Michael Gove

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michael Gove
Close up of Michael Gove at Policy Exchange delivering his keynote speech.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1967
Edynburg
Lord Kanclerz, Minister sprawiedliwości
Okres od 9 maja 2015
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Chris Grayling
Minister edukacji Wielkiej Brytanii
Okres od 12 maja 2010
do 15 lipca 2014
Poprzednik Ed Balls[1]
Następca Nicky Morgan

Michael Andrew Gove (ur. 26 sierpnia 1967 w Edynburgu) - brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, od 2005 poseł do Izby Gmin. W latach 2010-2014 minister edukacji w gabinecie Davida Camerona, w latach 2014-2015 główny whip Partii Konserwatywnej w Izbie Gmin. Od maja 2015 jest ministrem sprawiedliwości i zarazem Lordem Kanclerzem.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Gove został adoptowany przez rodzinę z Aberdeen gdy miał 4 miesiące. Jego ojciec pracuje w przemyśle rybnym. Matka była zatrudniona w laboratorium Uniwersytetu Aberdeen. Wykształcenie zdobywał w publicznych i prywatnych szkołach w Aberdeen, m.in. w Robert Gordon's College. W latach 1985-1988 studiował w Lady Margaret Hall na Uniwersytecie Oksfordzkim[2]. Na studiach był prezesem Oxford Union.

Po studiach rozpoczął karierę dziennikarską. W 1996 został dziennikarzem The Times. Opracowywał m.in. cotygodniową kolumnę poświęconą polityce i sprawom bieżącym. Jest autorem m.in. biografii Michaela Portillo oraz krytyczne studium północnoirlandzkiego procesu pokojowego The Price of Peace, za którą to książkę uzyskał Charles Douglas-Home Prize[2]. W 1995 zagrał szkolnego kapelana w filmie A Feast at Midnight[3]. Poślubił koleżankę z Timesa Sarah Vine i ma z nią dwoje dzieci.

Z Partią Konserwatywną jest związany od czasu studiów. W 2005 został wybrany do Izby Gmin jako reprezentant okręgu Surrey Heath. W 2007 został członkiem gabinetu cieni jako minister dzieci, szkół i rodzin. Po wyborczym zwycięstwie konserwatystów został w 2010 ministrem edukacji. Zajmował ten urząd do rekonstrukcji rządu w lipcu 2014, kiedy to został przeniesiony na stanowisko głównego whipa konserwatystów[4]. Po wyborach w 2015 roku powrócił do gabinetu jako Lord Kanclerz i zarazem minister sprawiedliwości.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Portillo. The Future of the Right (1995)
  • The Price of Peace (2000)
  • A Blue Tomorrow - A New Visions for Modern Conservatives (2001, red. wspólnie z Edwardem Vaizeyem i Nicholasem Bolesem)
  • Celsius 7/7 (2006)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]