Ellen Wilkinson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ellen Wilkinson
Data i miejsce urodzenia 8 października 1891
Manchester
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1947
Londyn
Wielka Brytania Minister edukacji
Okres od 1945
do 1947
Przynależność polityczna Partia Pracy
Poprzednik Richard Law
Następca George Tomlinson

Ellen Cicely Wilkinson (ur. 8 października 1891 w Manchesterze, zm. 6 lutego 1947 w Londynie), brytyjska polityk, członkini Partii Pracy, minister w pierwszym rządzie Clementa Attlee.

Urodziła się w dzielnicy Ardwick jako córka metodystów Richarda Wilkinsona (pracownika w fabryce tekstyliów) oraz Ellen Wood. Naukę rozpoczęła w Ardwick School. W 1910 r. rozpoczęła studia na Uniwersytecie Manchesteru na kierunku historia. W 1907 r. wstąpiła do Niezależnej Partii Pracy. Na studiach była członkiem University Socialist Federation, Fabian Society oraz National Union of Women's Suffrage Societies. W 1920 r. należała do grona założycieli Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii, ale opuściła ją na początku 1924 r. W 1923 r. została wybrana do rady miejskiej Manchesteru.

W 1924 r. została wybrana do Izby Gmin z okręgu Middlesbrough East. W parlamencie otrzymała przydomek "Czerwona Ellen" (Red Ellen), zarówno z powodu poglądów politycznych, jak i koloru włosów. W 1929 r. został parlamentarnym sekretarzem w Ministerstwie Zdrowia w drugim rządzie Ramsaya MacDonalda. W 1931 r., po powstaniu rządu koalicyjnego, przeszła do opozycji. W tym samym roku utraciła miejsce w parlamencie po wyborach powszechnych. Do Izby Gmin powróciła w 1935 r., tym razem jako reprezentantka okręgu Jarrow. W 1936 r. zorganizowała marsz bezrobotnych z tego miasta w celu złożenia petycji do parlamentu.

Związana była z lewym skrzydełem Partii Pracy. Brała udział z zakładaniu magazynu Tribune oraz organizowała pomoc dla Brygad Międzynarodowych podczas hiszpańskiej wojny domowej. Sama również odwiedziła Hiszpanię. W rządzie wojennym Churchilla została początkowo parlamentarnym sekretarzem w Ministerstwie Emerytur, a następnie objęła analogiczne stanowisko w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

Po wyborczym zwycięstwie Partii Pracy w 1945 r. została drugą kobietą-ministrem w historii Wielkiej Brytanii, otrzymując tekę ministra edukacji. W 1946 r. doprowadziła do przyjęcia przez parlament School Milk Act, który przyznawał prawo do darmowego mleka brytyjskim uczniom.

Zmarła podczas sprawowania urzędu w 1947 r. w londyńskim szpitalu św. Marii.

Publikacje[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]