Ewa Kuklińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Kuklińska
Ilustracja
Imię i nazwisko Ewa Elżbieta Kuklińska
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1951
Gdańsk
Zawód aktorka, tancerka, piosenkarka, choreograf

Ewa Elżbieta Kuklińska (ur. 26 grudnia 1951 w Gdańsku[1]) – polska aktorka, tancerka, choreograf i piosenkarka, współzałożycielka formacji Naya-Naya' i Sabat[2]. Jako choreograf opracowała i przygotowała kilkadziesiąt prac dla teatru, filmu, telewizji i estrady.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Gdańsku. Wychowywała się w Szczawnicy Zdroju, gdzie jej ojciec był naczelnym lekarzem i dyrektorem uzdrowiska[2]. Wraz z rodziną oglądała przedstawieniach i koncerty organizowane dla kuracjuszy[2]. Jeden z pacjentów, Jerzy Waldorff, nakłonił jej rodziców, by Ewa podjęła naukę w szkoły baletowej w Warszawie[2]. Wkrótce mając 10 lat przystąpiła do egzaminu i mimo rocznego opóźnienia została przyjęta. W rok pokonała dwie klasy, a szkołę ukończyła w czołówce i jako jedna z trzech została zaangażowana na trzy lata do Teatru Wielkiego Opery i Baletu[2]. Tańcząc klasyczny repertuar baletowy, coraz częściej i coraz chętniej słuchała współczesnej muzyki rozrywkowej i jazzowej, przekonując się do niej najpierw jako tancerka, później jako choreograf i piosenkarka[3]. Przez pięć lat tańczyła w najpopularniejszych grupach baletowych Naya-Naya i Sabat, wychodząc z nich jako doświadczona tancerka i choreograf[3]. Prywatne lekcje śpiewu pobierała u prof. Olgi Lady[3]. Sztukę estradowa doskonaliła na studiach w Paryżu (L'Academie Internationale de la Danse, Schola Cantorum de Paris), jako stypendystka rządu francuskiego[3].

W latach 1979–1997 związana była z Teatrem Syrena w Warszawie, gdzie zagrała w ponad trzydziestu tytułach, kreując główne i znaczące role m.in. w Czarnej Mańce, Szalonych latach, Broadway - róg Litewskiej, Ostrym makijażu - make up i Manierach miłosnych. Jako choreograf przygotowała ponad 15 sztuk, m.in. Sprawę Romana K., Taniec kogutów czy Cafe pod Minoga[3].

19 listopada 1977 zadebiutowała jako piosenkarka w programie Telewizji Polskiej Bardzo przyjemny wieczór[4]. Nagrała kilka płyt oraz koncertowała w Europie, Ameryce Północnej i Australii. Jako piosenkarka, tancerka i aktorka reprezentowała Polskę w programach realizowanych przez telewizje w Hamburgu, Berlinie, Pradze, Belgradzie, Toronto, Chicago i Nowym Jorku[3].

W TV Polonia prowadziła program Schody, pióra, brylanty. Wzięła udział w ponad 100 widowiskach, w tym tak znanych jak Kabaret Starszych Panów[5], Melodie wielkiego ekranu czy Muzyka lekka, łatwa i przyjemna[3].

Grała w przedstawieniach impresaryjnych: Dieta cud (2011) Jana Jakuba Należytego w reż. Piotra Dąbrowskiego w roli demonicznej instruktorki Ewy Fitness w warszawskim Teatrze Palladium, Zwariowany komisariat (2013) Leszka Kwiatkowskiego w reż. Zbigniewa Lesienia jako podkomendant Ziuta Kwas-Obracaj, Czysta komercja (2014) Katarzyny Wojtaszak w reż. Wojciecha Dąbrowskiego jako lekko rozkapryszona Gwiazda we Wrocławskim Teatrze Komedia oraz Randka w ciemno na dwie pary (2014) Norma Fostera w reż. Mirosława Połatyńskiego jako pielęgniarka Viki w Teatrze Palladium.

1 października 2015 ukazała się książka Anny Morawskiej Twarze depresji, gdzie Ewa Kuklińska opowiedziała o dramatycznych chwilach[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie wychodziła za mąż[7]. W wieku 20 lat w rodzinnej Szczawnicy po raz pierwszy wyszła za mąż za architekta, działającego we Francji, który - jak się okazało - był żonaty w Paryżu[2]. W świetle prawa małżeństwo jako bigamiczne zostało unieważnione. Próbowała popełnić samobójstwo[8]. Podczas stanu wojennego poznała profesora nauk ekonomicznych[9]. Pobrali się po dwóch tygodniach znajomości[8]. Jednak z czasem się rozstali. Potem poślubiła Holendra, który okazał się alkoholikiem i doszło do rozwodu[7].

Jej brat zamieszkał w Teksasie i został lekarzem[2].

Ewa Kuklińska nie jest w żaden sposób powiązana z pułkownikiem Kuklińskim[7].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Ewa Kuklińska (Polônia) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-08-11].
  2. a b c d e f g Ewa Orłoś (2012-04-09): Ewa Kuklińska: Miłość igra ze mną! (pol.). Planeta Kobiet. [dostęp 2019-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-11)].
  3. a b c d e f g Ewa Kuklińska - kobieta kameleon (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-11)].
  4. Rozmowa Gdańskiego Klub Szaradzistów Neptun z Alicją Majewską. Interia.pl. [dostęp 2017-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  5. Ewa Kuklińska: Podoba mi się moje życie (pol.). Interia.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  6. Ewa Kuklińska próbowała popełnić samobójstwo (pol.). Plejada.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  7. a b c Dorota Wellman („Gala” Nr 9, 2005-02-28): Moi wielbiciele przychodzą do dziś (pol.). Onet.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  8. a b Ewa Kuklińska chciała popełnić samobójstwo (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  9. Ewa Kuklińska: mąż popchnął ją do próby samobójczej (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  10. a b Ewa Kuklińska (pol.). AllMusic. [dostęp 2019-08-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]