Ernest Durkalec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ernest Durkalec
Sław
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1893
Jarosław
Data śmierci 1 lipca 1978
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Austro-Węgier,
Wojsko Polskie (II RP),
Armia Krajowa
Jednostki 33 Pułk Piechoty (II RP)
Główne wojny i bitwy powstania śląskie,
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Grobowiec rodziny Durkalców w Szczawnicy

Ernest Durkalec ps. „Sław” (ur. 8 grudnia 1893 w Jarosławiu, zm. 1 lipca 1978) – powstaniec śląski, kapitan Wojska Polskiego, uczestnik kampanii wrześniowej, żołnierz Armii Krajowej, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych.

Do wybuchu II wojny światowej[edytuj]

Ernest Durkalec był oficerem w armii austriackiej[1] i powstańcem śląskim[2]. W Wojsku Polskim był kapitanem w Korpusie Oficerów Piechoty z datą starszeństwa 1 czerwca 1919 przydzielony do 33 Pułku Piechoty w Oddziale III Sztabu Generalnego[3].

W czasie II wojny światowej[edytuj]

W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej.

Został aresztowany przez Gestapo i więziony w Palace, a następnie wysłany do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau (nr obozowy 25924). Z obozu został zwolniony 14 lipca 1943 roku[4].

Od 1943 r. wraz z żoną Heleną (ps. „Sława”) prowadził schronisko na Lubaniu. W schronisku ukrywały się osoby poszukiwane przez Niemców. Było też bazą i szpitalem polowym (prowadzonym przez Artura Wernera) dla partyzantów aż do 25 września 1944 r., kiedy to po niemieckiej obławie zostało spalone. Durkalcowie zostali aresztowani. Ernest po pobycie w więzieniu na Montelupich w Krakowie został wywieziony do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, a jego żona Helena trafiła od obozu koncentracyjnego w Ravensbrück[1].

Dowódca Grupy Operacyjnej „Śląsk Cieszyński” rozkazem dzinnym z dnia 20 stycznia 1945 roku nadał Sławowi srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami za ofiarna i pelną poświęcenia pracę dla dobra Polski[5].

Po wojnie[edytuj]

Po wojnie Durkalcowie mieszkali w Krakowie i Szczawnicy.

Ernest Durkalec zmarł w 1978 r. Pochowany jest na cmentarzu parafialnym w Szczawnicy we wspólnej mogile wraz z żoną i synem Bolesławem (ps. „Sławek”, żołnierzem Oddziału Partyzanckiego AK „Wilk”, który zginął 21 lutego 1944 r. w walce z Niemcami na Przysłopie)[2].

Przypisy

  1. a b Muzeum Historyczne Miasta Krakowa – Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939–1956.
  2. a b Informacja z płyty nagrobkowej mogiły Durkalców.
  3. Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939.
  4. Muzeum Auschwitz-Birkenau – Informacje o więżniach.
  5. Dawid Golik: Partyzanci Lamparta. Kraków: IPN, 2011, s. 519. ISBN 978-83-62139-72-9.

Bibliografia[edytuj]

  • Barbara Alina Węglarz: Spacerkiem po starej Szczawnicy i Rusi Szlachtowskiej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2011, s. 110–111. ISBN 9788362460175.