Chrzest dzieci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Chrzest dzieci – praktykowane w wyznaniach chrześcijańskich skupiających większość wiernych – katolicyzmie, prawosławiu i ewangelicyzmie – udzielanie sakramentu chrztu małym dzieciom (najczęściej wkrótce po urodzeniu).

Historia chrztu niemowląt i dzieci[edytuj]

W 202 roku cesarz rzymski Septymiusz Sewer wydał edykt, w którym zabraniał m.in. przyjmowania chrześcijaństwa – którego dokonywało się poprzez chrzest – wtedy jeszcze osób dorosłych, którzy – co istotne w tym względzie – przechodzili z pogaństwa lub judaizmu na chrześcijaństwo. Chrześcijanie zauważyli, że jedyną możliwością przyjmowania ludzi do wspólnoty Kościoła było chrzczenie niemowląt i dzieci.

Chociaż na przestrzeni czasu postanowienie edyktu straciło moc, praktyka ta została zachowana w większości Kościołów historycznych.

Chrzest w Biblii[edytuj]

 Zobacz więcej w artykule Chrzest, w sekcji Chrzest w Biblii.

W Biblii nigdzie nie opisano chrztu niemowląt i dzieci. Chrzest dzieci wynika z przekonania, że człowiek jest obarczony od urodzenia grzechem pierworodnym.

Kościoły praktykujące chrzest dzieci powołują się na wybrane wersety biblijne. Jezus Chrystus powiedział: „Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie” (Mt 19,14) – rozumienie tego fragmentu opiera się na tym, że chrzest jest momentem, w którym Bóg spotyka się z człowiekiem i zawiera z nim przymierze.

W innym miejscu Jezus mówi, że chrzest jest znakiem nadejścia królestwa (por. Mt 28,18–19).

Piotr Apostoł mówił po Pięćdziesiątnicy: „Nawróćcie się i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych”. (Dz 2, 38–39).

Na nowe przymierze Jezusa z Kościołem należy patrzeć w kontekście Starego przymierza, które zawarł Jahwe z Narodem wybranym. Zawsze zapewnia On, że do przymierza włączone będą niemowlęta. Stąd zwyczaj rytualnego obrzezania każdego chłopca oznaczał przyjęcie nowo narodzonych do narodu żydowskiego[1].

W wielu wyznaniach ewangelikalnych, między innymi u baptystów czy zielonoświątkowców – oraz w innych organizacjach religijnych, jak Świadkowie Jehowy[2], praktykowany jest wyłącznie tzw. "chrzest wiary" (chrzest dorosłych), na podstawie świadomej decyzji dorosłych osób pragnących przyjąć chrzest. Kwestię konieczności wieku odpowiedzialnego argumentuje się w oparciu o werset 16, 16-go rozdziału Ewangelii Marka – przy czym werset ten jest interpretowany literalnie, a kolejność w tekście wymienianych elementów: wiary i chrztu jest przyjmowana jako jedyna bezwzględna reguła. Zwraca się też uwagę na fakt, że sam Jezus przyjął chrzest jako dojrzały mężczyzna w wieku 30 lat (Łk 23, 3).

Istotną – i pewniejszą merytorycznie rolę pełni fragment księgi (Dziejów Apostolskich 8:36–37), w którym Filip Apostoł stwierdza w rozmowie z etiopskim eunuchem, że będzie ochrzczony, jeśli wierzy.

Ogólnie różnicę pojęcia chrztu można przedstawić następująco:

  • przymierze Boga z człowiekiem – Stwórca niejako "wyprzedza" człowieka swoją łaską, czego znakiem jest chrzest nieświadomego niemowlęcia. Zwolennicy chrztu dzieci podkreślają, że to Bóg zbawia człowieka – a nie ludzka późniejsza decyzja. To właśnie jest łaską, dzięki której człowiek może być zbawiony, przez wiarę, która się objawia później – a dalsze życie człowieka pokazuje, czy on tę łaskę odrzucił, czy przyjął zbawienie;
  • przymierze człowieka z Bogiem – człowiek zawiera przed świadkami przymierze z Bogiem, co symbolizuje chrzest w momencie, kiedy człowiek zadecyduje o przyjęciu łaski poprzez nawrócenie i uzna, że jest świadomy swojej wiary, przez którą jest zbawiony i może dać jej świadectwo.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Scott Hahn, Przyczyny wiary: Jak rozumieć i wyjaśniać wiarę katolicką i jak występować w jej obronie. Wydawnictwo Salwator, Kraków 2008.
  2. Chrzest a twoja więź z Bogiem. W: Czego naprawdę uczy Biblia? [on-line]. jw.org. s. 174–183.