Królestwo Etrurii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Regno di Etruria
Królestwo Etrurii
1801-1807
Flaga Królestwa Etrurii
Godło Królestwa Etrurii
Flaga Królestwa Etrurii Godło Królestwa Etrurii
Położenie Królestwa Etrurii
Państwo monarchia
Język urzędowy włoski
Stolica Florencja
Ostatnia głowa państwa Karol II Parmeński
Powierzchnia
 • całkowita

22 550 km²
Liczba ludności (1801)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

1 096 641
48,6 osób/km²
Jednostka monetarna Funt Toskański
Data powstania 21 marca 1801
Data likwidacji 10 grudnia 1807

Królestwo Etrurii (wł. Regno di Etruria) – historyczne państwo we Włoszech, utworzone w 1801 przez Napoleona Bonaparte (I konsula Francji) w miejsce Wielkiego Księstwa Toskanii oraz Księstwa Parmy, przy znacznym okrojeniu tego ostatniego. Spośród innych państw satelickich Francji tego okresu, wyróżniał je ustrój - po fazie tworzenia "siostrzanych republik", np. Helweckiej, Liguryjskiej czy Rzymskiej, Królestwo Etrurii było pierwszym państwem o ustroju monarchicznym i znakiem rosnących monarchistycznych tendencji Napoleona.

Państwo oddano we władanie dynastii Burbonów parmeńskich, Królem Etrurii został Ludwik Burbon, syn wcześniejszego Wielkiego Księcia Parmy, a po jego rychłej śmierci w 1803 r. - jego czteroletni podówczas syn, Karol Ludwik, w którego imieniu, jako regentka, rządziła matka, Maria Ludwika.

W 1807 zostało włączone do Cesarstwa decyzją Napoleona Bonaparte. Pozorną przyczyną aneksji miało być nieprzestrzeganie zasad blokady kontynentalnej.

Królowie Etrurii[edytuj kod]

 Osobny artykuł: Władcy Toskanii.

Zobacz też[edytuj kod]