Delfinowiec białoboki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Delfinowiec białoboki
Leucopleurus acutus
(J.E. Gray, 1828)[1]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

Cetartiodactyla

Podrząd

Whippomorpha

Infrarząd

walenie

Parvordo

zębowce

Nadrodzina

Delphinoidea

Rodzina

delfinowate

Rodzaj

Leucopleurus
J.E. Gray, 1866[2]

Gatunek

delfinowiec białoboki

Synonimy
  • Delphinus acutus J.E. Gray, 1828
  • Delphinus leucopleurus Rasch, 1843
  • Lagenorhynchus gubernator Cope, 1876
  • Lagenorhynchus leucopleurus (Rasch, 1843)
  • Lagenorhynchus perspicillatus Cope, 1876
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Delfinowiec białoboki[4], delfin białoboki[5] (Leucopleurus acutus) – gatunek ssaka z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Kształt ciała torpedowaty, po bokach ciała ma ciemniejsze i jaśniejsze pasy. Żyje w dużych stadach.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Analizy przeprowadzone w 2019 roku w oparciu o dane molekularne ujawniły, że tradycyjnie uznawany Lagenorhynchus[6] nie jest monofiletyczny i należy podzielić go na trzy odrębne rodzaje: Lagenorhynchus, Leucopleurus i Sagmatias[7][8].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Porównanie wielkości delfina i człowieka

Długość wynosi około 2,5–3 m, a średnia masa – 230 kg. Płetwa piersiowa ma około 30 cm długości, podczas gdy grzbietowa około 50 cm wysokości. Szerokość w talii wynosi 30–60 cm. Samice są zwykle o 20 cm krótsze i około 50 kg lżejsze. Płetwy grzbietowa i tylna są czarne lub ciemnoszare, brzuch i żuchwa białe, natomiast boki szare[9][10].

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Głównym składnikiem diety delfinowca białobokiego są ryby, w tym śledź oceaniczny (Clupea harengus), makrela atlantycka (Scomber scombrus), ślepior (Gadiculus argenteus), błękitek (Micromesistius poutassou), dobijak amerykański (Ammodytes americanus), stynka amerykańska (Osmerus mordax) i morszczuk srebrzysty (Merluccius bilinearis) oraz mięczaki jak kalmar illex północny (Illex illecebrosus)[11][12].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest gatunkiem endemicznym zimnych i arktycznych wód północnego Atlantyku. Rejonami o szczególnie dużej populacji jest wybrzeże Nowej Fundlandii oraz półwyspu Cape Cod, a także w trójkącie oceanicznym pomiędzy Wyspami Brytyjskimi, Islandią i Grenlandią oraz na Morzu Północnym. Całkowita populacja zawiera się prawdopodobnie w przedziale 200–300 tys. sztuk. Odnotowywano obecność delfinowca białobokiego w wodach Bałtyku, w południowej części Morza Barentsa, a także na Azorach i na Adriatyku.

Rzadko widywany z brzegu, preferuje otwarte morze o niskim zasoleniu i temperaturze od 6–20 °C. Najczęściej występuje na głębokości pomiędzy 40 a 200 m[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J.E. Gray: Spicilegia Zoologica. Cz. 1. London: Treüttel, Würz and Co., 1828, s. 2. (ang.)
  2. J.E. Gray. Notes on the skulls of dolphins, or bottlenose whales, in the British Museum. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1866, s. 216, 1866 (ang.). 
  3. G. Braulik, Lagenorhynchus acutus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-09-13] (ang.).
  4. Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 188. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 43, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  6. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Lagenorhynchus (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-04-01].
  7. N.L. Vollmer, E. Ashe, R.L. Brownell Jr., F. Cipriano, J.G. Mead, R.R. Reeves, M.S. Soldevilla & R. Williams. Taxonomic revision of the dolphin genus Lagenorhynchus. „Marine Mammal Science”. 35 (3), s. 957–1057, 2019. DOI: 10.1111/mms.12573 (ang.). 
  8. C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 292. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  9. Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828) (ang.). CMS. [dostęp 2009-03-22].
  10. Lagenorhynchus acutus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 2009-03-22].
  11. Jefferson TA, Leatherwood S, Webber MA. FAO Species identification guide. „Marine mammals of the world”, s. 320, 1993. 
  12. Reves RR, Smeenk C, Brownell L, Kinze CC. Atlantic white-sided dolphin - Lagenorhynchus acutus (Gray, 1828). „Handbook of Marine Mammals”. 6, s. 31-56, 1999. 
  13. Atlantic White-sided Dolphin, Lagenorhynchus acutus (ang.). Marinebio. [dostęp 2009-03-22].