Antoni Kiliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Kiliński
Data urodzenia 20 października 1909
Data śmierci 6 maja 1989
Profesor
Uczelnia Politechnika Warszawska
Grób prof. Antoniego Kilińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Antoni Kiliński (ur. 20 października 1909 w Antonowie na Litwie, zm. 6 maja 1989) – polski inżynier, cybernetyk, profesor Politechniki Warszawskiej, w latach 1969-1970 rektor.

Uzyskał tytuł docenta w Politechnice Warszawskiej (1955), a następnie profesora nadzwyczajnego (1959) i profesora zwyczajnego (1965). W latach 1951-1954 był prodziekanem, a w latach 1956-1960 dziekanem Wydziału Łączności Politechniki Warszawskiej.

Był dyrektorem Zakładu Konstrukcji Telekomunikacyjnych i Radiofonii na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, jednej z najstarszych w Polsce instytucji akademickiej, zajmującej się badaniami i nauczaniem w dziedzinie informatyki, gdzie już w połowie lat pięćdziesiątych zbudowano (jeden z pierwszych w Polsce) lampowy komputer UMC 1. Od roku 1963 kierował Katedrą Budowy Maszyn Matematycznych powstałą po przekształceniu Zakładu. Następnie od roku 1970, wraz z reorganizacją Uczelni, powołanym Instytutem Budowy Maszyn Matematycznych.

Antoni Kiliński był m.in. członkiem Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego. Za swą działalność naukową został w 1997 roku uhonorowany medalem 'Pioniera Informatyki' (Computer Pioneer).

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1935-1937 radca techniczny Urzędu Patentowego w Warszawie
  • 1936-1939 asystent prof.Mieczysława Pożaryskiego w Katedrze Elektrotechniki Teoretycznej PW
  • 1937-1939 kierownik Laboratorium Aparatów Elektroakustycznych Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego w Warszawie
  • 1940 nauczyciel w szkole zawodowej przy fabryce aparatów elektrycznych K. Szpotańskiego
  • 1942 nauczyciel w liceum telekomunikacyjnym, Równocześnie 1943-1944 wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie
  • 1946 kierownik Centralnego Biura Konstrukcyjnego Zjednoczenia Przemysłu Radiotechnicznego w Świdnicy
  • 1947 szef Koordynacji Technicznej Zjednoczenia Przemysłu Radiotechnicznego
  • 1948 służba wojskowa, jednocześnie wykładowca na Politechnice Wrocławskiej
  • 1949 przydział do MON w Warszawie
  • 1950-1952 kierownik Katedry Elektrotechniki Wojskowej, doradca techniczny Urzędu Patentowego
  • 1949-1951 wicedyrektor Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego
  • Od 1 września 1950 roku zastępca profesora w Katedrze Przenoszenia Przewodowego na Wydziale Łączności
  • Od 1953 roku samodzielny pracownik nauki w Katedrze Konstrukcji Telekomunikacyjnych i Radiofonii ( od 1963 nazwa zmieniona; na Katedrę Technologii Sprzętu Elektronicznego)
  • Od 1955 roku kierownik tejże katedry
  • Od 1963 roku kierownik Katedry Budowy Maszyn Matematycznych
  • 1963-1968 opiekun Katedry Magnetyków i Dielektryków
  • 1951-1954 prodziekan PW
  • 1956-1960 dziekan Wydziału Łączności PW
  • 1969-1970 Rektor PW[1]

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Działalność pozanaukowa[edytuj | edytuj kod]

  • W 1946 roku politycznie związał się ze Stronnictwem Demokratycznym jednak już w lipcu 1947 roku przeszedł do Polskiej Partii Robotniczej.
  • W 1948 roku został członkiem PZPR po zjednoczeniu Polskiej Partii Robotniczej z PPS[1].

Był pasjonatem wędkarstwa, koneserem malarstwa, jak również kolekcjonował obrazy[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysłowe procesy realizacji. Podstawy teorii. WNT, Warszawa 1976, ss. 288. Seria: Problemy i metody techniki.
  • Jakość. WNT, Warszawa 1979, ss. 236. ​ISBN 83-204-0033-3
  • „Podstawy technologii sprzętu radiotechnicznego”(Warszawa 1960)
  • „Encyklopedia elektrotechniki dla telekomunikacji” ( Warszawa 1951)
  • „Dielektryki radiotechniczne” (Warszawa 1960)
  • „Definicje opisowo-analityczne i wartościująco-normatywne podstawowych pojęć teorii niezawodności” („Prakseologia” 1971)[1]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d J. Piłatowicz, „Poczet Rektorów, tradycja i współczesność Politechniki Warszawskiej 1826-2001”,wyd.I, Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej 2001, s.210-215
  2. Artykuł z Instytutu Informatyki (pol.).