Syrycjusz (papież)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Syrycjusz
Siricius
Papież
Biskup Rzymu
Syrycjusz
Data i miejsce urodzenia brak danych
Rzym
Data i miejsce śmierci 26 listopada 399
Rzym
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 15 grudnia 384
Święty
Syrycjusz
Ilustracja
Czczony przez Kościół katolicki
Wspomnienie 26 listopada

Syrycjusz (ur. w Rzymie, zm. 26 listopada 399 tamże) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 15 grudnia 384 do 26 listopada 399[1].

Życiorys[edytuj]

Był rzymianinem, synem mieszczanina Tyburcjusza[2]. Jako pierwszy używał tytułu papieża. Syrycjusz za pontyfikatu Liberiusza był lektorem, a potem diakonem. Został wybrany jednomyślnie i zatwierdzony przez cesarza Walentyniana II (375-392) na papieża. Został wybrany mimo kontrkandydatur Hieronima i powtórnie ubiegającego się o tę godność antypapieża Ursyna[2].

Syrycjusz pisał listy wzorowane na rozporządzeniach cesarskich, pisane w formie dekretów. Listy papieskie zawierały polecenia i zakazy bez ich uzasadnienia[1]. Nakazywał dokonanie konsekracji biskupa w obecności większej liczby biskupów, a nie tylko jednego konsekratora.

Stworzył zalążek wikariatu papieskiego w Salonikach. Pontyfikat Syrycjusza zakłóciła herezja pryscylianów, odrzucająca dziewictwo Najświętszej Maryi Panny. W 390 roku papież poświęcił w Rzymie bazylikę św. Pawła za Murami[1]. Za pontyfikatu Syrycjusza zmarł św. Marcin z Tours w 397 roku.

Syrycjusz odnowił dekret zakazujący księżom i diakonom zawierania małżeństw i zaczął egzekwować przepisy zabraniające kobietom mieszkania na plebaniach. Podczas synodu odbywającego się na przełomie lat 392 i 393 ekskomunikował mediolańskiego mnicha Jowianina, który krytykował post i celibat oraz kwestionował dziewictwo Maryji po urodzeniu Jezusa[2]. Za podobny pogląd został wyklęty biskup Niszu, którego zdaniem Maryja po urodzeniu Jezusa miała dzieci z Józefem[2].

Papież był zdeklarowanym przeciwnikiem współżycia intymnego – między innymi zalecał księżym małżeństwom wyrzeczenie się wspólnego łoża. Jego zdaniem: kto nie wyrzeka się rozkoszy ciała, nie jest godzien służyć Bogu. Kiedy przeciwko surowym nakazom Syrycjusza wystąpił święty Hieronim, papież doprowadził do wygnania go z Rzymu[2]. Popularyzowany przez Syrycjusza surowy, ascetyczny styl życia doprowadził nawet do śmierci jednej z rzymskich matron.

Syrycjusz zmarł w Rzymie i został pochowany w bazylice S. Silvestro w pobliżu cmentarza św. Priscilli. Został włączony do Martyrologium Rzymskiego dopiero w 1748 roku przez Benedykta XIV, który napisał rozprawę udowadniającą świętość Syrycjusza[2].

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 26. ISBN 83-7006-437-X.
  2. a b c d e f John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 55-57. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj]