Christine Lagarde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Christine Lagarde
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1956
Paryż
Dyrektor zarządzający Międzynarodowego Funduszu Walutowego
Okres od 5 lipca 2011
do 12 września 2019
Poprzednik John Lipsky (p.o.)
Następca David Lipton (p.o.)
Faksymile
Odznaczenia
Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Christine Madeleine Odette Lagarde z domu Lallouette (ur. 1 stycznia 1956 w Paryżu) – francuska polityk, prawnik, minister w kilku rządach, pierwsza kobieta na stanowisku ministra finansów w państwach wchodzących w skład G8. Od 2011 do 2019 dyrektor zarządzający Międzynarodowego Funduszu Walutowego, będąca również pierwszą kobietą sprawującą tę funkcję. Od 2019 prezes Europejskiego Banku Centralnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczała do liceum profilowanego w Hawrze i Holton-Arms School w Bethesda w USA. Została następnie absolwentką prawa na Université Paris-Nanterre. Ukończyła podyplomowe studia w zakresie prawa pracy, a także uzyskała magisterium w zakresie języka angielskiego.

Pracę zawodową rozpoczęła jako doradca kongresmena Williama Cohena. W 1981 dołączyła do kancelarii prawnej Baker & McKenzie, gdzie przechodziła przez kolejne szczeble w firmowej hierarchii. W 1991 została mianowana na stanowisko prezesa filii korporacji w Paryżu. W 1995 bez powodzenia ubiegała się o prezesurę całej firmy. Została wybrana na to stanowisko w 1999. Podczas jej urzędowania zysk przedsiębiorstwa wzrósł o ponad 30%. W 2002 ponownie powierzono jej stanowisko prezesa.

W 2005 Christine Lagarde objęła stanowisko ministra delegowanego ds. handlu zagranicznego w rządzie Dominique’a de Villepin, które zajmowała do 2007. W okresie pełnienia tej funkcji doprowadziła do zmodernizowania sektora handlowego, a także otworzyła nowe rynki zbytu dla francuskich produktów eksportowych. 18 maja 2007 została ministrem rolnictwa w pierwszym rządzie François Fillona. Po wygraniu wyborów parlamentarnych w tym samym roku przez Unię na rzecz Ruchu Ludowego i utworzeniu drugiego gabinetu tego premiera, Christine Lagarde objęła urząd ministra gospodarki, finansów i zatrudnienia. W 2008 z listy UMP uzyskała mandat radnej paryskiej dwunastej dzielnicy.

W trzecim gabinecie François Fillona, który powstał jesienią 2010, została ministrem gospodarki, finansów i przemysłu[1].

28 czerwca 2011 została powołana na dyrektora zarządzającego Międzynarodowego Funduszu Walutowego[2], dzień później odeszła z funkcji ministerialnej. W tym samym roku wszczęto śledztwo, w którym badany jest wątek udziału Christine Lagarde w przekazaniu do prywatnego (a nie państwowego) arbitrażu sporu pomiędzy jednym z banków (należących w części do skarbu państwa), a przedsiębiorcą Bernardem Tapie. W toku tego postępowania m.in. przeszukano jej mieszkanie[3]. 19 lutego 2016 została po raz drugi wybrana na dyrektora zarządzającego MFW[4].

W lipcu 2019 została desygnowana na prezesa Europejskiego Banku Centralnego z kadencją od 1 listopada tegoż roku[5]. We wrześniu zakończyła w związku z tym pełnienie funkcji w Międzynarodowym Funduszu Walutowym.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczona Legią Honorową V klasy.

W 2008 została umieszczona na 14. miejscu listy 100 najbardziej wpływowych kobiet świata, sporządzonej przez magazyn „Forbes[6]. W 2009 została uznana przez „Financial Times” najlepszym ministrem finansów w Europie, co stanowiło docenienie kondycji gospodarki Francji w czasie globalnego kryzysu gospodarczego[7]. W 2016 wraz z innymi kobietami została wyróżniona tytułem „Women of the Year” magazynu „Glamour[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Communiqué de la Présidence de la République (fr.). elysee.fr, 14 listopada 2010. [dostęp 2011-06-28].
  2. France's Lagarde elected new IMF chief (ang.). reuters.com, 28 czerwca 2011. [dostęp 2011-06-28].
  3. Policja przeszukała dom szefowej MFW Christine Lagarde. forbes.pl, 20 marca 2013. [dostęp 2013-03-20].
  4. Christine Lagarde po raz drugi szefową MFW. pb.pl, 19 lutego 2016. [dostęp 2016-02-19].
  5. Christine Lagarde – kim jest przyszła szefowa Europejskiego Banku Centralnego?. gazeta.pl, 3 lipca 2019. [dostęp 2019-07-05].
  6. The 100 Most Powerful Women (ang.). forbes.com, 27 sierpnia 2008. [dostęp 2011-06-28].
  7. Crisis crew (ang.). ft.com, 20 listopada 2009. [dostęp 2011-06-28].
  8. Glamour's Women of the Year 2016: Gwen Stefani, Simone Biles, Ashley Graham, and More Honorees (ang.). glamour.com, 1 listopada 2016. [dostęp 2016-11-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]