Czesław Znamierowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czesław Znamierowski
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1888
Warszawa
Data i miejsce śmierci 26 września 1967
Poznań
Profesor nauk prawnych
Specjalność: teoria i filozofia prawa
Alma Mater Uniwersytet Bazylejski
Uniwersytet Poznański
Doktorat 1912 – filozofia
Uniwersytet Bazylejski
Doktorat 1922 – prawo
Uniwersytet Poznański
Habilitacja 1924 – prawo
Uniwersytet Poznański
Profesura 1934
Polska Akademia Umiejętności
Status członek korespondent
Doktor honoris causa
(UAM – 1965)
Profesor zwyczajny
Uczelnia Uniwersytet Poznański
Okres zatrudn. 1922−1960

Czesław Gabriel Stanisław Znamierowski (ur. 8 maja 1888 w Warszawie, zm. 26 września 1967 w Poznaniu) – polski filozof, etyk i prawnik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Maturę filologiczną zdał w Jełatmie. Po maturze podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie w Lipsku, gdzie uczestniczył w wykładach Wilhelma Wundta. W 1907 roku powrócił do Lipska, by studiować filozofię, matematykę i fizykę. W latach 1906−1907 studiował filozofię i historię na Uniwersytecie Petersburskim. W 1909 roku studiował psychologię na Uniwersytecie Berlińskim, uczestnicząc w seminarium Carla Stumpfa. W następnych latach kontynuował studia filozoficzne na Uniwersytecie Monachijskim, gdzie był uczniem Hansa Corneliusa. W 1912 roku doktoryzował się na Uniwersytecie Bazyleskim na podstawie rozprawy Der Wahrheitsbegriff im Pragmatismus[1].

Od 1914 uczył w szkołach średnich w Warszawie i publikował przekłady z psychologii i etyki. W 1919 roku za sprawą Antoniego Peretiatkowicza zainteresował się teorią prawa i podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w 1922 obronił rozprawę doktorską z nauk prawnych pt. Psychologistyczna teoria prawa, zawierającą krytykę koncepcji prawa Leona Petrażyckiego. W 1924 roku przeniósł się do Poznania, gdzie złożył rozprawę habilitacyjną, a w 1927 roku został profesorem nadzwyczajnym. W 1934 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Zajmował się działalnością translatorską, tłumacząc na polski ważne dzieła z zakresu prawa, filozofii, etyki i socjologii.

W czasie II wojny światowej ukrywał się w Pałacu Zamojskich w Kozłówce i brał udział w tajnym nauczaniu. Po wojnie powrócił do Poznania, gdzie ponownie objął kierownictwo Katedry Teorii Państwa i Prawa, którą kierował do 1960 roku. Wykładał także w Wyższej Szkole Handlowej w Łodzi i na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1948 został wybrany członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności.

Był członkiem szeregu prestiżowych gremiów naukowych (m. in. Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Międzynarodowego Instytutu Filozofii Prawa i Socjologii Prawniczej). 6 grudnia 1965 Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przyznał mu tytuł doktora honoris causa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawowe pojęcia teorii prawa, cz. I. Układ prawny i norma prawna, Poznań-Warszawa-Toruń 1924
  • Elita i demokracja, Poznań 1928
  • Podstawowe pojęcia teorii prawa, cz. II. Prolegomena do nauki o państwie, Warszawa 1930
  • Wiadomości elementarne o państwie, Warszawa 1934
  • O naprawie studiów prawniczych, Warszawa 1938
  • Oceny i normy, Warszawa 1957
  • Wina i odpowiedzialność, Warszawa 1957
  • Zasady i kierunki etyki, Warszawa 1957
  • O małżeństwie, Warszawa 1958
  • Rozważania wstępne do nauki o moralności i prawie, Warszawa 1964
  • Szkoła prawa. Rozważania o państwie, Warszawa 1988
  • Elita, ustrój, demokracja. Pisma Wybrane, Warszawa 2001

Przekłady (z jęz. angielskiego i łaciny)[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, Zeszyt 3: P-Z (pod redakcją Andrzeja Śródki i Pawła Szczawińskiego), Ossolineum, Wrocław 1985

Przypisy[edytuj | edytuj kod]