Chamier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chamier według Siebmachera i Pragerta
Chamier według Cramera, Żernickiego i Gajla

Chamier (Chamir, Chamyr, Chamier-Kamiński, Kotwica odmienny) − kaszubski herb szlachecki, według Przemysława Pragerta odmiana herbu Kotwica.

Opis herbu[edytuj]

Herb występował w co najmniej dwóch wariantach. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

Przemysław Pragert, za Siebmacherem, blazonuje herb następująco: W polu srebrnym kotwica złota. Klejnot: nad hełmem bez korony hebrajski napis JHWH otoczony płomieniami złotymi. Labry złote, podbite srebrem.

Tadeusz Gajl, za Żernickim i Cramerem, podaje hełm w koronie, zaś w klejnocie Oko Opatrzności złote.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Wymieniany przez Cramera (Geschichte der Lande Lauenberg und Bütow), Żernickiego (Die Polnische Stammwappen i Der Polnische Adel) oraz Nowego Siebmachera.

Rodzina Chamier[edytuj]

Rodzina szlachecka z ziemi bytowskiej, tradycja rodzinna i niemieckie herbarze przypisują jej pochodzenie francuskie. Nazwisko rodziny nie jest pochodzenia odmiejscowego. Wzmiankowani w 1515 (Greger Chamer) jako właściciele części Trzebiatkowej. W 1559 nie ma już ich w Trzebiatkowej, ale w pobliskim Ciemnie. Z 1570 pochodzi pierwsza wzmianka o Chamierach na terenie podległym władzy króla polskiego (Gliśno Wielkie, powiat człuchowski). W zaborze pruskim Chamierowie licznie zasilali armię pruską. Rodzina przyjmowała nazwiska odmiejscowe, Chamier pozostawiając jako przydomek: Ciemiński, Gliszczyński, Trzebiatkowski (według Pragerta mylnie), Kamiński (zniekształcenie Ciemińskiego)

Herbowni[edytuj]

Chamier (Chamer, Chamir, Chamirsz, Chammer, Chammier, Chamyr, Szamier). Wedle Pragerta, herbem własnym z kotwicą mieli posługiwać się Chamierowie bez przydomku, bądź z przydomkami Kamiński, Ciemiński i Gliszczyński.

Chamierowie innych przydomków mieli używać wedle Pragerta innych herbów: Chamier II, Chamier III, Chamier IV.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]