Czapiewski III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Czapiewski II

Czapiewski III (Zuroch-Czapiewski, Żuroch-Czapiewski)kaszubski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu niewiadomym jednorożec wspięty, stojący na półksiężycu, ponad nim, z lewej półksiężyc w lewo, z gwiazdą w środku. Klejnotu, hełmu, korony i labrów brak.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Herb znany z materiałów zebranych przez pana Jana T. Czapiewskiego (Żuroch), opublikowany przez Przemysława Pragerta. Informacje o nim przekazywał też Emilian Szeliga-Żernicki (Der polnische Adel, Die polnischen Stamwappen).

Rodzina Czapiewskich[edytuj]

 Osobny artykuł: Czapiewski.

Herbowni[edytuj]

Czapiewski (Czapienski, Czapiewsky, Czapiński). Rodzina używała też licznych przydomków: Gran (Gron, Grzanka), Jajeczek, Prusak (Pruszak), Wnuk, Złosz, Janta, Paszk, Ranoch (Renoch), Rumel, Samek (Zamek), Stosz (Wstosz), Ukleja, Wojan (Wojen), Żłop, Żuroch.

Ten konkretny herb odcisnął na pieczęci członek gałęzi o przydomku Żuroch. Tej samej rodzinie przypisywano także Leliwę, Sasa i inny herb własny, Czapiewski II.

Nieznany Czapiewski posłużył się pieczęcią z herbem Czapiewski. Granom Żernicki przypisywał także Drzewicę, oraz herb własny, Gran. Natomiast według polskich autorów, rodzina ta używała herbu Jastrzębiec (Borkowski, Boniecki). Jantowie używali herbu Janta vel Białk (Żernicki). Pruszakowie mieli używać herbu Leliwa, przypisywano im też też herb Pielesz. Zachowały się odciski pieczęci z herbami Wnuk-Czapiewskich i Złosz-Czapiewskich. Ci ostatni mieli, razem z Żłop-Czapiewskimi, posługiwać się także Brochwiczem III, albo Ostoją. Ponadto, Czapiewscy z poznańskiego, nie wiadomo czy spokrewnieni z kaszubskimi, używali Pomiana.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104–108. ISBN 978-83-247-0100-1.

Bibliografia[edytuj]

Przemysław Pragert: Herbarz rodzin kaszubskich. T. 2. Gdańsk: BiT, 2007, s. 33-37, 215-219. ISBN 978-83-924425-9-2.