą Richarda Edwardsa, został zaatakowany w rejonie przylądka Lizard przez flotę francuską – połączone eskadry (14 liniowców) pod wodzą Claude de Forbina i René Duguay-Trouina. Mimo tak niekorzystnego stosunku sił, Brytyjczycy podjęli walkę, by zyskać na czasie i umożliwić transportowcom ucieczkę.

Po zaciętym boju „Cumberland” poddał się liniowcowi „Lys”, „Chester” – „Jasonowi”, a „Ruby” – „Amazone”. „Devonshire” po kilku godzinach walki z pięcioma francuskimi okrętami zapalił się i wyleciał w powietrze; zginęła cała załoga (900 ludzi z kapitanem) z wyjątkiem dwóch marynarzy. „Royal Oak” po zderzeniu z „Achille” (w którym oba okręty straciły bukszpryty) i po odparciu próby abordażu, zdołał ujść tracąc 12 zabitych i 27 rannych. Jego kapitan został potem wyrokiem sądu czasowo pozbawiony komendy (pozostałych dowódców, którzy utracili jednostki – uniewinniono)[2].

Poza wymienionymi okrętami eskorty Francuzi zdobyli 15 transportowców[1]. Autorzy brytyjscy zwracają uwagę na słabe współdziałanie pomiędzy Forbinem a Duguay-Trouinem jako główną przyczynę zmniejszonej skuteczności ataku[2].

Eskadra brytyjska
„Cumberland” (80 dział, komodor Richard Edwards), „Devonshire” (80, kmdr John Watkins), „Royal Oak” (76, kmdr baron Wyld), „Chester” (50, kmdr John Balchen) i „Ruby” (50, kmdr Peregrine Bertie)[2]
Eskadra francuska
  • Forbin – „Mars” (54 działa), „Blackwall” (54), „Salisbury” (52), „Protée” (48), „Jersey” (46), „Griffon” (44), „Dauphine” (44), „Fidèle” (44);
  • Duguay-Trouin – „Lys” (72), „Achille” (64), „Jason” (54), „Maure” (50), „Amazone” (40) „Gloire” (38)[2]

Przypisy

  1. a b Jean-Claude Castex: Dictionnaire des batailles navales franco-anglaises. Presses Université Laval, 2004. ISBN 978-2-7637-8061-0.
  2. a b c d William Laird Clowes: The royal navy: a history from the earliest times to the present. T. 2. London: William Clowes and Sons, 1897, s. 512-513.