Dominique de Villepin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dominique de Villepin
Ilustracja
Dominique de Villepin (2010)
Pełne imię i nazwisko Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1953
Rabat
Premier Francji
Okres od 31 maja 2005
do 15 maja 2007
Przynależność polityczna UMP
Poprzednik Jean-Pierre Raffarin
Następca François Fillon
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP

Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin (wym. [dɔminik də vilpɛ̃] i; ur. 14 listopada 1953 w Rabacie) – francuski polityk, pisarz i dyplomata, w latach 2002–2004 minister spraw zagranicznych, w latach 2004–2005 minister spraw wewnętrznych, w latach 2005–2007 premier Francji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent m.in. Instytutu Nauk Politycznych i École nationale d’administration, a także Uniwersytetów Paryż II i Paryż X.

Od 1980 pracował w dyplomacji, m.in. w ambasadzie w Waszyngtonie (jako pierwszy sekretarz i następnie drugi radca) i w Nowym Delhi. Od 1992 do 1993 zajmował stanowisko doradcy ministra spraw zagranicznych Alaina Juppé ds. Afryki.

Wstąpił do gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Od lat 80. był też doradcą Jacques’a Chiraca. W 1995 został szefem jego prezydenckiej kampanii wyborczej, a po jego zwycięstwie objął stanowisko sekretarza generalnego kancelarii prezydenta. Zajmował je do 2002. W tym samym roku, po reelekcji urzędującego prezydenta, przystąpił do nowo powołanej Unii na rzecz Większości Prezydenckiej (przekształconej wkrótce w Unię na rzecz Ruchu Ludowego).

W maju tego samego roku powołano go na urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Jean-Pierre’a Raffarina. W marcu 2004 objął resort spraw wewnętrznych.

31 maja 2005 po dymisji Jean-Pierre’a Raffarina został powołany na stanowisko nowego premiera Francji. Jako jeden z nielicznych szefów rządu nigdy przed objęciem tego urzędu nie pełnił żadnej funkcji wybieralnej w administracji terytorialnej lub parlamentarnej. Był nieoficjalnie wymieniany jako potencjalny kandydat Unii na rzecz Ruchu Ludowego w wyborach prezydenckich w 2007. Początkowo nie angażował się w kampanię Nicolasa Sarkozy’ego[1]. Formalnie udzielił mu poparcia 12 marca[2].

15 maja 2007 złożył dymisję z zajmowanego urzędu, która została przyjęta przez ustępującego prezydenta. Dwa dni później zastąpił go François Fillon. Dominique de Villepin pozostał w polityce, stał się głównym partyjnym krytykiem urzędującego prezydenta.

W 2008 został przewodniczącym rady doradczej powołanej przez bułgarskiego premiera Sergeja Staniszewa[3]. W 2009 grupa ta wydała raport, w którym stwierdzono, iż decyzja o przyjęciu Bułgarii do Unii Europejskiej była przedwczesna i podyktowana względami politycznymi. W 2010 były premier powołał własny ruch polityczny pod nazwą Solidarna Republika[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim (1996)[5] i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą (2000)[6] Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny z tradycjami politycznymi. Jego ojciec przez 18 lat sprawował mandat senatora[7].

Żonaty z Marie-Laure Le Guay, mają trójkę dzieci: Marie, Arthura i Victorię. Dominique de Villepin publikuje wiersze, napisał m.in. książkę na temat poezji i kilka historycznych oraz politycznych esejów. W 2001 otrzymał nagrodę za książkę o ostatnich 100 dniach panowania Napoleona, zatytułowaną Les Cent-Jours ou l’esprit de sacrifice.

Skład rządu Dominique’a de Villepina[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]