Stary Tomyśl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stary Tomyśl
Pałac w Starym Tomyślu
Pałac w Starym Tomyślu
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat nowotomyski
Gmina Nowy Tomyśl
Liczba ludności (2006) 580
Strefa numeracyjna (+48) 61
Kod pocztowy 64-300
(poczta: Nowy Tomyśl)
Tablice rejestracyjne PNT
SIMC 0591194
Położenie na mapie gminy Nowy Tomyśl
Mapa lokalizacyjna gminy Nowy Tomyśl
Stary Tomyśl
Stary Tomyśl
Położenie na mapie powiatu nowotomyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nowotomyskiego
Stary Tomyśl
Stary Tomyśl
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Stary Tomyśl
Stary Tomyśl
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stary Tomyśl
Stary Tomyśl
Ziemia52°20′18,6″N 16°09′47,5″E/52,338500 16,163194

Stary Tomyślwieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Nowy Tomyśl.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o wsi Stary Tomyśl pochodzą z 1296[1].

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Tomyśl stary należała do wsi większych w ówczesnym powiecie bukowskim, który dzielił się na cztery okręgi (bukowski, grodziski, lutomyślski oraz lwowkowski)[2]. Tomyśl stary należał do okręgu lutomyślskiego i stanowił siedzibę rozległego majątku o tej samej nazwie, którego właścicielem był wówczas Hangsdorf[2]. W skład majątku Tomyśl stary wchodziło łącznie 13 wsi. Według spisu urzędowego z 1837 roku Tomyśl stary liczył 519 mieszkańców i 50 dymów (domostw)[2].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Park i pałac[edytuj | edytuj kod]

Na uwagę w tej oddalonej od Nowego Tomyśla o 3 km miejscowości zasługuje zabytkowy park krajobrazowy o powierzchni ponad 7 ha z wieloma ponad 200-letnimi drzewami. W parku znajduje się pałac z 1916 roku (dawna siedziba Zespołu Szkół im. Stanisława Mikołajczyka i obecna siedziba Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych), dwór barokowy zbudowany w 2 połowie XVIII wieku oraz zabudowania folwarczne z przełomu XIX i XX wieku wpisane do rejestru zabytków[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anders 1989 ↓, s. 94.
  2. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 198-201.
  3. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 20 września 2013]. s. 128.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Anders: Jeziora Wolsztyńsko-Zbąszyńskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1989.