Cewice (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cewice
gmina wiejska
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat lęborski
TERYT 6222808032
Wójt mgr inż. Jerzy Pernal.
Powierzchnia 187,86 km²
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności

7 531[1]
• gęstość 40,1 os./km²
Nr kierunkowy 59
Tablice rejestracyjne GLE
Adres urzędu:
ul. Witosa 16
84-312 Cewice
Szczegółowy podział administracyjny
Plan gminy Cewice
Liczba sołectw 11
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Cewice
Cewice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Cewice
Cewice
Ziemia54°26′N 17°44′E/54,436389 17,735278
Strona internetowa
Biuletyn Informacji Publicznej
Portal Portal Polska

Cewicegmina wiejska w województwie pomorskim, w powiecie lęborskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie słupskim.

W skład gminy wchodzi 11 sołectw: Bukowina, Cewice, Karwica, Łebunia, Maszewo Lęborskie, Osowo Lęborskie, Oskowo, Pieski, Popowo, Siemirowice, Unieszyno.

Siedziba gminy to Cewice.

Według danych z 31 grudnia 2011[2] gminę zamieszkiwało 7 371 osób.

Struktura powierzchni[edytuj]

Według danych z roku 2002[3] gmina Cewice ma obszar 187,86 km², w tym:

  • użytki rolne: 31%
  • użytki leśne: 59%

Gmina stanowi 26,57% powierzchni powiatu.

Historia[edytuj]

Gmina Cewice powstała po II wojnie światowej (1945) na terenie tzw. Ziem Odzyskanych (tzw. III okręg administracyjny – Pomorze Zachodnie)[4]. 25 września 1945 roku gmina – jako jednostka administracyjna powiatu lęborskiego – została powierzona administracji wojewody gdańskiego[5], po czym z dniem 28 czerwca 1946 roku weszła w skład woj. gdańskiego[6][7]. Nazwa gminy pochodzi od wsi Cewice, lecz siedzibą władz gminy była Łebunia[8].

Według stanu z 1 lipca 1952 roku gmina była podzielona na 11 gromad: Bochowo, Bukowina, Cewice, Karwica, Krępkowice, Łebunia, Małoszyce, Maszewo, Osowo, Siemirowice i Unieszyno[9]. Gmina została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin[10]. Jednostkę o podobnym składzie przywrócono 1 stycznia 1973 roku wraz z kolejną reformą reaktywującą gminy[11].

Demografia[edytuj]

Dane z 30 czerwca 2004[2]:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 6995 100 3425 49 3570 51
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
37,2 18,2 19
  • Piramida wieku mieszkańców gminy Cewice w 2014 roku[1].


Piramida wieku Gmina Cewice.png

Przyroda[edytuj]

Na terenie gminy, w leśnictwie Maszewo (oddział 36d) rośnie jeden z najstarszych w kraju i największych w województwie dębów - Świętopełk, mający w 2016 roku około 640 lat. Drzewo miało obwód 770cm, a wysokość 22 m (w 2010). Pień ma liczne ślady po wyłamanych konarach, a także od uderzeń piorunów. Do dębu prowadzi ścieżka edukacyjno – przyrodnicza[12].

Sąsiednie gminy[edytuj]

Czarna Dąbrówka, Lębork, Linia, Łęczyce, Nowa Wieś Lęborska, Potęgowo, Sierakowice

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/gmina_Cewice, w oparciu o dane GUS.
  2. a b Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS. [dostęp 2010-09-14].
  3. Portal Regionalny i Samorządowy REGIOset (pol.). regioset.pl. [dostęp 2010-09-14].
  4. Informacje o zespole archiwalnym Gminna Rada Narodowa w Rozłazinie (SEZAM) (pol.). Archiwum Państwowe w Gdańsku Oddział w Gdyni. [dostęp 25 listopada 2007].
  5. M.P. z 1945 r. Nr 29, poz. 77
  6. Dz.U. z 1946 r. Nr 28, poz. 177
  7. Na podstawie ustawy z dnia 11 września 1944 o organizacji i zakresie działania rad narodowych (Dz.U. z 1944 r. Nr 5, poz. 22) oraz dekretu z 23 listopada 1944 roku o organizacji i zakresie działania samorządu terytorialnego (Dz.U. z 1944 r. Nr 14, poz. 74)
  8. Informator adresowy miast i gmin wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: Instytut Wydawniczy Kolumna, 1948.
  9. Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r., PRL, GUS, Warszawa
  10. Dz.U. z 1954 r. Nr 43, poz. 191
  11. Dz.U. z 1972 r. Nr 49, poz. 312
  12. Krzysztof Borkowski, Robert Tomusiak, Paweł Zarzyński. Drzewa Polski. 2016. s.226-227