Cicha Góra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

52°16′52″N 16°11′51″E

- błąd

38 m

WD

52°18'N, 16°12'E, 52°16'54.16"N, 16°12'22.36"E

- błąd

2295 m

Odległość

2226 m

Cicha Góra
wieś
Ilustracja
Architektura olęderska
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

nowotomyski

Gmina

Nowy Tomyśl

Liczba ludności (2006)

390

Strefa numeracyjna

61

Kod pocztowy

64-300

Tablice rejestracyjne

PNT

SIMC

0591053

Położenie na mapie gminy Nowy Tomyśl
Mapa konturowa gminy Nowy Tomyśl, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Cicha Góra”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Cicha Góra”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Cicha Góra”
Położenie na mapie powiatu nowotomyskiego
Mapa konturowa powiatu nowotomyskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Cicha Góra”
Ziemia52°16′52″N 16°11′51″E/52,281111 16,197500

Cicha Górawieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl. Została utworzona w roku 1757 na fali osadnictwa olęderskiego.

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Cicha góra Olendry należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski)[1]. Cicha góra Olendry należała do okręgu lutomyślskiego i stanowiła część majątku Bukowiec, którego właścicielem był wówczas Szolc i Łubieński (posiadali oni także sąsiedni, rozległy majątek Grodzisk)[1]. W skład majątku Bukowiec wchodziło łącznie 7 wsi oraz Kozia karczma. Według spisu urzędowego z 1837 roku Cicha góra Olendry liczyła 612 mieszkańców i 93 dymy (domostwa)[1].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Do rejestru zabytków wpisane są: szkoła z około 1900, dom nr 16 (4. ćwierć XIX wieku) i dom nr 39 (1. ćwierć XIX wieku)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 200.
  2. praca zbiorowa, Zabytki architektury i budownictwa w Polsce, Województwo poznańskie 32, cz. 2, Ośrodek Dokumentacji Zabytków, Warszawa, 1998, s.430, ISBN 83-86334-37-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]