Emil Krebs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emil Krebs
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1867
Świebodzice
Data i miejsce śmierci 31 marca 1930
Berlin
Zawód Sinolog

Emil Krebs (ur. 15 listopada 1867 w Świebodzicach, zm. 31 marca 1930 w Berlinie) – niemiecki poliglota, syn mistrza stolarskiego. Wiarygodne źródła podają, że opanował ponad 68 języków w stopniu biegłym[1].

Życiorys[edytuj]

W wieku 7 lat znalazł starą gazetę w nieznanym mu języku[1]. Szkolny nauczyciel powiedział mu, że gazeta pochodzi z Francji. Dla żartu wręczył Krebsowi słownik francusko-niemiecki, który Krebs opanował w kilka miesięcy[1]. Chodził do szkoły w Świebodzicach (niem. Freiburg), a następnie do gimnazjum w Świdnicy, gdzie uczył się francuskiego, łaciny, greki i hebrajskiego[1]. Zdając maturę w 1887 roku, władał biegle 12 językami (m.in. greką, nowogreckim, tureckim, arabskim, polskim)[2][1]. Po jednym semestrze studiów teologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim zaczął studiować prawo na Uniwersytecie Berlińskim[2]. W Lipsku znalazł ogłoszenie seminarium języków orientalnych w Berlinie[2]. Tam stwierdzono jego wybitne uzdolnienie językowe. Wtedy też poświęcił się językom azjatyckim. Zdał państwowy egzamin z prawa i zameldował się do służby dyplomatycznej.

W 1893 wyruszył na Daleki Wschód[2]. Otrzymał posadę tłumacza w niemieckim poselstwie w Pekinie[2]. Podczas podróży do Chin Krebs nadal uczył się języków obcych[2]. W trakcie pobytu w Chinach znał już 40 języków obcych[2]. Przez Chińczyków został nazwany chodzącym słownikiem (walking dictionary)[2]. W 1914 roku przyznał, że zna w bardzo dobrym stopniu 33 języki[1]. Były to: angielski, arabski, bułgarski, chiński, chorwacki, czeski, duński, fiński, francuski, grecki, gruziński, hindi, hiszpański, holenderski, japoński, jawajski, litewski, malajski, mandżurski, mongolski, norweski, ormiański, perski, polski, rosyjski, rumuński, serbski, syjamski, szwedzki, turecki, urdu, węgierski i włoski[1].

W 1917, po zamknięciu ambasady niemieckiej, Krebs przeniósł się do agencji informacyjnej w urzędzie spraw zagranicznych[2]. Pracownicy placówki otrzymywali dodatek finansowy za znajomość języków obcych[2]. Krebs podający, że zna ponad 60 języków[2], był początkowo traktowany jak oszust. Po udowodnieniu swoich zdolności otrzymał pieniądze[2]. W 1913 roku ożenił się[2]. Żona Emila Krebsa była wyrozumiała dla poligloty, który często zamykał się w swoim pokoju, ucząc się kolejnych języków.

Zmarł 31 marca 1930 wskutek udaru mózgu, znając biegle 68 języków ze 120, które studiował[3]. Został pochowany w Südwestkirchhof Stahnsdorf w Stahnsdorf pod Berlinem. Po jego śmierci księgozbiór liczący ponad 3500 tytułów w 110 językach, w tym kilkaset rzadkich pozycji w języku chińskim, trafił do Biblioteki Kongresu w Stanach Zjednoczonych[1].

Emil Krebs był znany z tego, że nie lubił fotografowania[2].

Uczył się jednocześnie kilku języków obcych, poszukując ich podobieństw[2]. Przed nauką danego języka studiował historię i kulturę narodu posługującego się danym językiem[2]. Nierzadko pracował do 3 rano[1].

Anegdoty[edytuj]

Grób Emila Krebsa

W różnych źródłach podane są liczne anegdoty o Krebsie:

  • po otrzymaniu formularza seminarium języków orientalnych w Berlinie Krebs wysłał kwestionariusz ze skreśloną listą języków, wpisując, że interesuje się wszystkimi językami. Formularz wrócił do niego, z sugestią, że nie zrozumiał instrukcji – ma wybrać. Ponownie więc napisał, że chce studiować wszystkie. Za drugim razem otrzymał zaproszenie do Berlina[2],
  • podczas pracy w Chinach otrzymał od Mongołów list, który tylko on potrafił przetłumaczyć[2],
  • pewien szczep mongolski poprosił go o przetłumaczenie starych dokumentów zapisanych w języku staromongolskim. Krebs szybko poradził sobie z przetłumaczeniem tekstów[2],
  • podczas pracy spotkał pasterza, który mówił nieznaną odmianą dialektu języka chińskiego. Krebs pomimo braku znajomości dialektu dobrze dogadywał się z pasterzem[2],
  • pewnego dnia wpadła mu w ręce baskijska gazeta „Argia”. Gazeta informowała, że w Ameryce zmarł profesor znający biegle 53 języki. W ciągu paru tygodni Krebs nauczył się języka baskijskiego. Wysłał list do „Argii”, która zamieściła artykuł o Krebsie zatytułowany Młodzi Baskowie! Bierzcie przykład z Emila Krebsa![2]. Krebs opanował także cztery dialekty baskijskiego[1],
  • podczas jednej z zabaw Emil Krebs przetłumaczył cytat z Goethego na 40 języków azjatyckich (w tym na pismo klinowe)[2].

Badania mózgu Krebsa[edytuj]

Krótko po śmierci Krebsa berliński Instytut Badań nad Mózgiem otrzymał mózg poligloty[1]. W 2004 roku Amunts, Schleicher i Zilles opublikowali badanie mózgu Krebsa znajdującego się w zbiorach Uniwersytetu w Düsseldorfie. Analiza ośrodka mowy Broki ujawniła zmiany cytoarchitektoniczne w regionach 44, 45 oraz międzypółkulowe asymetrie[4].

Prace[edytuj]

W 1919 roku Krebs zredagował traktat państwowy dla nowo powstałego rządu Jugosławii[2].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k Marek Magierowski: Fenomen ze Świebodzic (pol.). [dostęp 2014-12-26].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w Witold Paweł Cienkowski: Emil Krebs (pol.). [dostęp 2014-12-26].
  3. Zob. Peter Hahn (wyd.): Emil Krebs. Kurier des Geistes. Badenweiler, Oase 2011.
  4. .tvtwoja.pl: „Emil Krebs – życie i praca”. (pol.). 2014-05-26. [dostęp 2015-05-12].