Obrona ratusza w Karbali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bitwa o City Hall)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obrona ratusza w Karbali
II wojna w Zatoce Perskiej
Czas 3 kwietnia6 kwietnia 2004
Miejsce Ratusz w Karbali
Terytorium Irak
Wynik zwycięstwo sił polskich i bułgarskich
Strony konfliktu
 Polska
 Bułgaria
Irak Irackie wojsko i policja
Flag of Jihad.svg milicja Armii Mahdiego
inne grupy rebelianckie
najemnicy
Dowódcy
ppłk Tomasz Domański,
kpt. Grzegorz Kaliciak
nieznani
Siły
Polacy:
16 żołnierzy
(rotacyjnie co 12h)
Bułgarzy:
kilkunastu żołnierzy
Irakijczycy:
kilku policjantów
bliżej nieznane
Straty
brak zabitych,
1 ranny bułgarski żołnierz
według strony polskiej wysokie
ponad 80

Obrona ratusza w Karbali (obrona City Hall) – seria potyczek stoczona w dniach 3 kwietnia do 6 kwietnia 2004 pomiędzy irackimi rebeliantami usiłującymi zdobyć ratusz (we wspomnieniach żołnierzy polskich określany jako City Hall) w centrum Karbali a broniącymi obiektu polskimi i bułgarskimi żołnierzami Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe.

Przed starciem[edytuj | edytuj kod]

Prowincja Karbala wraz ze swą stolicą znajdowała się w w strefie odpowiedzialności operacyjnej 2 Grupy Bojowej (batalionu z 17 WBZ), której bazą był Camp „Lima” na obrzeżach miasta, obsadzony przez batalion polski, oddział inżynieryjny z Tajlandii oraz szpital wojskowy na bazie polskiej grupy medycznej. W mieście rozlokowana była także baza „Juliett”, siedziba dowództwa 1 BGB wraz z 1BG „czerwonych beretów” z Bielska oraz siłami kontyngentu bułgarskiego. W połowie lutego rozpoczęło się tworzenie w siedzibie ratusza JCC – połączonego centrum koordynacji, którego zadaniem miało być kierowanie wszelkimi siłami reagowania kryzysowego. Zadanie to realizował sztab 2 BG ppłk. R. Urbanka.

Walki rozpoczęły się 3 kwietnia podczas muzułmańskiego święta Aszura, gdy do Karbali zaczęły ściągać wielkie liczby szyickich pielgrzymów. Tego dnia wieczorem polskie siły szybkiego reagowania (ang. QRF) z bazy „Juliet” zostały skierowane do ratusza w Karbali (duży, dwupiętrowy budynek będący jednocześnie siedzibą władz prowincji, policji oraz więzieniem), w którym już od miesiąca całodobowe dyżury pełnili polscy żołnierze w ramach tworzonego JCC (Joint Coordination Centre) w składzie 2 oficerów operacyjnych z 2 BG bazy "Lima" osłanianych przez pluton z kompanii FOX batalionu z 17 WBZ w Międzyrzeczu. Stało się to w odpowiedzi na prośbę o pomoc wystosowaną przez komendanta miejscowej policji. Po rozpoczęciu walk, około pierwszej w nocy dowódca oddziału z bazy „Lima”, 2 BG z 17 WBZ, por. Kląskała, meldował o potrzebie dostarczenia amunicji. Zadanie to przypadło plutonowi sił szybkiego reagowania (kryptonim „Hammer”) z bazy „Lima”. Przed godziną trzecią w nocy cztery lekko opancerzone samochody terenowe Honker z plutonu ochrony kompanii logistycznej 17WBZ (14 żołnierzy i sanitarka z pielęgniarką z polskiego szpitala w bazie „Lima”) dojechały do bazy „Juliet” i po załadowaniu amunicji do pojazdów ruszyły do ratusza, dostając się następnie w środek ciężkich walk o budynek. Tymczasem zmieniły się rozkazy i oddział z bazy „Juliet” dostał polecenie natychmiastowego powrotu do bazy „Charlie” w Al-Hilla. W ratuszu pozostało 15 polskich żołnierzy, pielęgniarka, 3 honkery, 1 BRDM-2 i 8 żołnierzy bułgarskich z bazy „Kilo”, jak również dwa bułgarskie pojazdy opancerzone BMP-2.

Przebieg walki[edytuj | edytuj kod]

Po południu 4 kwietnia, w związku z zagrożeniem atakiem polscy i bułgarscy żołnierze przygotowali stanowiska w ratuszu.[potrzebne źródło] W dniu tym siły rebelianckie przeprowadziły zakrojoną na dużą skalę serię zamachów, w których zginęło ogółem około 140 irackich cywilów. Jednocześnie doszło do masowej dezercji oddziałów irackiej policji obsadzającej wraz z Polakami i Bułgarami ratusz. Nocą oddziały rebelianckie przeprowadziły pierwszy zmasowany atak na broniony przez Polaków i Bułgarów budynek. Mimo odparcia ataku i przeszło 80 zabitych bojowników (strona polsko-bułgarska nie poniosła strat ani tego dnia, ani podczas kolejnych dni oblężenia) przez kolejne trzy noce siły rebelianckie przeprowadzały kolejne szturmy, ponosząc dalsze straty. Wszystkie ataki zostały odparte. Jedynie w wyniku ostrzału moździerzowego na dachu budynku City Hall ranny został jeden z żołnierzy bułgarskich. Ze względu na przewagę ogniową obrońców, rebelianci atakowali prawie wyłącznie nocami. W skład sił rebelianckich wchodziły głównie oddziały milicji Armii Mahdiego, bojownicy Al-Kaidy, a nawet, wedle późniejszych relacji polskich żołnierzy, najemnicy i Czeczeni. Czwartego dnia oblężenia, do skrajnie wyczerpanych, pozbawionych amunicji i żywności, obrońców ratusza dotarli z odsieczą żołnierze z 18 Bielskiego Batalionu Desantowo-Szturmowego. Był to jednocześnie koniec bitwy, gdyż wykrwawieni rebelianci wycofali się.

Po walce[edytuj | edytuj kod]

Pomimo rozmiarów bitwy oraz faktu zdecydowanego zwycięstwa nad przeważającym wrogiem, media w Polsce praktycznie nie informowały o tym wydarzeniu. Żołnierze nie otrzymali też żadnych odznaczeń. O bitwie zaczęto mówić głośniej dopiero we wrześniu 2008 wraz z pojawieniem się w „Gazecie Wyborczej” artykułu na jej temat, zawierającym wywiad z biorącymi udział w walkach polskimi żołnierzami. Po tym artykule i wielu innych, między innymi w Polsce Zbrojnej, niektórzy żołnierze zostali odznaczeni Gwiazdą Iraku, część żołnierzy dopiero zostanie odznaczonych. Nagradzanie jest prowadzone bez rozgłosu, ponieważ oficjalnie polscy żołnierze nie brali udziału w bitwie.[potrzebne źródło]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Karbala – film poświęcony wydarzeniom w Karbali.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]