Brice Hortefeux

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brice Hortefeux
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 maja 1958
Neuilly-sur-Seine
Minister spraw wewnętrznych Francji
Okres od 23 czerwca 2009
do 27 lutego 2011
Przynależność polityczna UMP
Poprzednik Michèle Alliot-Marie
Następca Claude Guéant

Brice Hortefeux (ur. 11 maja 1958 w Neuilly-sur-Seine) – francuski polityk i samorządowiec, minister w kilku rządach i eurodeputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent prawa, studiował w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu.

W latach 80. został członkiem Zgromadzenia na rzecz Republiki, wchodził w skład ścisłych władz tej partii. W 2002 dołączył do Unii na rzecz Ruchu Ludowego.

W okresie 1986–1994 zajmował kierownicze stanowiska w administracji lokalnej. Od 1992 zasiada w radzie regionalnej Owernii. W latach 1999–2005 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego. Był członkiem frakcji Europejskiej Partii Ludowej i Europejskich Demokratów, pracował w kilku komisjach gospodarczych[1].

Z PE odszedł w 2005, obejmując w rządzie Dominique’a de Villepin, obejmując stanowisko wiceministra spraw wewnętrznych odpowiedzialnego za wspólnoty terytorialne. Od 2007 w obu gabinetach François Fillona pełnił funkcję ministra imigracji, integracji, tożsamości narodowej i wspólnego rozwoju. Był pierwszą osobą sprawującą ten urząd, utworzony zgodnie z obietnicami przedwyborczymi Nicolasa Sarkozy’ego z 2007. W 2009 zastąpił Xaviera Bertranda na stanowisku ministra pracy, stosunków społecznych i solidarności. W czerwcu 2009 został ponownie wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego, zdecydował się jednak pozostać na stanowisku rządowym. Po rekonstrukcji rządu w tym samym miesiącu objął urząd ministra spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich i wspólnot[2]. Po powołaniu trzeciego rządu tego samego premiera w listopadzie 2010 dodatkowo powierzono mu obowiązki w zakresie imigracji[3]. Z rządu odszedł w lutym 2011. W marcu tego samego roku objął mandat eurodeputowanego VII kadencji[1], który utrzymywał również w wyborach europejskich w 2014[4] i 2019[5]. W 2016 został również wiceprzewodniczącym rady regionu Owernia-Rodan-Alpy.

Zaliczany do najbliższych współpracowników Nicolasa Sarkozy’ego, był świadkiem (wraz z Charles'em Pasqua) jego pierwszego małżeństwa z Marie-Dominique Culioli, został też ojcem chrzestnym jednego z jego synów. Jest masonem, członkiem Wielkiej Loży Narodowej Francji[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-08-30].
  2. Décret du 23 juin 2009 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 23 czerwca 2009. [dostęp 2011-08-30].
  3. Communiqué de la Présidence de la République (fr.). elysee.fr, 14 listopada 2010. [dostęp 2011-08-30].
  4. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 2014-05-28].
  5. Européennes: découvrez les 79 nouveaux députés français (fr.). lejdd.fr, 26 maja 2019. [dostęp 2019-05-27].
  6. Wawrzyniec Smoczyński. Pod fartuszkiem. „Polityka”, s. 50–53, 17 sierpnia 2011. [dostęp 2011-08-30]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]