Bitwa pod Polanami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Polanami
Insurekcja kościuszkowska
Czas 7 maja 1794
Miejsce Polany
Terytorium Wielkie Księstwo Litewskie (dzisiejsza Litwa)
Wynik zwycięstwo Rosjan
Strony konfliktu
I Rzeczpospolita Rosja
Dowódcy
Jakub Jasiński pułkownik Kirejew i Diejew
Siły
ok. 3 tys. żołnierzy ok. 3,3 tys. żołnierzy
Straty
ok. 90 nieznane
brak współrzędnych
Insurekcja kościuszkowska
Banner of Kościuszko Uprising.PNG

Racławiceinsurekcja warszawskainsurekcja wileńskaNiemenczynPolanyLipniszkiDubienkaSzczekocinyChełmSołypowstanie kurlandzkieGołkówRaszynKolnoBłonieRajgródPierwsze oblężenie WarszawySałatySłonimLubańKrupczyceTerespolinsurekcja wielkopolskaŁabiszynBydgoszczMaciejowiceKobyłkaDrugie oblężenie Warszawy (obrona Pragi)

Bitwa pod Polanamizbrojne starcie, które miało miejsce 7 maja 1794 roku pod Polanami (miejscowość na Białorusi w obwodzie grodzieńskim, 7 km na północ od Oszmiany) w czasie insurekcji kościuszkowskiej.

Oddziały rosyjskie wycofując się po bitwie pod Niemenczynem w kierunku Michaliszek, pod dowództwem płk. Kirijewa i ppłk. Luiza (1170 żołnierzy), złożone z niedobitków rosyjskiego garnizonu Wilna, połączyły się z idacym z Rygi przez Druję pułkiem muszkieterów płk. Diejewa oraz przybyłym z Postaw 1 baonem Estlandzkiego Korpusu Jegrów ppłk. Szilinga. Diejew, objąwszy dowództwo nad oddziałami (ok. 3,3 tys. żołnierzy), skierował wojska w kierunku Oszmiany. Komendant Wilna płk. Jakub Jasiński, chcąc zlikwidować zagrażające Wilnu oddziały rosyjskie, wyruszył 5 maja z częścią swej dywizji (ok. 3 tys. żołnierzy, w tym ok. 700 pikinierów i kosynierów) przeciw Diejewowi i 7 maja uderzył na jego obóz pod Polanami. Po kilkugodzinnym przygotowaniu artyleryjskim oddziały litewskie ruszyły do ataku. Diejew, na skutek zbytniego rozczłonkowania wojsk litewskich, zdołał odeprzeć ataki. Pod koniec trwającej ok. 6 godzin bitwy wycofała się część brygady Sulistrowskiego. Pod ogniem rosyjskim załamało się także natarcie piechoty tzn. pikinierów i kosynierów. Diejew, wykorzystując zamieszanie w ugrupowaniu polskim, przeszedł do kontrataku, przerwał linie oddziałów litewskich i zdobył 3 działa. Płk. Jasiński cofnął się na trakt wileński i wycofał się do Wilna. Diejew nie podjął pościgu.

Straty litewskie ok. 90 żołnierzy i 3 działa, straty rosyjskie większe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Grabski, Jan Wimmer i inni, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1966.
  • Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
  • Andrzej Zahorski, Wypisy źródłowe do historii polskiej sztuki wojennej. Polska sztuka wojenna w okresie powstania kościuszkowskiego, Zeszyt dziesiąty, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1960.
  • Bolesław Twardowski: Wojsko Polskie Kościuszki w roku 1794. Poznań: Księgarnia Katolicka, 1894.
  • Mała Encyklopedia Wojskowa t. 3, wyd. MON, Warszawa 1971.