Eliza Michalik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eliza Michalik
Ilustracja
Data urodzenia 1976
Zawód dziennikarka

Eliza Michalik (ur. 1976) – polska dziennikarka telewizyjna, radiowa i prasowa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karierę dziennikarską rozpoczęła w „Panoramie Pilskiej”[1] następnie pracowała w „Gazecie Polskiej”. Wraz z Tomaszem Sakiewiczem była współautorką książki Układ z 2003 o powiązaniach SLD z Samoobroną[2]. Publikowała również w tygodnikuWprost”, „Gościu Niedzielnym” i „Ozonie[1]. Razem z Pawłem Oksanowiczem prowadziła w Radiu Kolor audycję „Czekając na środę, czyli godzina niepoprawności politycznej”.

W 2003 została oskarżona o naruszenie praw autorskich Hanny Harasimowicz-Grodeckiej, przez wykorzystanie fragmentów jej tekstów, w jednym ze swoich artykułów (Czy eksmisja to dobry interes, „Gazeta Polska” nr 9 (503) z 5 marca 2003 r.) bez powołania się na źródło. Wkrótce potem „Gazeta Polska” opublikowała przeprosiny. Była autorką bloga w serwisie Salon24.pl. Na początku 2007 w komentarzach do jej notatek ponownie zaczęły pojawiać się oskarżenia o plagiaty. Usuwanie tego typu komentarzy spowodowało, że sprawę opisał w swoim blogu Gniewomir Świechowski, a potem powstał blog kolejny, o nazwie Eliza Watch[3][4], w którym internauci wpisywali fragmenty tekstów Elizy Michalik, porównując je z domniemanymi źródłami. 23 lutego 2007 Igor Janke poinformował o zakończeniu współpracy Salonu24 z Elizą Michalik. Eliza Michalik nie przyznaje się do plagiatu[5] oraz twierdzi, że "że afera plagiatowa była zemstą środowiska prawicowego za to, że się od niego odwróciła."[6].

Po odejściu z Salonu 24 pracowała w „Życiu Warszawy”. Wiosną 2007 związała się z telewizją Superstacja, gdzie prowadziła programy „Do Elizy” i „Eliża na plaży”. Obecnie jest wraz z Marcinem Tellerem współautorką piątkowego programu „Gilotyna”, prowadzi również codzienny program „Nie ma żartów”. Od stycznia 2013 prowadzi program „Szpile”[7]. Bywa określana jako najpopularniejsza publicystka stacji[1].

Od 7 czerwca do 30 sierpnia 2013 prowadziła piątkowe „Poranki RDC”, a od 7 września 2013 do 7 marca 2015 prowadziła sobotni poranny program „Bez pudru” w Polskim Radiu RDC.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Wychowywała się w tradycyjnej katolickiej rodzinie[4], dokonała apostazji, jest ewangeliczką reformowaną[1]. Była zamężna[4].

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2011 została nominowana do nagrody Wiktor w kategorii „Najlepszy komentator i publicysta”[8]. W 2014 roku została nominowana do nagrody Okulary równości w kategorii Prawa kobiet i przeciwdziałanie dyskryminacji z powodu płci[9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]