Delfinowiec białoboki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Delfin białoboki)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Delfinowiec białoboki
Lagenorhynchus acutus[1]
(J. E. Gray, 1828)[2]
Delfinowiec białoboki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
(bez rangi) walenie
(bez rangi) zębowce
Rodzina delfinowate
Rodzaj delfinowiec
Gatunek delfinowiec białoboki
Synonimy
  • Delphinus acutus Gray, 1828[1]
  • Delphinus leucopleurus Rasch, 1843[1]
  • Lagenorhynchus gubernator Cope, 1876[1][3]
  • Lagenorhynchus leucopleurus (Rasch, 1843)[1][3]
  • Lagenorhynchus perspicillatus Cope, 1876[1][3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Delfinowiec białoboki[5], delfin białoboki[6] (Lagenorhynchus acutus) – gatunek ssaka z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Kształt ciała torpedowaty, po bokach ciała ma ciemniejsze i jaśniejsze pasy. Żyje w dużych stadach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości delfina i człowieka

Długość wynosi około 2,5–3 m, a średnia masa – 230 kg. Płetwa piersiowa ma około 30 cm długości, podczas gdy grzbietowa około 50 cm wysokości. Szerokość w talii wynosi 30–60 cm. Samice są zwykle o 20 cm krótsze i około 50 kg lżejsze. Płetwy grzbietowa i tylna są czarne lub ciemnoszare, brzuch i żuchwa białe, natomiast boki szare[7][8].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Głównym składnikiem diety delfinowca białobokiego są ryby, w tym śledź oceaniczny (Clupea harengus), makrela atlantycka (Scomber scombrus), ślepior (Gadiculus argenteus), błękitek (Micromesistius poutassou), dobijak amerykański (Ammodytes americanus), stynka amerykańska (Osmerus mordax) i morszczuk srebrzysty (Merluccius bilinearis) oraz mięczaki jak kalmar illex północny (Illex illecebrosus).[9][10]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest gatunkiem endemicznym zimnych i arktycznych wód północnego Atlantyku. Rejonami o szczególnie dużej populacji jest wybrzeże Nowej Fundlandii oraz półwyspu Cape Cod, a także w trójkącie oceanicznym pomiędzy Wyspami Brytyjskimi, Islandią i Grenlandią oraz na Morzu Północnym. Całkowita populacja zawiera się prawdopodobnie w przedziale 200–300 tys. sztuk. Odnotowywano obecność delfinowca białobokiego w wodach Bałtyku, w południowej części Morza Barentsa, a także na Azorach i na Adriatyku.

Rzadko widywany z brzegu, preferuje otwarte morze o niskim zasoleniu i temperaturze od 6–20 °C. Najczęściej występuje na głębokości pomiędzy 40 a 200 m[11].

Przypisy

  1. a b c d e f Lagenorhynchus acutus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. J. E. Gray: Spicilegia Zoologica. Cz. 1. Londyn: Treüttel, Würz and Co., 1828, s. 2. (ang.)
  3. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Lagenorhynchus acutus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 stycznia 2010]
  4. Hammond, P.S., Bearzi, G., Bjørge, A., Forney, K., Karczmarski, L., Kasuya, T., Perrin, W.F., Scott, M.D., Wang, J.Y., Wells, R.S. & Wilson, B. 2008. Lagenorhynchus acutus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-13]
  5. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 188. ISBN 978-83-88147-15-9.
  6. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 43, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  7. Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828) (ang.). CMS. [dostęp 22 marca 2009].
  8. Lagenorhynchus acutus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 22 marca 2009].
  9. Jefferson TA, Leatherwood S, Webber MA. FAO Species identification guide. „Marine mammals of the world”, s. 320, 1993. 
  10. Reves RR, Smeenk C, Brownell L, Kinze CC. Atlantic white-sided dolphin - Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828). „Handbook of Marine Mammals”. 6, s. 31-56, 1999. 
  11. Atlantic White-sided Dolphin, Lagenorhynchus acutus (ang.). Marinebio. [dostęp 22 marca 2009].