Czesław Skotnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czesław Skotnicki (ur. 8 kwietnia 1871 we wsi Moszczanka (daw. pow. puławski), zm. 1 września 1945 w Łodzi) – polski hydrotechnik, profesor melioracji, rektor Politechniki Warszawskiej;

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Dziecięce lata spędził na wsi, w domu swych rodziców, w majątku Podwierzbie, dzierżawionym przez jego ojca, a należącym do klucza dęblińskiego. W Warszawie ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, i po uzyskaniu matury wysłany został w 1891 r. na studia wyższe na politechnikę w Rydze, które ukończył z wyróżnieniem, uzyskując dyplom inżyniera mechanika. W trakcie studiów przyjęty został do korporacji akademickiej Arkonia.

Działalność zawodowa i naukowa[edytuj | edytuj kod]

Grób Czesława Skotnickiego na Cmentarzu Powązkowskim

Po ukończeniu studiów w 1895 r. powrócił do Warszawy, gdzie wkrótce założył rodzinę. Przez pierwsze lata praktykował jako inżynier mechanik w różnych przedsiębiorstwach, jak Gazownia Miejska, Papiernia “Soczewka", a także w biurze budowy młynów.

Jednakże praca inżyniera mechanika nie dawała mu pełnego zadowolenia. Pochodzenie ziemiańskie pociągało go do prac związanych z podniesieniem kultury rolnej. Toteż rozpoczął gruntowne studia związane z inżynierią wiejską, z problemem melioracji wodnych. W 1903 r. wstępuje jako wspólnik do biura melioracyjnego S. Janicki i W. Majlert. Jednak po 3 latach został powołany na stanowisko dyrektora Warszawskiego Towarzystwa Melioracyjnego.Jako dyrektor Towarzystwa zastęp inżynierów meliorantów, prowadząc jednocześnie wykłady na kursach rolniczych, które z biegiem czasu zostały przekształcone w Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego. W okresie poprzedzającym I wojnę światową Czesław Skotnicki odbył liczne podróże naukowe do Austrii, Niemiec, Danii i Szwecji. Równocześnie ogłasza publikacje i większe prace. Współpracował też ściśle z wydawnictwem “Przeglądu Technicznego". Był pracownikiem Rady Komisji Rolnictwa Tymczasowej Rady Stanu[1].

Prof. Skotnicki stał się czołowym pionierem ruchu melioracyjnego, toteż z chwilą otwarcia, w czasie I wojny światowej, polskiej politechniki w Warszawie, został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego i dziekana Wydziału Inżynierii Wodnej.

Począwszy od 1920 r. Czesław Skotnicki poświęcił się wyłącznie pracom naukowym. W latach 1924-25 i 1925-26 został wybrany na rektora Politechniki Warszawskiej. W 1937 roku, za zasługi na polu pracy naukowej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

W czasie II wojny światowej stan jego zdrowia uległ poważne mu pogorszeniu. Wyniesiony na noszach po upadku Powstania Warszawskiego, został w stanie półprzytomnym przewieziony do Krakowa, a następnie do Łodzi, gdzie zmarł 1 września 1945 r.

Czesław Skotnicki spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 91–I–26).

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Na czoło jego prac naukowych, ogłoszonych w liczbie około 80 należy wysunąć podręcznik “Nauka Melioracji" (1925), oraz opracowanie tabel do określania wody w przewodach drenarskich, stosowanych w pracach melioracyjnych po dzień dzisiejszy.

Ponadto opublikował m.in.

  • "Zarys drenowania"
  • "Uprawa łąk torfiastych"
  • "Przyrodoznawstwo a wykształcenie techniczne" (1931)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 223.
  2. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Księga Pamiątkowa Arkonii 1929–1979

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]