Feliks Kaczanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feliks Kaczanowski
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1904
Kraków
Data i miejsce śmierci 7 września 1976
Tworki
Miejsce spoczynku cmentarz szpitalny w Tworkach
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Jerzego

Feliks Kaczanowski (ur. 27 maja 1904 w Krakowie, zm. 7 września 1976 w Pruszkowie-Tworkach) – polski lekarz psychiatra, biegły sądowy ds. psychiatrii, wiceprezes Polskiego Czerwonego Krzyża w latach 1945-1948.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie posła na sejm Kazimierza Kaczanowskiego herbu Ostoja, redaktora naczelnego czasopisma „Robotnik”. Był absolwentem Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, po którego ukończeniu został skierowany na staż lekarski w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach kolo Pruszkowa. Po jego odbyciu związał z tą placówką resztę swojego życia, pracował tam przez czterdzieści cztery lata, z czego przez trzydzieści dwa jako dyrektor placówki. Podczas studiów działał w ZNMS „Życie”, później był członkiem Komitetu Dzielnicowego (KD) PPS Warszawa-Śródmieście. Podczas II wojny światowej należał do Socjalistycznej Organizacji Bojowej, RPPS i Armii Krajowej (był lekarzem batalionu AK w Pruszkowie), aktywnie angażował się w pomoc ludności żydowskiej – ukrywał w szpitalu dzieci i dorosłych, za co po wyzwoleniu został odznaczony Medalem Jerzego przez brytyjskiego króla Jerzego VI. W 1944 po upadku Powstania Warszawskiego pomagał w organizowaniu ucieczek z Dulagu 121 w Pruszkowie. Funkcję dyrektora objął w czerwcu 1944, z jego osobą wiąże się odbudowę i rozwój szpitala tworkowskiego. Tuż po wyzwoleniu przy szpitalu powstała Klinika Psychiatrii Akademii Medycznej, a sześć lat później Instytut Psychoneurologii. W 1945 Feliks Kaczanowski zorganizował w odbudowywanym szpitalu pierwszy zjazd lekarski w wyzwolonej Polsce, było to Walne Zgromadzenie Towarzystwa Psychiatrów Polskich. Propagował terapię zajęciową, która pozwalała pacjentom na podjęcie pracy, a szpitalowi dawała siłę roboczą w piekarni, ogrodnictwie, drukarni i pracowni krawieckiej. 1 marca 1976 Feliks Kaczanowski przeszedł na emeryturę, ale otrzymał etat konsultanta ds. psychiatrii i nadal pracował. Zmarł w swoim gabinecie 7 września 1976, spoczywa na przyszpitalnym cmentarzu. Poza pracą lekarską doktor Kaczanowski był biegłym sądowym ds. psychiatrii (w przypadkach, gdy wyrokiem miała być kara śmierci), opiniował badania w głośnych procesach m.in. Jerzego Paramonowa, prof. Tarwida i rodziny Zakrzewskich.

Od 1945 członek PPR, członek Komitetu Miejskiego (KM) PPR w Pruszkowie. 1958-1969 przewodniczący Warszawskiego Zarządu Wojewódzkiego (ZW) Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli i członkiem Prezydium Zarządu Głównego (ZG), później przewodniczącym ZW i członkiem ZG Towarzystwa Krzewienia Kultury Świeckiej.

Był odznaczony Orderem Odrodzenia Polski II i III klasy oraz Orderem Sztandaru Pracy II klasy[1].

Jego siostra Anna została żoną Zenona Kliszki.

W wolnych chwilach Feliks Kaczanowski malował, jego obrazy znajdują się w kolekcjach prywatnych. Jego imieniem nazwano ulicę na osiedlu Malichy w Pruszkowie. Jest ojcem Witolda Kaczanowskiego – malarza.

Przypisy

  1. Kaczanowski Feliks (1904-1976) lekarz psychiatra. „Przegląd Pruszkowski”. T. 1/1984. 

Bibliografia[edytuj]