Elena Văcărescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elena Văcărescu
Hélène Vacaresco
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 września 1864, Bukareszt, Zjednoczone Księstwa Mołdawii i Wołoszczyzny
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1947, Paryż, Francja
Zawód poetka, pisarka, tłumaczka, dyplomata
Narodowość rumuńska
Język francuski
Okres 1886-1947
Gatunki poezja, wspomnienia
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Elena Văcărescu (ur. 21 września 1864 w Bukareszcie, Zjednoczone Księstwa Mołdawii i Wołoszczyzny, zm. 17 lutego 1947 w Paryżu) – rumuńsko-francuska pisarka, poetka, tłumaczka i dyplomata. Dwukrotnie uhonorowana Grand Prix de la Francophonie. Członkini honorowa Academia Română.

Życiorys[edytuj]

Pochodziła z rodziny bojarów Wołoszczyzny. Wśród jej przodków był Ienăchiță Văcărescu, który napisał pierwszą książkę o gramatyce języka rumuńskiego. Ze strony matki Eufrosiny Fălcoianu pochodziłą od prominentnego klanu z czasów księcia Michała Walecznego.

Młodość spędziła głównie w rodowej posiadłości koło Târgoviște. Przez swoją guwernantkę zetknęła się z językiem angielskim. Studiowałą również literaturę francuską w Paryżu, gdzie spotkała Victora Hugo. Uczęszczała na kursy filozofii, estetyki i historii. Studiowała też poezję pod kierunkiem Sully'ego Prudhomme[1][2].

Jej pierwsza książka, wydana w 1886, była również pod wpływem Wojny rosyjsko-turecka, w której walczył jej ojciec.

Elena Văcărescu jako Delegat do Ligi Narodów w 1936

Jej życie zmieniło się po poznaniu królowej Elżbiety zu Wied, żony króla Rumunii Karola I Hohenzollern-Sigmaringen. Królowa zaprosiła ją do swojego pałacu w 1888. W związku ze śmiercią jedynej córki królowej w 1874 przelała całe swoje matczyne uczucia na Elenę. W 1889, ze względu na brak potomka, król adoptował swojego bratanka Ferdynanda. Ferdynand zakochał się w Elenie i chciał się z nią ożenić. Niestety, zgodnie z Konstytucją Rumunii, następca tronu nie mógł ożenić się z Rumunką. Na skutek afery Królowa, która zaaranżowała romans, zostałą zesłana na 2 lata do Neuwied, Elena dożywotnio do Paryża, a Ferdynand wysłany na poszukiwanie nowej narzeczonej. Jego wybranką została ostatecznie Maria Koburg[3].

W latach 1922-1924 była zastępcą Delegata do Ligi Narodów, w latach 1925-1926 stałym Delegatem i ponownie zastępcą w latach 1926-1938. Była pierwszą kobietą w randze ambasadora (Stałego Delegata) w historii Ligi.

W 1925 została członkiem Academia Română. W tym samym roku została dwukrotnie laureatką nagrody Grand Prix de la Francophonie, przyznawanej przez Akademię Francuską, za tomy poezji Les Chants d'Aurore i Le Rhapsode de la Dâmbovitza[1].

W 1947 była członkiem delegacji rumuńskiej pod przywództwem Gheorghe Tătărescu na konferencję w Paryżu, gdzie podpisano Pokój paryski: traktat kończący II wojnę światową.

Została pochowana w krypcie rodu Văcărescu na cmentarzu Bellu w Bukareszcie.

Przypisy

  1. a b Cléopatra Lorintiu: Elena Văcărescu (Hélène Vacaresco) Écrivain, femme de culture et diplomate (fr.). bucovine.com. [dostęp 2016-05-15].
  2. Iubire regeasca pentru o domnisoara de onoare (rum.). julnarul.ro, 2004-06-07. [dostęp 2016-05-15].
  3. Elena Văcărescu, exilată din iubire (rum.). Cultura, 2011-05-29. [dostęp 2016-05-15].