Granatnik RPG-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
RPG-7
Ilustracja
Państwo

 ZSRR

Rodzaj

ręczny granatnik przeciwpancerny

Obsługa

2 (celowniczy, amunicyjny)

Historia
Produkcja

od 1961

Dane techniczne
Kaliber

40 mm
40–105 mm (głowicy granatu)

Wymiary
Długość

1000 mm

Długość lufy

650 mm

Masa
broni

6,30 kg (niezaładowany z celownikiem optycznym)

Inne
Prędkość pocz. pocisku

120 m/s

Szybkostrzelność praktyczna

4–6 strz./min.

Zasięg skuteczny

300–500 m

Przebijalność pancerza

260 mm (PG-7V) – 700 mm + ERA (PG-7VR)

Ręczny granatnik przeciwpancerny RPG-7radziecki, ręczny granatnik przeciwpancerny, używany w państwach Układu Warszawskiego oraz wielu innych krajach, głównie Trzeciego Świata.

Udoskonaloną wersją granatnika RPG-7 jest amerykański granatnik PSRL-1.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

RPG-7 (Rucznoj Protiwotankowyj Granatomiot, ros. Pучной Противотанковый Γранатомёт – Ręczna Przeciwczołgowa Wyrzutnia Granatów; polskie oznaczenie wojskowe RGP-7) i jego poprzednik RPG-2 są naramiennymi wyrzutniami granatów z napędem rakietowym. Granatnik był podstawowym środkiem przeciwpancernym drużyny piechoty zmotoryzowanej.

Prostota obsługi, niski koszt i efektywność sprawiły, że stał się najpopularniejszą bronią w swojej klasie. Obecnie używa go około czterdziestu krajów i jest produkowany w różnych wariantach w dziewięciu krajach. Swą popularność zdobył również w siłach nieregularnych, partyzantce i ugrupowaniach terrorystycznych. Był powszechnie stosowany przez tego rodzaju organizacje w ostatnich konfliktach w Somalii, Afganistanie i Iraku.

Najbardziej popularną wersją jest RPG-7D przeznaczony dla spadochroniarzy. Może być rozłożony na dwie części, co ułatwia transport. Popularność zyskał też lżejszy niż inne – Typ 69 produkcji chińskiej.

RPG-7 został dostarczony po raz pierwszy do armii radzieckiej w 1961 roku. Pierwotny projekt bazował na konstrukcji dwóch broni z okresu II wojny światowej: Bazooka i Panzerfaust. Produkowana obecnie przez Rosję wersja to RPG-7W2, zdolna do strzelania pociskami tandemowymi HEAT, odłamkowymi i z głowicą paliwowo-powietrzną. Oprócz standardowego celownika optycznego PGO-7 używa się dodatkowego urządzenia celowniczego UP-7V, które pozwala na stosowanie amunicji o zwiększonym zasięgu. RPG-7D3 jest odpowiednikiem wersji dla spadochroniarzy. Obie wersje RPG-7W2 i RPG-7D3 zostały przyjęte przez rosyjską armię w 2001.

RPG-7 używany jest w Polsce od 1964 roku, początkowo pod oznaczeniem rgppanc-7[1]. Podjęto następnie w Polsce produkcję nabojów PG-7W, a od 1972 roku PG-7WM, o mniejszym kalibrze i masie głowicy, lecz większej przebijalności[1]. W 1970 roku weszła na uzbrojenie w Polsce wersja RPG-7D[1]. Od 1998 roku stosowane są celowniki noktowizyjne PCS-5 Przemysłowego Centrum Optyki[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja wyrzutni oparta jest o stalową rurę o średnicy 40 mm, długości 953 mm i wadze 7 kg. Środkowa część jest pokryta drewnianą okładziną termoizolacyjną, a tylna rozszerza się ku końcowi, co redukuje odrzut i osłania przed podmuchem. Celownikiem podstawowym jest celownik optyczny PGO-7 (1P38) z pryzmatycznym układem odwracającym. Celownik ten posiada skalę dalmierczą (do 1000 m dla celu o wysokości 2,7 m – amerykańskiego czołgu M48 Patton), poziomą skalę poprawek bocznych, pionową skalę odległości, powiększenie 2,7× oraz kąt widzenia 13°, siatka celownicza ma podświetlenie. Celownik jest montowany na montażu bocznym złączem płetwowym, które może również służyć do osadzenia celownika noktowizyjnego NSPU. Jako celownik zapasowy wykorzystywane są mechaniczne przyrządy celownicze, zbudowane z muszki – ramki z suwakiem wyskalowanym od 200 do 500 m, (co 100 m) i szczerbinki.

Pocisk nadkalibrowy (o średnicy większej niż średnica lufy-prowadnicy), ma średnicę od 70 do 105 mm i waży od 2,5 do 4,5 kg. W początkowej fazie lotu jest wystrzeliwany przez ładunek prochu strzelniczego wytwarzający gęsty, szaro-niebieski dym. Silnik rakietowy odpala się po 10 m lotu i rozpędza pocisk do prędkości 295 m/s. Granat może lecieć do 1100 m, zazwyczaj wyposażony jest w zapalnik samoniszczący pocisk po upływie ok. 4,5 sekundy od wystrzelenia. Lot jest stabilizowany przez zestaw lotek rozkładanych w locie.

W przypadku tej broni sprawdza się zasada: im bliżej tym lepiej. Trudno trafić w cel z odległości większej niż 300 m. Podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie, Mudżahedini zazwyczaj używali go z odległości mniejszej niż 80 m[potrzebny przypis].

Amunicja[edytuj | edytuj kod]

RPG-7 może strzelać różnymi głowicami przeciwczołgowymi (HEAT, PG-) i przeciw sile żywej (HE, OG-). Pociski mogą przebijać od 30 do 60 cm jednorodnej stali. Pociski kumulacyjne w układzie tandem (PG-7BR i VR) mogą przebijać pancerz reaktywny jednym strzałem.

  • PG-7W:
    • Głowica: HEAT
    • Waga: 2,6 kg
    • Średnica: 70,5 mm
    • Penetracja: ponad 330 mm
  • PG-7WL:
    • Głowica: HEAT
    • Waga: 2,6 kg
    • Średnica: 93 mm
    • Penetracja: ponad 500 mm
  • PG-7WR:
    • Głowica: HEAT tandem
    • Waga: 4,5 kg
    • Średnica: 105 mm
    • Penetracja: 600 mm
  • OG-7W:
    • Głowica: odłamkowa
    • Waga: 2 kg
    • Średnica: 40 mm
    • Zasięg śmiertelny dla ludzi z kamizelką kuloodporną: 7 m
  • TBG-7W:
    • Głowica: paliwowo-powietrzna
    • Waga: 4,5 kg
    • Średnica: 105 mm
    • Zasięg zagrożenia życia: 8 m
    • Penetracja: od 150 do 480 mm

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Przemysław Miller. RPG-7 ma się nadal dobrze. „Przegląd Sił Zbrojnych”. Nr 2/2020, s. 157-158. Wojskowy Instytut Wydawniczy. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]