Ewa Kuklińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ewa Kuklińska
Ilustracja
Imię i nazwisko Ewa Elżbieta Kuklińska
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1951
Gdańsk
Zawód aktorka, tancerka, piosenkarka, choreograf
Odznaczenia
Zasłużony Działacz Kultury

Ewa Elżbieta Kuklińska (ur. 26 grudnia 1951 w Gdańsku) – polska aktorka, tancerka, choreograf i piosenkarka, współzałożycielka formacji Naya-Naya i Sabat[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w Gdańsku[2]. Wychowywała się w Szczawnicy Zdroju, gdzie jej ojciec był naczelnym lekarzem i dyrektorem uzdrowiska[1]. Jeden z pacjentów, Jerzy Waldorff, nakłonił jej rodziców, by Ewa podjęła naukę w szkole baletowej w Warszawie, którą ukończyła. Została zaangażowana na trzy lata do Teatru Wielkiego Opery i Baletu[1]. Przez pięć lat tańczyła w najpopularniejszych grupach baletowych Naya-Naya i Sabat. Prywatne lekcje śpiewu pobierała u prof. Olgi Lady. Sztukę estradową doskonaliła na studiach w Paryżu (L'Academie Internationale de la Danse, Schola Cantorum de Paris), jako stypendystka rządu francuskiego[3].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W latach 1979–1997 związana była z Teatrem Syrena w Warszawie, gdzie zagrała w ponad trzydziestu tytułach, kreując główne i znaczące role m.in. w Czarnej Mańce, Szalonych latach, Broadway - róg Litewskiej, Ostrym makijażu - make up i Manierach miłosnych. Jako choreograf przygotowała ponad 15 sztuk, m.in. Sprawę Romana K., Taniec kogutów czy Cafe pod Minogą[3].

19 listopada 1977 zadebiutowała jako piosenkarka w programie Telewizji Polskiej Bardzo przyjemny wieczór[4]. Nagrała kilka płyt oraz koncertowała w Europie, Ameryce Północnej i Australii. Jako piosenkarka, tancerka i aktorka reprezentowała Polskę w programach realizowanych przez telewizje w Hamburgu, Berlinie, Pradze, Belgradzie, Toronto, Chicago i Nowym Jorku[3].

W TV Polonia prowadziła program Schody, pióra, brylanty. Wzięła udział w ponad 100 widowiskach, w tym tak znanych jak Kabaret Starszych Panów[5], Melodie wielkiego ekranu czy Muzyka lekka, łatwa i przyjemna[3].

Grała w przedstawieniach impresaryjnych: Dieta cud (2011) Jana Jakuba Należytego w reż. Piotra Dąbrowskiego w warszawskim Teatrze Palladium, Zwariowany komisariat (2013) Leszka Kwiatkowskiego w reż. Zbigniewa Lesienia, Czysta komercja (2014) Katarzyny Wojtaszak w reż. Wojciecha Dąbrowskiego we Wrocławskim Teatrze Komedia oraz Randka w ciemno na dwie pary (2014) Norma Fostera w reż. Mirosława Połatyńskiego w Teatrze Palladium.

1 października 2015 ukazała się książka Anny Morawskiej Twarze depresji, gdzie Ewa Kuklińska opowiedziała o swoim życiu[6].

W 1995 otrzymała odznaczenie „Zasłużony Działacz Kultury”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie rozwiedziona[7][8].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ewa Orłoś (2012-04-09): Ewa Kuklińska: Miłość igra ze mną! (pol.). Planeta Kobiet. [dostęp 2019-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-11)].
  2. Personalidade: Ewa Kuklińska (Polônia) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-08-11].
  3. a b c d Ewa Kuklińska - kobieta kameleon (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2019-08-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-11)].
  4. Rozmowa Gdańskiego Klub Szaradzistów Neptun z Alicją Majewską. Interia.pl. [dostęp 2017-11-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  5. Ewa Kuklińska: Podoba mi się moje życie (pol.). Interia.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  6. Ewa Kuklińska próbowała popełnić samobójstwo (pol.). Plejada.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  7. Dorota Wellman („Gala” Nr 9, 2005-02-28): Moi wielbiciele przychodzą do dziś (pol.). Onet.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-23)].
  8. Ewa Kuklińska chciała popełnić samobójstwo (pol.). Fakt.pl. [dostęp 2019-08-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
  9. a b Ewa Kuklińska (pol.). AllMusic. [dostęp 2019-08-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]