Bunkier przy placu Strzegomskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bunkier przy placu Strzegomskim

Bunkier przy placu Strzegomskim – cylindryczny wolno stojący schron przeciwlotniczy znajdujący się we Wrocławiu przy ulicy Legnickiej, koło placu Strzegomskiego. Swoją dzisiejszą nazwę zawdzięcza właśnie temu placowi. Ma żelbetowe ściany grubości 1,1 m i półtorametrowe stropy, wysokość schronu wynosi 25 metrów.

Schron wybudowany został w roku 1942 jako jeden z kilku powstałych w tym czasie schronów przeciwlotniczych dla ludności cywilnej. Zaprojektowany został przez znanego wrocławskiego projektanta Richarda Konwiarza. Początkowo w znajdującym się od zachodniej strony ryzalicie schronu znajdowały się dwa wejścia, poprzedzone pięcioosiowym portykiem (obecnie zabudowanym), zaś płycinę zdobiła sylwetka orła ze swastyką . W czasie oblężenia Festung Breslau pełnił funkcję szpitala fortecznego nr II (Festunglazaret II), a następnie punktu oporu. Za czasów PRL, w latach 50., za bunkrem, na pl. Strzegomskim obozowali Cyganie, ze swoim taborem. W latach 90. i w pierwszej dekadzie XXI wieku w bunkrze mieściły się różnego rodzaju sklepy i hurtownie oraz pub. W latach 2010-2011 schron wyremontowano. Od 2 września 2011 schron jest tymczasową siedzibą Muzeum Współczesnego Wrocław.

Schron zachował się do dziś w stanie dobrym, nie doznając większych uszkodzeń ani w czasie walk o Festung Breslau, ani też w czasie ponad sześćdziesięcioletniej eksploatacji po wojnie, kiedy pełnił funkcję magazynu.