Schroniska na Lubaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schroniska na Lubaniu
Ilustracja
Bacówka na Lubaniu w 1974 roku
Państwo  Polska
Pasmo Gorce, Karpaty
Wysokość ok. 1060 m n.p.m.
Data otwarcia 1934 / 1975
Właściciel Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy / PTTK
Położenie na mapie Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Mapa lokalizacyjna Gorców, Pienin, Beskidu Sądeckiego
Schroniska na Lubaniu
Schroniska na Lubaniu
Ziemia49°29′21,6″N 20°20′20,3″E/49,489333 20,338972

Schroniska na Lubaniu – nieistniejące obecnie schroniska turystyczne, położone pod szczytem Lubania w Gorcach.

Pierwszy obiekt noclegowy na Lubaniu został zorganizowany w 1934 roku przez Oddział Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Tarnowie w prywatnym budynku. Oddział PTT planował utworzenie tu pełnowartościowego schroniska, jednak większość jego wysiłków ukierunkowana była na budowę powstającego schroniska na Turbaczu. Fakt ten wykorzystało Tatrzańskie Towarzystwo Narciarzy, które za pomocą Polskiego Związku Narciarskiego wybudowało w 1937 roku obszerny obiekt na Samorodach pod szczytem Lubania. Był to okazały budynek na 100 miejsc noclegowych, z werandą, z której roztaczała się panorama Tatr. Wybudowanie obiektu wzbudziło protesty ze strony PTT, m.in. dlatego, że powstał on na działce przeznaczonej dla Towarzystwa.

Schronisko istniało do 1944 roku. Podczas II wojny światowej stanowiło ważny punkt działalności partyzanckiej i konspiracyjnej. Jego gospodarze: Helena i Ernest Durkalcowie sami działali w ruchu oporu (Ernest Durkalec był kapitanem AK). Obiekt stanowił oparcie zarówno dla polskich jak i radzieckich oddziałów partyzanckich. Stan ten wywołał zdecydowaną reakcję hitlerowców. W dniu 25 września 1944 roku schronisko zostało otoczone przez oddziały niemieckie. Ze znajdujących się wówczas z budynku ośmiorga partyzantów trzem udało się uciec, dwóch zostało zabitych, a pozostałych ujęto. Budynek schroniska został spalony. Do dnia dzisiejszego dotrwały ślady podmurówki obiektu.

Plany odbudowy schroniska zaczęto realizować dopiero w 1970 roku, kiedy to oddział PTTK z Krościenka nad Dunajcem rozpoczął działania w celu budowy na Lubaniu schronu turystycznego. Po opracowaniu dokumentacji pracę rozpoczęto w maju 1973 roku na polanie Wyrobki. Ostatecznie obiekt oddano do użytku w grudniu 1975 roku. Posiadał on 16 miejsc noclegowych, kuchnię turystyczną i bufet. Pomimo dość niskiego standardu, schronisko zakwalifikowano do bacówek.

Obiekt funkcjonował nieco ponad dwa lata. Został zniszczony w wyniku pożaru w dniu 8 stycznia 1978 roku. PTTK planowało odbudowę obiektu według projektu Edwarda Moskały. Na początku lat 80. XX wieku istniała możliwość noclegu w przyziemiach spalonego schroniska oraz w ocalałym budynku gospodarczym. W 1986 powstał Komitet Honorowy Budowy Schroniska, na którego czele stał poseł Kazimierz Modzelewski. Do budowy nie doszło[1].

Pod koniec 2012 roku pojawiły się informacje o planowanej na 2014 roku budowie schroniska na Lubaniu. Inwestorem ma być spółka Schroniska i Hotele PTTK „Karpaty” Sp. z o.o. z siedzibą w Nowym Sączu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zenon Góźdź, Buduje się nowe schronisko!, w: Poznaj swój kraj, nr 6/1988, s.32, ISSN 0832-6151

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]