Danuta Kaczorowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danuta Kaczorowska
Danuta Domańska
Ilustracja
Danuta Domańska (1932)
Data i miejsce urodzenia 17 lipca 1914
Olchowce
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 2017
Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Sanoku
Zawód, zajęcie lekarz pediatra
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Wydział Lekarski
Stanowisko ordynator oddziału szpitalnego
Partia Stronnictwo Demokratyczne
Rodzice Stanisław, Janina
Małżeństwo Bolesław
Dzieci Marek, Marta
Krewni i powinowaci Józef (dziadek), Irena, Janina, Wiktor (rodzeństwo), Jan Bezucha (szwagier)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Danuta Kaczorowska z domu Domańska (ur. 17 lipca 1914 w Olchowcach, zm. 17 czerwca 2017 w Szczecinie) – polska lekarz pediatra z tytułem doktora, działaczka społeczna i polityczna.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec rodzin Domańskich, Bezuchów i Kaczorowskich w Sanoku (2017)

Urodziła się 17 lipca 1914 w Olchowcach pod Sanokiem. Była córką tamtejszego lekarza, dr. Stanisława Domańskiego (1888-1970) i Janiny z domu Nowak (1891-1977, córka Antoniny i Józefa Nowaków, właścicieli ziemskich w podsanockich Olchowcach). Jej rodzeństwem byli: Irena (1916-1917), Janina (1917-2008, żona Jana Bezuchy), Wiktor (ofiara obozu Auschwitz-Birkenau)[1][2][3].

W 1932 ukończyła Gimnazjum Żeńskie im. Emilii Plater w Sanoku (w jej klasie była Zofia Bandurka)[4][2]. W latach 30. podjęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie[2]. Podczas studiów wyszła za mąż za lekarza dr. Bolesława Kaczorowskiego z Krakowa, w związku z czym od IV roku studiów kontynuowała kształcenie w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego[2]. Naukę przerwał wybuch II wojny światowej, w związku z czym powróciła do Sanoka i zamieszkiwała w rodzinnym domu-willi, położonym przy ulicy Adama Mickiewicza[2]. Podczas okupacji niemieckiej w domu uzyskiwali schronienie uciekinierzy wojenni, a także kwaterowali Niemcy[2]. Danuta Kaczorowska potajemnie prowadziła kursy pierwszej pomocy dla dziewcząt, a także wspierała osoby udające się przez Sanok celem przekroczenia granicy z Węgrami[2]. Podczas wojny urodziła dwoje dzieci: Marka i Martę[2]. W tym czasie w Sanoku działał społecznie także jej mąż[2].

Tuż po wojnie podjęła przerwane studia i uzyskała dyplom lekarski na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1946[2][5]. Następnie zamieszkała w Rzeszowie, gdzie jej mąż został ordynatorem oddziału ginekologicznego, a ona w tej samej placówce odbywała staż i prowadziła laboratorium analityczne[2]. Następnie otrzymała zadanie zorganizowania i kierownictwa oddziału dziecięcego w Szpitalu Wojewódzkim w Rzeszowie[6][2]. Po przeniesieniu do Iwonicza-Zdroju pracowała w tamtejszej przychodni i w sanatorium dziecięcym „Zofiówka”, udzielała się społecznie[7] oraz podjęła studia specjalistyczne w dziedzinie pediatrii[6][2]. Ukończyła specjalizację w dziedzinie pediatrii[6] i uzyskała tytuł naukowy doktora. Na propozycję wojewódzkiego konsultanta medycznego prof. Jana Stefana Raszka w 1957 przyjęła pracę w oddziale dziecięcym Szpitala Powiatowego w Sanoku, funkcjonującym w budynku internatu medycznego (siedziba Liceum Medycznego) nieopodal głównej siedziby sanockiego szpitiala, będąc początkowo jednym z dwóch lekarzy pediatrów (drugim był Hański)[6][2]. Sprawowała stanowisko ordynatora oddziału dziecięcego w Sanoku od 1957 do 1975 etatowo oraz od 1976 do 1977 jako pełniąca obowiązki[8][9] (od 1964 sanocki szpital częściowo działał w nowej siedzibie). Na tymże oddziale przepracowała 20 lat[2]. Po odejściu z pracy nadal była zaangażowana w ochronie zdrowia, pracując m.in. na stanowisku kierownika Poradni Medycyny Szkolnej w Sanoku oraz wspierając organizację przedszkoli i żłobków[2][10]. Jako nauczycielka niepełnozatrudniona wykładała w Liceum Medycznym w Sanoku[11].

Działała w związku służby zdrowia[6][2]. Była aktywistką Ligi Kobiet Polskich, była członkiem zarządu LKP[12][2]. Należała do Stronnictwa Demokratycznego, pełniła funkcję przewodniczącej Powiatowego Komitetu SD w Sanoku[12][6], na I Wojewódzkim Zjeździe Delegatów SD w Krośnie uzyskała mandat na XI Kongres SD[13]. Była radną Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku[2] kadencji 1961–1965[14]. Na przełomie lat 60./70. była także radną Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie[12][15][16], w 1969 kandydowała z ramienia Frontu Jedności Narodu[6].

W okresie PRL zamieszkiwała przy ul. Kazimierza Wielkiego 8 w Sanoku[17]. Była autorką wspomnień, w tym zatytułowanych Wspomnienia o moim ojcu doktorze Stanisławie Domańskim[18].

Zmarła 17 czerwca 2017 w Szczecinie w wieku 103 lat, została pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku 23 czerwca 2017[19], gdzie wcześniej spoczęli jej rodzice, mąż dr Bolesław Kaczorowski (1908–1995) oraz siostry Irena i Janina z mężem[20][21][22].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kondolencje. „Nowiny”, s. 2, Nr 125 z 8 maja 1970. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Bogumiła Koszela. Wierna rodzinnej tradycji i własnemu powołaniu. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 25 (316) z 1-10 września 1984. 
  3. Edward Zając: Sanockie biografie. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2009, s. 76. ISBN 978-83-61043-09-6.
  4. Księga pamiątkowa 1928-2008 II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku wydana z okazji jubileuszu 80-lecia szkoły. Sanok: 2008, s. 34.
  5. Edward Zając. Szpital Powszechny w Sanoku. , s. 87. Szpital Specjalistyczny w Sanoku. 
  6. a b c d e f g Kandydaci na radnych WRN w Rzeszowie. „Nowiny”, s. 3, Nr 127 z 23 maja 1969. 
  7. W Iwoniczu-Zdroju. „Nowiny”, s. 4, Nr 196 z 18 sierpnia 1953. 
  8. Zygmunt Żyłka: Moje wspomnienia z pracy lekarskiej w szpitalu w Sanoku w latach 1964-1999. W: Edward Zając: Zarys dziejów lecznictwa na terenie Ziemi Sanockiej w latach 1485-2009. Sanok: Sanocka Fundacja Ochrony Zdrowia, 2010, s. 80. ISBN 978-83-923106-8-6.
  9. Edward Zając. Szpital Powszechny w Sanoku. , s. 164. Szpital Specjalistyczny w Sanoku. 
  10. Izabela Wilk. Plenum KM PZPR i MK SD. O lepsze jutro młodych sanoczan. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 19 (382) z 1-10 lipca 1986. 
  11. Józef Ząbkiewicz. Jubileusz XXV lat Liceum Medyczne 1962-1987. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 31 (430) z 1-10 listopada 1987. 
  12. a b c Plenum WK SD. „Nowiny”, s. 2, Nr 90 z 16 kwietnia 1969. 
  13. I Wojewódzki Zjazd Delegatów SD. „Nowiny”, s. 2, Nr 9 z 13 stycznia 1976. 
  14. Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 181, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  15. Kandydaci FJN na radnych do Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. „Nowiny”, s. 3, Nr 107 z 3 maja 1969. 
  16. Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 227, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  17. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 128.
  18. Edward Zając. Szpital Powszechny w Sanoku. , s. 42, 44. Szpital Specjalistyczny w Sanoku. 
  19. Danuta Kaczorowska. Nekrolog. „Tygodnik Sanocki”, s. 2, Nr 25 (1328) z 23 czerwca 2017. 
  20. Stefan Stefański: Cmentarze sanockie. Sanok: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1991, s. 26.
  21. Stefan Stefański: Kartki z przeszłości Sanoka. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2005, s. 27. ISBN 83-919470-9-2.
  22. Spacer po cmentarzu przy ul. Rymanowskiej. zymon.com.pl. [dostęp 2017-07-04].
  23. Bogumiła Koszela. Sposób na godziwe życie. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 17 (416) z 10-20 czerwca 1987. 
  24. Obradował Miejski Zjazd SD (odznaczenia). „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 35 (470) z 10-20 grudnia 1988. 
  25. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 288, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]