Władysław Findeisen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Findeisen
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

28 stycznia 1926
Poznań

Profesor nauk technicznych
Specjalność: automatyka i robotyka
Alma Mater

Politechnika Warszawska

Doktorat

1954

Profesura

1962

Polska Akademia Nauk
Status

członek rzeczywisty

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Politechnika Warszawska

Rektor
Uczelnia

Politechnika Warszawska

Okres spraw.

1981–1985

Poprzednik

Stanisław Pasynkiewicz

Następca

Zbigniew Grabowski

Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Medal Komisji Edukacji Narodowej Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego

Władysław Findeisen (ur. 28 stycznia 1926 w Poznaniu) – polski inżynier, profesor nauk technicznych, rektor Politechniki Warszawskiej (1981–1985), automatyk, współtwórca teorii systemów w ramach szeroko pojętej nauki o sterowaniu, przewodniczący Prymasowskiej Rady Społecznej, senator I i II kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę powszechną. W 1944 w ramach tajnego nauczania zdał maturę w Liceum im. Stanisława Staszica w Warszawie[1].

W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej. W jej szeregach brał udział w powstaniu warszawskim (uczestniczył w walkach w Śródmieściu i na Mokotowie). Po upadku powstania przebywał w obozie jenieckim w Niemczech, skąd powrócił w grudniu 1945. W tym samym miesiącu rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1949.

Podjął pracę na tej uczelni jako asystent w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, gdzie jego przełożonym był Kazimierz Drewnowski. W 1954 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych, a rok później został kierownikiem nowej Katedry Automatyki i Telemechaniki. W 1957 został docentem, w 1962 i 1971 otrzymywał odpowiednio tytuł profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego. W 1971 został też członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a w 1986 członkiem rzeczywistym PAN. Został też członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego[2].

11 kwietnia 1981 został wybrany na rektora Politechniki Warszawskiej w pierwszych po wieloletniej przerwie wolnych wyborach władz uczelni. W 1984 mimo oporu uczelnianych i pozauczelnianych organów PZPR wybrano go na następną kadencję rektorską, jednak w listopadzie 1985 decyzją ówczesnych władz PRL został odwołany ze stanowiska.

W latach 1986–1990 przewodniczył Prymasowskiej Radzie Społecznej, należał też do Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym „Solidarności” Lechu Wałęsie (1988–1990). W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, był współprzewodniczącym (z Aleksandrem Gieysztorem) obrad plenarnych. W wolnych wyborach do Senatu z 4 czerwca 1989 uzyskał mandat senatora z ramienia KO w województwie warszawskim[3]. W 1991 po raz drugi został senatorem z ramienia Unii Demokratycznej. W Senacie był m.in. przewodniczącym Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej. W 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[4]

Opublikował ponad 120 pozycji naukowych, w tym około 80 artykułów naukowych oraz kilka książek. Jest żonaty, ma troje dzieci.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem z 18 kwietnia 2012, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych i wolnej Polski, został odznaczony Orderem Orła Białego[5], którym został uhonorowany 3 maja 2012[6].

W 1976 otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia. Został też odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej[7], Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, medalem „Zasłużonemu dla Kościoła i Narodu” oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego.

Doktor honoris causa City, University of London (1984), Politechniki Warszawskiej (1996)[8], Politechniki Gdańskiej (1997)[9] i Technische Universität Ilmenau (1997).

W 2020 otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta stołecznego Warszawy[10].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • W. Findeisen (red.), Poradnik inżyniera automatyka. Wyd. 2 zm., WN-T, Warszawa 1973, s. XVI, 1124.
  • Wielopoziomowe układy sterowania. PWN, Warszawa 1974, s. 296. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera.
  • W. Findeisen, J. Szymanowski, A. Wierzbicki, Teoria i metody obliczeniowe optymalizacji. PWN, Warszawa 1977, s. 708. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera.
  • Technika regulacji automatycznej. Wyd. 3 popr. i uzup., PWN, Warszawa 1978, s. 442. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera.
  • W. Findeisen, J. Szymanowski, A. Wierzbicki, Teoria i metody obliczeniowe optymalizacji. Wyd. 2 popr., PWN, Warszawa 1980, s. 708. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera. ISBN 83-01-00976-4.
  • W. Findeisen (red.), Analiza systemowa – podstawy i metodologia. PWN, Warszawa 1985, s. 747. Seria: Analiza Systemowa i Jej Zastosowania. ISBN 83-01-04991-X.
  • Struktury sterowania dla złożonych systemów. Wyd. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 1997, s. 190. ISBN 83-87012-84-X.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906–1950. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 100, 116, 385, 522, 565, 578. ISBN 83-06-01691-2.
  2. Prof. zw. dr inż. czł. rzecz. PAN Władysław Findeisen, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2022-01-02].
  3. Władysław Findeisen. senat.pl. [dostęp 2017-03-31].
  4. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 września 1993 r. o wynikach wyborów do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 19 września 1993 r. (M.P. z 1993 r. nr 50, poz. 471).
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2012 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2012 r. poz. 763).
  6. Odznaczenia z okazji Święta 3 Maja. prezydent.pl, 3 maja 2012. [dostęp 2017-03-31].
  7. Kto jest kim w Polsce 1989. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1989, s. 282.
  8. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 2012-05-03].
  9. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 2012-05-03].
  10. Magdalena Dardzińska: Prof. Władysław Findeisen. um.warszawa.pl, 24 września 2020. [dostęp 2022-08-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]