Ferdynand I Parmeński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ferdynand I Parmeński
książę Parmy
ilustracja
wizerunek herbu
Książę Parmy
Okres panowania od 1765
do 1802
Poprzednik Filip I Burbon
Następca Ludwik I Burbon
Dane biograficzne
Dynastia Burbon
Data urodzenia 20 stycznia 1751
Data śmierci 9 października 1802
Ojciec Filip I Burbon
Matka Ludwika Elżbieta Burbon
Żona Maria Amalia Habsburg
Dzieci Karolina Parmeńska
Ludwik I Parmeński
Maria Antonina Parmeńska
Charlotta Parmeńska
Filip Maria Parmeński
Antonina Ludwika Parmeńska
Ludwika Maria Parmeńska
Odznaczenia
Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego

Ferdynand Burbon, książę Parmy (ur. 20 stycznia 1751, zm. 9 października 1802) – książę Parmy w latach 1765-1802. Był drugim dzieckiem (jedynym synem) Filipa I Burbona, księcia Parmy i Ludwiki Elżbiety Burbon, księżniczki francuskiej.

W latach 1757-1769 był uczniem Etienne Bonnot de Condillaca i Auguste de Keralio, dwóch francuskich filozofów. Ojciec Ferdynanda zmarł w 1765 i Ferdynand został nowym księciem, a Guillaume Du Tillot – protegowany księcia de Choiseul, został premierem Parmy. Wybranie kandydatki na żonę dla Ferdynanda stało się sprawą państwową. Zaaranżowania małżeństwa podjęła się Francja i Hiszpania. Hiszpania zaproponowała kandydaturę Marii Beatrycze d’Este, córki księcia ModenyErcole III d'Este, ponieważ po śmierci księcia oba księstwa można by połączyć. Książę de Choiseul zaproponował Batyldę, mademoiselle d’Orleans, córkę i bogatą dziedziczkę Ludwika Filipa, księcia Orleanu, która jednak nie spodobała się Hiszpanii. Cesarz Austrii i szwagier Ferdynanda – Józef II Habsburg zaproponował rękę swojej siostry – arcyksiężniczki Marii Amalii Habsburg (córki Marii Teresy Habsurg i Franciszka I Lotaryńskiego). W 1760 starsza siostra Ferdynanda Izabela Maria, poślubiła Józefa II – starszego brata Marii Amelii. Józef II planował, że jeśli Ferdynand umrze bez następców, Parma zostanie przyłączona do cesarstwa.

21 czerwca 1769 19-letni Ferdynanda poprosił o rękę 23-letniej Marii Amalii, z powodu bliskiego pokrewieństwa papież dał parze dyspensę. 27 czerwca 1769 w Wiedniu odbył się ślub pary per procura. 1 lipca 1769 Maria Amelia opuściła Austrię i 16 lipca przybyła do Mantui razem ze swoim bratem Józefem II. Ferdynandowi towarzyszyli książę Sforza Cesarini i książę Grillo. 19 lipca 1769 w pałacu książęcym w Colorno, ceremonię ślubną powtórzono. Potem rozpoczęły się spektakle i festiwal. 24 lipca para książęca przbyła do Parmy.

Od 1759 Parmą zarządzała Francja poprzez Guillaume Du Tillot. Maria Amelia przywiozła ze sobą wpływy austriackie, które zastąpiły dotychczasowe francuskie i hiszpańskie. Maria Amelia otwarcie krytykowała premiera i miała skłonności do dominacji; udało jej się podporządkować sobie męża. W 1801 na mocy układu z Aranjuez, Ferdynand musiał przekazać swoje księstwo jako rekompensatę Francji. Jego starszy syn – Ludwik otrzymał w zamian ziemie Wielkiego Księstwa Toskanii, które nazwano Królestwem Etrurii.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Ferdynand i Maria Amelia

Ferdynand i Maria Amelia mieli 7 dzieci:

  1. Karolinę Parmeńską (22 listopada 1770 – 1 marca 1804), żonę księcia Maksymiliana Wettyna, matkę m.in. królów: Fryderyka Augusta II i Jana I,
  2. Ludwika I, księcia Parmy, króla Etrurii (5 sierpnia 1773 – 27 maja 1803),
  3. Marię Antoninę Parmeńską (28 listopada 1774 – 20 marca 1841), urszulankę,
  4. Charlottę Parmeńską (7 września 1777 – 5 kwietnia 1813), zakonnicę,
  5. Filipa Marię Parmeńskiego (22 maja 1783 – 2 lipca 1786),
  6. Antoninę Ludwikę Parmeńską (ur. i zm. 21 października 1784),
  7. Ludwikę Marię Pameńską (17 kwietnia 1787 – 22 listopada 1789).

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Filip V Hiszpański      
    2. Filip I Parmeński
5. Elżbieta Farnese        
      1. Ferdynand I Parmeński
6. Ludwik XV Burbon    
    3. Ludwika Elżbieta Burbon    
7. Maria Leszczyńska