Fiat G.52

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiat G.52
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Fiat
Typ Samolot myśliwski
Konstrukcja metalowa
Załoga 1
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik gwiazdowy Fiat A.76 RC.40
Moc 1000 KM (na wysokości 4000 m)
Wymiary
Rozpiętość 10,99 m
Powierzchnia nośna 18,25 m²
Masa
Własna 1895 kg
Startowa 2330 kg
Osiągi
Prędkość maks. 530 km/h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 x Karabin maszynowy Breda-SAFAT kalibru 12,7 mm
Użytkownicy
Włochy

Fiat G.52 – niezrealizowany projekt włoskiego samolotu myśliwskiego z końca lat 40. XX wieku. Powstały na bazie samolotu Fiat G.50.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt samolotu powstał jako odpowiedź firmy Fiat na konkurs na samolot myśliwski, jaki został ogłoszony przez Ministero dell'Aeronautica 5 stycznia 1938 roku (był to tzw. drugi konkurs na samolot myśliwski - 2° Concorso Caccia Intercettore Terrestre). Bazą dla projektu była maszyna G.50. Zespołem konstruktorów odpowiedzialnych za projekt był inżynier Giuseppe Gabrielli. Bez zmian zachowano uzbrojenie, skrzydła, usterzenie i podwozie (z wyjątkiem kółka ogonowego, które miało być chowane). Przeprojektowano kadłub nadając mu bardziej aerodynamiczny wygląd. Główną zmianą w stosunku do pierwowzoru miało być zastosowanie nowej jednostki napędowej. Planowano użyć 14-cylindrowego silnika w układzie podwójnej gwiazdy Fiat A.76 RC.40 o mocy 1000 KM na wysokości 4000 metrów z trzyłopatowym śmigłem. Projekt G.52 okazał się być na tyle dobrą konstrukcją, iż Direzione Generale delle Costruzioni Aeronautiche wskazała na G.52 i Macchi MC.201 (będący z kolei wersją samolotu Macchi MC.200) jako zwycięzców konkursu. Konsekwencją werdyktu było zamówienie dwóch prototypów nowego samolotu. Niestety dla całego projektu, z planów tych zrezygnowano w październiku 1938 roku. Były dwie przyczyny takiego stanu rzeczy: przedłużające się i nadal niedokończone prace nad silnikiem A.76 oraz generalny odwrót sił powietrznych od myśliwców napędzanych silnikami gwiazdowymi. Znaczący skok jakościowy w nowych konstrukcjach upatrywano w zastosowaniu nowych silników rzędowych, projektowanych w zakładach Fiata i Isotta Fraschini. Tym samym zarzucono plany G.52 na rzecz rozwijania innych maszyn, napędzanych nowymi jednostkami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek A. Wieliczko, Nieznane myśliwce Regia Aeronautica (1938-1943), „Lotnictwo”, nr 5 (2016), s. 86-98, ISSN 1732-5323.