Direction générale de la Sécurité extérieure

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego
Direction générale de la Sécurité extérieure
Logo
Ilustracja
Siedziba DGSE (Paryż)
Państwo  Francja
Data utworzenia 2 kwietnia 1982
Siedziba 141 Boulevard Mortier, Paris XX
Dyrektor Bernard Emié[1]
Budżet 2011: 543,5 mln EUR (autorisations d’engagement[a])
559 mln EUR (crédits de paiement[b])[2]
Zatrudnienie 2019: 7000[3]
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego
Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego
Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego
48°52′27,8″N 2°24′24,2″E/48,874389 2,406722
Strona internetowa

Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego[4], fr. Direction générale de la Sécurité extérieure (DGSE) – francuska agencja wywiadu wojskowego i strategicznego[4], która została powołana w 1981 roku, a formalnie rozpoczęła działalność 2 kwietnia 1982 roku. Powstała w miejsce Służby Dokumentacji Wywiadu i Kontrwywiadu SDECE.

Utworzenie[edytuj | edytuj kod]

Dyrekcja Generalna Bezpieczeństwa Zewnętrznego DGSE została utworzona w 1981 roku, choć działalność rozpoczęła dopiero 2 kwietnia następnego roku. Powołana została inicjatywy prezydenta François Mitterranda, na miejsce osławionej Służby Dokumentacji Wywiadu i Kontrwywiadu SDECE, która działała we Francji w latach 1947–1982. Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego jest jedną ze struktur Ministerstwa Obrony Francji.

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa Zewnętrznego gromadzi dane wywiadowcze o charakterze wojskowym, strategicznym, elektronicznym, przemysłowo-ekonomicznym, a także rozpracowuje organizacje terrorystyczne tradycyjnymi metodami wywiadowczymi. DGSE zajmuje się też kontrwywiadem poza granicami Francji.

Reorganizacja i kadra[edytuj | edytuj kod]

Pierwszego szefa DGSE mianowano 17 czerwca 1981 roku, został nim były prezes francuskich linii lotniczych Air France, Pierre Marion. 10 listopada 1982 roku jego miejsce zajął admirał Pierre Lacoste, pierwszy oficer Marynarki Wojennej, który kiedykolwiek kierował wywiadem we Francji.

Podczas zarządzania DGSE przez Pierre’a Lacoste’a agencja zatrudniała ok. 2800 pracowników etatowych, w tym ponad 1800 wojskowych. Pierre Marion dokonał także gruntowej reorganizacji nowej agencji.

Struktura organizacyjna DGSE (1983)

Wydziały:

  • I: gromadzenie i analiza danych wywiadowczych
  • II: kontrwywiad i bezpieczeństwo
  • III: operacje

Operacje i skandale[edytuj | edytuj kod]

DGSE przeciwko Greenpeace[edytuj | edytuj kod]

10 lipca 1985 roku, agenci Wydziału III DGSE, wysadzili w powietrze statek „Rainbow Warrior”, który należał do międzynarodowej organizacji ekologicznej Greenpeace. Jednostka brała udział w akcji protestacyjnej przeciwko francuskim próbom jądrowym na Pacyfiku. Śmierć poniósł znajdujący się na jej pokładzie fotograf. Ujawnienie udziału w tej akcji DGSE wywołało skandal na międzynarodową skalę. Z tego powodu ze stanowiska musiał ustąpić ówczesny szef DGSE, Pierre Lacoste. Stanowisko szefa DGSE opuścił 19 września 1985 roku. Już następnego dnia, 20 września 1985 roku, jego miejsce zajął generał Rene Imbot.

DGSE kontra CIA[edytuj | edytuj kod]

W następnych latach działalności agencji dochodziło do kolejnych skandali. W 1993 roku Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) podała, że jest w posiadaniu dowodów, które świadczyły, że podczas dorocznej wystawy lotniczej w Paryżu, agenci DGSE zamierzali dokonać kradzieży danych technologicznych ponad 40 amerykańskich firm lotniczych. Następnie CIA uprzedziła, by miały się na baczności przed francuskimi agentami. Będący wówczas szefem DGSE Claude Silberzahn nie odparł tych zarzutów, przyznał się do winy, i 7 czerwca 1993 roku został zdymisjonowany.

Podsłuchy[edytuj | edytuj kod]

Po upadku Związku Radzieckiego i tym samym zakończeniu zimnej wojny, dawni sojusznicy z Zachodu obrócili się przeciwko sobie. W pierwszej połowie lat 90. głównymi zadaniami francuskiego wywiadu, a zwłaszcza Generalnej Dyrekcji Bezpieczeństwa Zewnętrznego, była gospodarka, nauka, technologia i finanse. Fakt że obszarem największej aktywności agentów DGSE były przedsiębiorstwa amerykańskie, potwierdził oficjalnie kontrwywiad Stanów Zjednoczonych, Federalne Biuro Śledcze (FBI). DGSE planowała między innymi umieszczenie własnych agentów we francuskich filiach IBM, Texas Instruments i Corning.

DGSE miała też założyć podsłuch w postaci pluskiew w samolotach francuskich linii lotniczych Air France, obsługujących linię Paryż – Nowy Jork, umożliwiając sobie w ten sposób podsłuchiwanie podróżujących amerykańskich biznesmenów. Władze amerykańskie opierając się na informacjach zdobytych przez Federalne Biuro Śledcze (FBI), przypisywały tej agencji również próby ulokowania informatorów w europejskich filiach amerykańskich przedsiębiorstw. Amerykanie oskarżali Francuzów też o podsłuchiwanie, używanych przez te firmowe oddziały, państwowych linii telefonicznych, a także kradzież informacji o warunkach kontraktów dotyczących dostawy od amerykańskich producentów samolotów myśliwskich do Indii, które konkurowały z ich francuską konkurencją.

Dawni sojusznicy, amerykańska CIA, niemiecka BND czy brytyjska Tajna Służba Wywiadowcza MI6, nadal[kiedy?] prowadzą ciche wojny w stolicach Europy, przeważnie polegające na wzajemnym wykradaniu najnowszych technologii.

Dyrektorzy DGSE[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Autorisations d’engagement (skr. AE) – zatwierdzony poziom przyszłych wydatków z budżetu rządu Francji.
  2. Crédits de paiement (skr. CP) – efektywne zasoby finansowe z budżetu rządu Francji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b redakcja agencji DGSE: M. Bernard Emié, directeur général de la sécurité extérieure (fr.). defense.gouv.fr, 2018-12-04. [dostęp 2020-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-10)].
  2. M. Didier Boulaud: N° 112 sénatsession ordinaire de 2010–2011: I. l’Environnement et la prospective de la politique de défense (fr.). senat.fr, 2010-11-18. s. 18. [dostęp 2020-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-06)].
  3. Direction générale de la sécurité extérieure (DGSE) | Eurofound (ang.). eurofound.europa.eu, 2017. [dostęp 2020-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-10)].
  4. a b Agata Furgała, Damian Szlachter, Anna Tulej, Paweł Chomentowski: System antyterrorystyczny Republiki Francuskiej. W: Terroryzm [on-line]. abw.gov.pl, 2010. s. 31 (PDF: 3). [dostęp 2020-07-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-07-10)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]