Władysław Findeisen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Findeisen
Władysław Findeisen
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1926
Poznań
Profesor nauk technicznych
Specjalność: automatyka i robotyka
Alma Mater Politechnika Warszawska
Doktorat 1954
Profesura 1962
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Funkcja Jednostka PAN Wiceprezes (1990–1992)
Polska Akademia Nauk
Doktor honoris causa
(City University London – 1984)
(Politechnika Warszawska – 1996)
(Technische Universitaet Ilmenau – 1998)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Rektor
Uczelnia Politechnika Warszawska
Okres spraw. 1981–1985
Poprzednik Stanisław Pasynkiewicz
Następca Zbigniew Grabowski
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Armii Krajowej Warszawski Krzyż Powstańczy Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego

Władysław Findeisen (ur. 28 stycznia 1926 w Poznaniu) – polski inżynier, profesor nauk technicznych, rektor Politechniki Warszawskiej (1981–1985), automatyk, współtwórca teorii systemów w ramach szeroko pojętej nauki o sterowaniu, przewodniczący Prymasowskiej Rady Społecznej, senator I i II kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył szkołę powszechną. W 1944 w ramach tajnego nauczania zdał maturę w liceum im. Stanisława Staszica w Warszawie[1].

W czasie II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej. W jej szeregach brał udział w powstaniu warszawskim (uczestniczył w walkach w Śródmieściu i na Mokotowie). Po upadku powstania przebywał w obozie jenieckim w Niemczech, skąd powrócił w grudniu 1945. W tym samym miesiącu rozpoczął studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechnice Warszawskiej, które ukończył w 1949.

Podjął pracę na tej uczelni, jako asystent w Katedrze Miernictwa Elektrycznego, pod kierownictwem prof. Kazimierza Drewnowskiego. W 1954 uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych, a rok później został kierownikiem nowej Katedry Automatyki i Telemechaniki. W 1957 został docentem, w 1962 profesorem nadzwyczajnym i w 1971 profesorem zwyczajnym. W tym roku został też członkiem korespondentem PAN, a w 1986 członkiem rzeczywistym PAN.

11 kwietnia 1981 został wybrany na rektora Politechniki Warszawskiej, w pierwszych, po wieloletniej przerwie, wolnych wyborach władz uczelni. W 1984, mimo oporu uczelnianych i pozauczelnianych organów PZPR, wybrano go na następną kadencję rektorską, ale w listopadzie 1985 decyzją ówczesnych władz PRL został odwołany ze stanowiska.

W latach 1986–1990 przewodniczył Prymasowskiej Radzie Społecznej, należał też do Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym "Solidarności" Lechu Wałęsie (1988–1990). W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu, był współprzewodniczącym (z Aleksandrem Gieysztorem) obrad plenarnych. W pierwszych po wojnie wolnych wyborach do Senatu z 4 czerwca 1989 zdobył mandat senatora z ramienia KO w województwie warszawskim[2]. W 1991 po raz drugi został senatorem z ramienia Unii Demokratycznej, w 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W Senacie był m.in. przewodniczącym senackiej Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej.

Jest żonaty, ma troje dzieci.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Postanowieniem z 18 kwietnia 2012 został, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych i wolnej Polski, odznaczony Orderem Orła Białego[3], którym został uhonorowany 3 maja 2012[4]. Był też odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, medalem Zasłużonemu dla Kościoła i Narodu oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego.

Doktor honoris causa City University w Londynie (1984), Politechniki Warszawskiej (1996)[5], Politechniki Gdańskiej (1997)[6] i Technische Universität Ilmenau (1997). Opublikował ponad 120 pozycji naukowych, w tym około 80 artykułów naukowych oraz 6 książek.

Wybrane publikacje[edytuj]

  • W. Findeisen (red.), Poradnik inżyniera automatyka. Wyd. 2 zm., WN-T, Warszawa 1973, ss. XVI, 1124
  • Wielopoziomowe układy sterowania. PWN, Warszawa 1974, ss. 296. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera
  • W. Findeisen, J. Szymanowski, A. Wierzbicki, Teoria i metody obliczeniowe optymalizacji. PWN, Warszawa 1977, ss. 708. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera
  • Technika regulacji automatycznej. Wyd. 3 popr. i uzup., PWN, Warszawa 1978, ss. 442. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera
  • W. Findeisen, J. Szymanowski, A. Wierzbicki, Teoria i metody obliczeniowe optymalizacji. Wyd. 2 popr., PWN, Warszawa 1980, ss. 708. Seria: BNI Biblioteka Naukowa Inżyniera. ​ISBN 83-01-00976-4
  • W. Findeisen (red.), Analiza systemowa – podstawy i metodologia. PWN, Warszawa 1985, ss. 747. Seria: Analiza Systemowa i Jej Zastosowania. ​ISBN 83-01-04991-X
  • Struktury sterowania dla złożonych systemów. Wyd. Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, Warszawa 199], ss. 190. ​ISBN 83-87012-84-X

Przypisy

  1. Szkoła im. Stanisława Staszica w Warszawie 1906–1950. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 100, 116, 385, 522, 565, 578. ISBN 83-06-01691-2.
  2. Władysław Findeisen. senat.pl. [dostęp 2017-03-31].
  3. M.P. z 2012 r. poz. 763
  4. Odznaczenia z okazji Święta 3 Maja. prezydent.pl, 3 maja 2012. [dostęp 2017-03-31].
  5. Doktorzy honoris causa PW. pw.edu.pl. [dostęp 2012-05-03].
  6. Osoby uhonorowane tytułem doktora honoris causa PG. pg.gda.pl. [dostęp 2012-05-03].

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej J. Marusak (red.), 40-lat PTETiS. Biuletyn nr 5 (jubileuszowy), Warszawa 2001, ss. 199
  • Władysław Findeisen w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-05-03].