Dariusz Mioduski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dariusz Mioduski
Data urodzenia 1 stycznia 1964[1]
Zawód prawnik, przedsiębiorca, działacz sportowy
Narodowość polska

Dariusz Mioduski (ur. 1 stycznia 1964) – polski prawnik, przedsiębiorca i działacz sportowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec był inżynierem i dyrektorem dużego przedsiębiorstwa energetycznego w Bydgoszczy, a matka pracowała w biurze projektów[2]. Dariusz Mioduski mieszkał w Bydgoszczy i jako nastolatek kibicował głównie żużlowcom Polonii i piłkarzom Zawiszy. Gdy miał 17 lat, wyjechał wraz z rodzicami do Stanów Zjednoczonych, zamieszkując w Houston. Młody Dariusz Mioduski początkowo pracował „na czarno”, przekopując ogrody, remontując domy i pracując w sklepie. Potem, już legalnie, był zatrudniony w McDonald’s[3].

Nie znałem języka, dlatego spędziłem w amerykańskim ogólniaku dodatkowy rok. Zaczynaliśmy, jak to w rodzinach emigracyjnych bywa, od 100 dolarów w kieszeni. Trochę mną wstrząsnęło, gdy zrozumiałem, że w USA moi rodzice są robotnikami. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby ojciec miał brudne ręce. A tu nagle pan inżynier, dyrektor z Bydgoszczy, remontuje domy[4]
— Mioduski w wywiadzie dla „Pulsu Biznesu

W 1987 roku został absolwentem Uniwersytetu św. Tomasza w Houston ze specjalizacją w naukach politycznych i filozofii. Na trzecim roku był prezesem samorządu studenckiego i założył też klub partii republikańskiej[2]. Stał się pierwszym absolwentem tej uczelni, który dostał się na Uniwersytet Harvarda, jedną z najlepszych uczelni Stanów Zjednoczonych[5]. W 1990 ukończył tam studia na wydziale prawa, uzyskując stopień Juris Doctor. Pracował w kancelarii Vinson & Elkins LLP w Houston oraz w nowojorskim i warszawskim biurze White & Case LLP. Od 1997 r. był partnerem zarządzającym obszarami energetyki i infrastruktury w CMS Cameron McKenna w Warszawie[6].

2007–2013: Kulczyk Investments[edytuj | edytuj kod]

W latach 2007–2013 pełnił funkcję prezesa grupy Kulczyk Investments[6]. Stał się podporą spółki Jana Kulczyka, budując ją jako firmę o charakterze globalnym, działającą na rynkach międzynarodowych. Gdy zaczynał, interesy najbogatszego Polaka przeżywały okres stagnacji po zamęcie spowodowanym przesłuchaniami sejmowej komisji śledczej, badającej tzw. aferę Orlenu. Mioduski wyszedł z propozycją zmiany strategii. Postawił na infrastrukturę, energetykę i surowce. Zdecydował się na gruntowną reorganizację kadrową. Otworzył przedstawicielstwa w Kijowie, Londynie, Dubaju, Warszawie oraz Luksemburgu. Jako prezes grupy Kulczyka, Mioduski realizował m.in. zakup akcji kanadyjskiej spółki naftowej Loon Energy, która po reorganizacji pod nazwą Kulczyk Oil Ventures miała zadebiutować na warszawskiej giełdzie, pakietu akcji Aurelian Oil & Gas, brytyjskiej spółki poszukującej gazu m.in. pod Poznaniem. Inwestował także w energetykę, m.in. na Białorusi. Przejął także kontrolę nad największym polskim operatorem logistycznym, giełdowym Pekaesem[7].

Równolegle był przewodniczącym rady dyrektorów Serinusa i został również członkiem zarządu Polskiej Rady Biznesu[8].

Od 2012: Legia Warszawa[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2012 wszedł do rady nadzorczej Legii Warszawa. Angażował się w działalność klubu i regularnie jeździł na mecze rozgrywane poza Warszawą. Pięć miesięcy później prezesem klubu został jego dobry znajomy, Bogusław Leśnodorski[3]. W styczniu 2014 roku, wraz z Leśnodorskim, stał się nowym właścicielem Legii Warszawa, odkupując od Grupy ITI 100 procent akcji spółki[6][9]. Mioduski został większościowym udziałowcem (80 proc.)[10]. Z czasem 20 proc. od Mioduskiego przejął Maciej Wandzel[5].

W 2016 r. Legia zdobyła mistrzostwo Polski i po 20 latach awansowała do Ligi Mistrzów UEFA, jednakże szefowie klubu coraz ostrzej się kłócili. Do eskalacji konfliktu doszło we wrześniu 2016 – po tym, gdy kibice Legii podczas meczu zaatakowali na trybunach fanów Borussii Dortmund. Mioduski skarżył się na złe zarządzanie klubem[11]. 22 marca 2017 odkupił od Bogusława Leśnodorskiego i Macieja Wandzla łączne 40 proc. udziałów w spółce Legia Holding, dzięki czemu został jedynym właścicielem i prezesem klubu[12].

22 września 2016 r. wspólnie m.in. ze Zbigniewem Bońkiem (prezes PZPN), Michele Centenaro (sekretarzem generalnym ECA) był prelegentem pierwszego Forum Polskiego Futbolu w panelu poświęconym innowacjom w sporcie[13][14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marcin Szymczyk, Urodziny Dariusza Mioduskiego i Jacka Magiery, Legia Warszawa, 2018 [dostęp 2018-06-10].
  2. a b Helena Kowalik, My z Harvardu, Tygodnik Przegląd, 30 maja 2004 [dostęp 2018-06-10].
  3. a b Maciej Kaliszuk, Dariusz Mioduski - sylwetka nowego właściciela Legii Warszawa, Przegląd Sportowy, 9 stycznia 2014 [dostęp 2018-06-10].
  4. Polak z USA przejął Legię, Nowy Dziennik, 9 stycznia 2014 [dostęp 2018-06-10].
  5. a b Marek Wawrzynowski, Dariusz Mioduski - człowiek, który przybył do polskiej piłki z innego wymiaru, Sportowe Fakty WP, 3 czerwca 2017 [dostęp 2018-06-10].
  6. a b c Dariusz Mioduski. Sylwetka nowego właściciela Legii, Eurosport, 9 stycznia 2014 [dostęp 2018-06-10].
  7. Adam Woźniak, Menedżer doktora, Rzeczpospolita, 30 czerwca 2009 [dostęp 2018-06-10].
  8. Dariusz Mioduski, Puls Biznesu [dostęp 2018-06-10].
  9. Dariusz Mioduski, Forbes [dostęp 2018-06-10].
  10. Bartek Kubiak, Mieszkał w Teksasie, kibicował Zawiszy i pracował w McDonaldzie. Kim jest Dariusz Mioduski?, Legia Sport.pl, 9 stycznia 2014 [dostęp 2018-06-10].
  11. Piotr Wesołowicz, Pan na Legii. Kim jest Dariusz Mioduski, właściciel stołecznego klubu?, Wyborcza.pl, 3 października 2017 [dostęp 2018-06-10].
  12. Tomasz Dębek, Dariusz Mioduski odkupił udziały wspólników i został prezesem Legii Warszawa, Polska Times, 22 marca 2017 [dostęp 2018-06-10].
  13. Anna Gołasa, Piłka nożna w wersji smart, Puls Biznesu, 25 września 2016 [dostęp 2018-06-10].
  14. Forum Polskiego Futbolu: reprezentacja i kluby powinny być w europejskiej czołówce, Polskie Radio, 22 września 2016 [dostęp 2018-06-10].